วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว การพบเจอกับร��นในวันนั้นกลายเป็นเชื้อเพลิงที่คอยจุดประกายความรู้สึกภายในใจของพิมอยู่ตลอดเวลา เธอพยายามหากิจกรรมต่างๆ ทำเพื่อไม่ให้ตัวเองได้มีเวลาว่างมากนักจนเกินไปจนต้องกลับมาจมอยู่กับความคิดเดิมๆ เธอเริ่มกลับไปวาดรูปอีกครั้ง หลังจากที่ห่างหายไปนานหลายปี การได้จับพู่กัน ได้เห็นสีสันบนผืนผ้าใบ ทำให้จิตใจของเธอสงบลงได้อย่างน่าประหลาด ขณะที่พิมกำลังจดจ่ออยู่กับการลงสีน้ำบนภาพวาด ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้น เธอหยิบมันขึ้นมาดู เป็นข้อความจากกลุ่มเพื่อนสนิทของเธอ “พิม! พรุ่งนี้เจอกันนะ ที่ร้านกาแฟเดิม ช่วงบ่ายสาม! มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย!” ข้อความนั้นมาจากแก้ว เพื่อนสนิทที่สุดของเธอ พิมขมวดคิ้วเล็กน้อย เรื่องสำคัญอะไรกัน? ปกติแก้วจะชอบเซอร์ไพรส์เธอเสมอ เธอไม่เคยรู้สึกว่าแก้วจะจริงจังกับอะไรขนาดนี้มาก่อน “โอเค! เจอกันนะแก้ว” พิมตอบกลับไป ในวันรุ่งขึ้น พิมเดินทางไปยังร้านกาแฟร้านเดิมที่นัดหมายไว้ เมื่อไปถึง เธอก็พบกับแก้วและปรางนั่งรอเธออยู่แล้ว บรรยากาศภายในร้านดูอบอุ่นเหมือนเช่นเคย แต่เมื่อพิมสังเกตเห็นสีหน้าจริงจังของทั้งสองคน เธอก็สัมผั��ได้ว่าเรื่องที่จะคุยกันนี้คงไม่ใช่เรื่องเล่นๆ “เป็นอะไรกันไป ทำไมทำหน้าเครียดเชียว?” พิมถามพลางนั่งลง แก้วมองหน้าปราง ก่อนจะถอนหายใจยาว “พิม มีเรื่องที่เราอยากจะบอกเธอ” “เรื่องอะไรเหรอ?” พิมเริ่มรู้สึกกังวล ปรางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเครื่องหนึ่ง แล้วยื่นให้พิมดู “เธอรู้จัก ‘วิภาดา’ ไหม?” พิมรับโทรศัพท์มามองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ “วิภาดา คุ้นๆ นะ เหมือนจะเคยได้ยินชื่อ” “วิภาดา เป็นรุ่นพี่ของเราที่มหาวิทยาลัย” แก้วอธิบาย “เป็นคนที่รู้จักกับรินมาก่อน” คำว่า ‘ริน’ ทำเอ���พิมสะดุ้งอีกครั้ง หัวใจของเธอเริ่มเต้นแรงขึ้น เธอรับรู้ได้ทันทีว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับรินอย่างแน่นอน “แล้ว แล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน?” พิมถามเสียงสั่น “วิภาดาเขาฝากเรื่องมาถึงเรา” ปรางพูดต่อ “เขาเห็นว่าเธอเคยสนิทกับรินมาก่อน เขาเป็นห่วงเธอ” “เป็นห่วงฉัน?” พิมยิ่งสับสน “ทำไมเขาต้องเป็นห่วงฉันด้วย?” แก้วเอื้อมมือมาแตะแขนพิมเบาๆ “พิม วิภาดาสามารถติดต่อกับคนที่เคยทำงานกับรินได้ เขาได้ยินข่าวบางอย่างมาเกี่ยวกับริน ข่าวที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่” พิมจ้องหน้าแก้วและปราง ดว���ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ “ข่าวอะไร? ไม่ดีเกี่ยวกับริน?” “ข่าวที่ว่า รินกำลังจะถูกบังคับให้แต่งงาน” แก้วพูดเสียงเบา “กับผู้ชายคนหนึ่งที่เธอไม่ได้รัก” คำพูดของแก้วราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบใส่กลางใจของพิมอย่างจัง โลกทั้งใบของเธอเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ เธอไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่ได้ยินได้เลย