เงามรณะมองดอกไม้สีขาวที่ลอยมาตรงหน้า กลีบดอกนุ่มนวล ราวกับปีกของผีเสื้อ มีละอองเกสรสีทองเรืองรอง เมื่อสัมผัสกับอากาศ มันส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่แปลกประหลาด ไม่ใช่กลิ่นหอมแบบดอกไม้อื่นๆ ที่เขาเคยรู้จัก มันเป็นกลิ่นที่ทำให้รู้สึกสงบ และ... อ่อนโยน ความรู้สึกที่ตรงกันข้ามกับตัวตนของเขาอย่างสิ้นเชิง 'นี่มันอะไร?' เขาถาม แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ก็มีความระแวงปนอยู่ เขาไม่เคยได้รับสิ่งใดจากสิ่งมีชีวิตอื่น โดยปราศจากเงื่อนไข หรือความต้องการแอบแฝง ไลลายิ้ม 'นี่คือดอกไม้แห่งศรัทธา มันจะบอกให้เจ้าเห็น ถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้น หากเจ้าทรยศต่อคำสาบาน ' นางมองเขา ดวงตาสีฟ้าใสทอประกาย 'ข้าเชื่อว่าเจ้าจะเป็นอสูรที่แตกต่าง ท่านอัครเทพแห่งเงา และข้า... ก็อยากให้เจ้าพิสูจน์ให้ข้าเห็น' เงามรณะรับดอกไม้มา สัมผัสแรกที่ปลายนิ้ว เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ไหลเวียน มันไม่ใช่พลังแห่งความมืด หรือพลังแห่งอสูร แต่มันเป็นพลังที่อบอุ่น และมั่นคง ราวกับแสงอาทิตย์ในยามเช้า เขาหลับตาลง แล้วจินตนาการถึงเงาของตนเอง ที่ควรจะทาบทับอยู่บนพื้นดิน แต่กลับว่างเปล่า ทันใดนั้น ภาพของดอกไม้ในมือก็ปรากฏขึ้นในหัว มันบานสะพรั่ง และส่องแสงเรืองรอง ราวกับจะบอกว่า 'หากเจ้าทรยศ แสงสว่างนี้จะมอดไหม้ และเจ้าจะสูญเสียทุกสิ่ง' 'ข้าจะรักษาคำสาบาน ' เงามรณะกล่าวเสียงหนักแน่น 'ข้าจะไม่ทรยศ ต่อเจ้า และต่อข้อตกลงนี้' ไลลายิ้มอย่างพึงพอใจ 'ดีมาก บัดนี้ ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องไปกับข้า ข้าจะพาเจ้าไปพบกับคนที่พรากเงาของเจ้าไป และ เจ้าจะได้รู้ว่า เหตุใด เจ้าจึงต้องสาบานว่าจะปกป้องข้า ตลอดไป' เมื่อไลลาพูดจบ อากาศรอบตัวนางก็เริ่มสั่นไหว ราวกับม่านน้ำที่ถูกพัดพา ภาพป่าสนสีดำทมิฬค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยภาพของท้องฟ้าสีครามสดใส มีก้อนเมฆสีขาวลอยเอื่อยๆ เงามรณะรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่มองไม่เห็น พาร่างของเขา และไลลา เคลื่อนลอยไปในอากาศ ความรู้สึกเหมือนถูกดึงผ่านอุโมงค์แห่งแสง ที่เต็มไปด้วยสีสันอันหลากหลาย ระหว่างทาง เงามรณะสังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงภายในตัวเขา ความกระหาย และความโกรธ ที่เคยมีต่อไลลา เริ่มเจือจางลง แทนที่ด้วยความรู้สึกที่ ซับซ้อนกว่านั้น ความห่วงใย และความรู้สึกที่เขาไม่เคยรู้จัก มันค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ราวกับเมล็ดพันธุ์ที่กำลังงอกงาม ในดินแดนที่ไม่เคยมีสิ่งมีชีวิตใด สามารถหยั่งรากได้ 'เรากำลังจะไปที่ไหน?' เขาถาม เสียงของเขาแผ่วเบาลง เมื่อเปรียบเทียบกับตอนแรก ไลลาหันมายิ้มให้เขา 'ไปในที่ที่ เจ้าจะได้พบกับ ทุกสิ่งที่เจ้าเคยเสียไป และ ทุกสิ่งที่เจ้าจะต้อง รักษาไว้' ขณะที่พวกเขาเดินทางต่อไป เงามรณะก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรง ราวกับมีบางสิ่งกำลังปะทะกันอยู่ไกลๆ เสียงคำรามที่โหยหวน และเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ดังมาจากทิศทางที่พวกเขากำลังมุ่งหน้าไป มันเป็นเสียงที่คุ้นเคย เสียงของอสูร แต่กลับปะปนไปด้วยความหวาดกลัว ที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน 'เกิดอะไรขึ้น?' เงามรณะถาม ความรู้สึกไม่สบายใจก่อตัวขึ้นในใจ 'นั่นเสียงอะไร?' ไลลาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวเสียงเครียด 'นั่นคือ สัญญาณเตือน ท่านอัครเทพ... ภัยพิบัติ กำลังจะมาถึง และ เจ้า ต้องเลือก ว่าจะยืนอยู่ข้างใคร...'