การพบปะพูดคุยกันระหว่างคุณย่าของพิณรดาและท่านปู่ของภาคิน ได้สร้างความหวังว่าความขัดแย้งระหว่างสองตระกูลจะคลี่คลายลงได้ แต่กลับมีอุปสรรคที่ไม่คาดฝันปรากฏขึ้น วันต่อมา ขณะที่พิณรดาและภาคินกำลังนั่งทานอาหารเช้าด้วยกันอย่างผ่อนคลาย มารดาของภาคินก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด "ภาคิน... แม่มีเรื่องจะคุยด้วย" เธอเอ่ยเสียงแข็ง ภาคินเงยหน้ามองมารดาด้วยความประหลาดใจ "มีอะไรเหรอครับคุณแม่" "แม่ได้ยินเรื่องที่แกไปพูดคุยกับท่านปู่เมื่อวานนี้มา" มารดาของภาคินกล่าว "แม่ไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง" "ทำไมล่ะครับ" ภาคินถาม "แกไม่เข้าใจหรอกภาคิน" มารดาของภาคินกล่าว "เรื่องนี้มันซับซ้อนกว่าที่แกคิด... ตระกูลพิพัฒนกุล... พวกเขาเป็นคนที่ไม่น่าไว้ใจ" "แต่คุณแม่ครับ..." "แม่ไม่ต้องการฟัง" มารดาของภาคินตัดบท "แกอย่าไปยุ่งกับเรื่องนี้อีก... มันจะนำปัญหามาให้เรา" พิณรดาได้แต่นั่งเงียบๆ เธอรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่กระจายออกมาจากมารดาของภาคิน "คุณแม่ครับ... พิณรดาเป็นภรรยาของผม" ภาคินกล่าวเสียงหนักแน่น "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน" "แม่รู้" มารดาของภาคินถอนหายใจ "แต่แม่ก็เป็นห่วงแก... แล้วก็เป็นห่วงตระกูลของเรา" ขณะเดียวกัน ที่บ้านตระกูลพิพัฒนกุล คุณย่าของพิณรดาก็เผชิญหน้ากับแรงกดดันจากลูกชายของเธอ ซึ่งก็คือบิดาของพิณรดา "แม่ครับ... ผมไม่เข้าใจที่แม่ทำ" บิดาของพิณรดากล่าวอย่างหัวเสีย "ทำไมแม่ถึงไปคุยกับคนตระกูลอัศวเมธา" "มันเป็นเรื่องที่ต้องทำนะลูก" คุณย่าของพิณรดาตอบ "เพื่อความสงบสุขของทุกคน" "แต่... พวกเขาคือศัตรูของเรานะครับแม่" บิดาของพิณรดากล่าว "แม่ไม่ควรไปยุ่งเกี่ยวกับพวกเขา" "ความขัดแย้งในอดีต... มันไม่ควรจะมาทำลายอนาคตของลูกหลานนะ" คุณย่ากล่าว "แล้ว... แล้วถ้าตระกูลอัศวเมธาคิดจะใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างในการเข้ามาแทรกแซงธุรกิจของเราล่ะครับ" บิดาของพิณรดาถามด้วยความกังวล "เราต้องระวังตัว" คุณย่ากล่าว "แต่เราก็ต้องไม่ปล่อยให้ความเกลียดชังครอบงำเรา" สถานการณ์เริ่มซับซ้อนขึ้น เมื่อคนรุ่นเก่าในทั้งสองตระกูลยังคงยึดติดกับความขัดแย้งในอดีต และมองว่าการปรองดองเป็นเรื่องอันตราย ภาคินรู้สึกไม่สบายใจ เขาพยายามพูดคุยกับมารดาอีกครั้ง แต่เธอก็ยังคงยืนกรานในความคิดเดิม "ภาคิน... แม่ไม่ไว้ใจตระกูลพิพัฒนกุล" มารดาของภาคินกล่าว "แม่กลัวว่าพวกเขาจะใช้แก" "คุณแม่ครับ... พิณรดาไม่ใช่คนแบบนั้น" ภาคินพยายามอธิบาย "เธอเองก็พยายามจะแก้ไขเรื่องราวในอดีตเหมือนกัน" "แม่ไม่เชื่อ" มารดาของภาคินยืนกราน "แม่จะไปคุยกับท่านปู่ของแก... บอกให้ท่านระวัง" ในขณะเดียวกัน พิณรดาก็พยายามพูดคุยกับบิดาของเธอ แต่เขาก็ยังคงมีทัศนคติที่แข็งกร้าว "แม่ของภาคิน... เขาเป็นคนเจ้าเล่ห์นะพิณรดา" บิดาของพิณรดากล่าว "อย่าไปไว้ใจเด็ดขาด" "แต่คุณพ่อคะ... หนูเห็นว่าคุณภาคินเขาจริงใจนะคะ" พิณรดาพยายามแย้ง "มันเป็นแค่การแสดง... ลูกเอ๋ย" บิดาของพิณรดาถอนหายใจ "อย่าหลงกลพวกเขา" ความหวังที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน เมื่อแรงต่อต้านจากคนในครอบครัวทั้งสองฝ่ายเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น "ดูเหมือนว่า... พายุลูกใหญ่กำลังจะมานะ" ภาคินกล่าวกับพิณรดาในตอนเย็น ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล "หนูก็รู้สึกอย่างนั้นค่ะ" พิณรดาตอบ "แต่เราต้องไม่ยอมแพ้นะคะ" "แน่นอน" ภาคินจับมือพิณรดาไว้แน่น "เราจะสู้ไปด้วยกัน" แม้ว่าจะมีอุปสรรคเข้ามาขัดขวาง แต่ความสัมพันธ์ระหว่างพิณรดาและภาคินก็ดูจะแข็งแกร่งขึ้น พวกเขาได้เห็นถึงความจริงใจของกันและกัน และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความท้าทายที่กำลังจะมาถึง มารดาของภาคินตัดสินใจที่จะไปพบท่านปู่ของภาคิน เพื่อเตือนให้ระวังตระกูลพิพัฒนกุล ซึ่งยิ่งทำให้สถานการณ์ตึงเครียดมากขึ้นไปอีก "ท่านประธานคะ" มารดาของภาคินกล่าวกับท่านปู่ "ดิฉันเป็นห่วงเรื่องนี้มากค่ะ" "ฉันเข้าใจ... แต่เราก็ต้องลองให้โอกาส" ท่านปู่กล่าว "แต่... ถ้าพวกเขาคิดจะใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้าง... " มารดาของภาคินยังคงแสดงความกังวล "เราจะเตรียมรับมือ" ท่านปู่กล่าวเสียงหนักแน่น การกระทำของมารดาภาคิน ทำให้คุณย่าของพิณรดาไม่พอใจอย่างมาก "ดิฉันไม่คิดว่า... สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่จะเป็นประโยชน์" คุณย่ากล่าวกับมารดาภาคิน "ดิฉันก็แค่... ปกป้องตระกูลของเรา" มารดาของภาคินตอบ ความขัดแย้งที่ดูเหมือนจะคลี่คลาย กำลังจะถูกพายุแห่งความไม่ไว้วางใจและความเกลียดชังในอดีตพัดกระหน่ำเข้ามาอีกครั้ง พิณรดาและภาคินต้องเตรียมตัวรับมือกับพายุลูกนี้ที่จะทดสอบความสัมพันธ์ของพวกเขาอีกครั้ง