หัวใจของนลินเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ภาพเงาของตัวเองที่กำลังโบกมือให้อย่างเย็นเยียบจากกระจกเงาตรงหน้า ทำให้เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ความกลัวที่เคยมีต่อชายแปลกหน้าเมื่อครู่ กลับดูเล็กน้อยไปถนัดตา เมื่อเทียบกับความสยดสยองที่เธอเผชิญอยู่ตรงนี้ “ไม่... ไม่จริง!” นลินพึมพำ เสียงของเธอแหบพร่า สองขาสั่นจนแทบยืนไม่อยู่ เธอพยายามเพ่งมองเข้าไปในกระจกเงาบานนั้นอีกครั้ง หวังว่ามันจะเป็นเพียงภาพหลอน หรือความเข้าใจผิด แต่ภาพที่เห็นกลับชัดเจนยิ่งกว่าเดิม เงาของเธอในกระจกนั้น กำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ยิ้มกว้างจนเห็นฟันซี่เล็กๆ นั่นเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสะใจและความแค้น... “อรุณ... เธออยู่ที่ไหน!” นลินตะโกนเรียกชื่อเพื่อนรักอีกครั้ง เสียงของเธอแทบจะขาดหายไป เธอไม่รู้ว่าเพื่อนรักของเธอถูกจับตัวไปอยู่ที่ไหน หรือกำลังเผชิญหน้ากับอะไรอยู่ แต่เธอรู้เพียงว่า... ทุกอย่างมันเชื่อมโยงกับกระจกเงาบานนี้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่กำลังไล่ตามมาดังใกล้เข้ามาอีกครั้ง ทำให้นลินสะดุ้ง เธอต้องเลือก... จะเผชิญหน้ากับเงาในกระจก หรือเผชิญหน้ากับผู้ชายคนนั้น วินาทีนั้นเอง เธอก็นึกถึงสร้อยเส้นที่คุณย่ามอบให้ มันคือ ‘กุญแจ’... กุญแจที่จะปลดปล่อย หรือผนึก... นลินกระชับสร้อยในมือแน่น มันเป็นโอกาสเดียวของเธอ เธอหันหลังกลับ วิ่งหนีออกจากทางเดินนั้นอย่างไม่คิดชีวิต ปลายทางของเธอคือห้องนอนที่คุ้นเคย แต่มันก็เป็นที่ที่อันตรายที่สุดเช่นกัน เพราะชายแปลกหน้าคนนั้น... คือผู้ที่ตามหาเธอ เมื่อกลับเข้ามาในห้องนอน นลินเห็นชายคนนั้นยืนรออยู่แล้ว เขาไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกอีกต่อไป แต่ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยประกายแห่งชัยชนะ “เธอหนีไม่พ้นหรอก” เขาพูดเสียงเรียบ “ที่นี่... คือบ้านของมัน” “บ้านของอะไร!” นลินถาม พยายามกุมสร้อยในมือให้แน่น “บ้านของสิ่งที่ถูกจองจำ” ชายคนนั้นตอบ “และเธอ... ก็กำลังจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของมัน” เขาเดินเข้ามาใกล้นลินอีกครั้ง แขนข้างหนึ่งยกขึ้น ราวกับจะเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ “ฉันจะให้โอกาสเธออีกครั้ง” เขาพูด “ส่งสร้อยนั่นมาให้ฉัน... แล้วฉันจะทำให้ทุกอย่างจบลงอย่างง่ายดาย” “จบลงยังไง?” นลินถาม “จบลงด้วยการที่ฉันถูกผนึกไว้ที่นี่เหมือนอรุณงั้นหรือ!” “อรุณ... ถูกเลือก” ชายคนนั้นพูด “เธอ... ก็กำลังจะถูกเลือกเช่นกัน” นลินไม่ตอบ เธอรู้ดีว่าการต่อรองกับคนคนนี้ไร้ประโยชน์ เธอเพียงแค่ต้องหาทางใช้สร้อยเส้นนี้ให้ได้ เธอหันไปมองกระจกเงาบานใหญ่ในห้องนอนอีกครั้ง มันยังคงสะท้อนภาพความหวาดกลัวของเธออยู่ แต่คราวนี้... มีบางอย่างที่แตกต่างออกไป... ที่มุมล่างของกระจก... เธอมองเห็นรอยสลักเล็กๆ เป็นรูปอักษรย่อ “อ.ล.”... เหมือนกับที่อยู่บนสร้อย “นี่มันอะไรกัน!” นลินอุทาน “นั่นคือตราประทับ” ชายคนนั้นพูด “ตราประทับของสิ่งที่ถูกผนึกไว้” “ผนึก... ที่ไหน?” นลินถาม “ผนึก... ที่นี่” เขาตอบ “และผนึก... ในตัวเธอ” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของนลินเต้นรัว เธอรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นภายในตัวเธอ เป็นพลังงานที่เย็นยะเยือก แต่ก็ทรงพลัง “คุณ... คุณกำลังจะทำอะไรกับฉัน!” นลินถาม “กำลังจะทำให้เธอ... ตระหนัก” ชายคนนั้นตอบ “ตระหนักถึงสิ่งที่เธอได้ทำลงไป” เขาเดินเข้ามาใกล้จนแทบจะสัมผัสตัวนลินได้ มือของเขาค่อยๆ เอื้อมเข้ามาใกล้สร้อยที่เธอถืออยู่ “อย่า!” นลินร้องเตือน แต่ชายคนนั้นไม่ฟัง เขากระชากสร้อยออกจากมือนลินอย่างรวดเร็ว ทันทีที่สร้อยหลุดออกจากมือนลิน ร่างกายของเธอก็เหมือนถูกกระชากอย่างรุนแรง เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกดูดเข้าไปในกระจกเงา “อ๊ากกก!” นลินกรีดร้อง ชายคนนั้นยืนมองดูภาพที่เกิดขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ได้เวลา... ที่วิญญาณจะกลับสู่ร่างของมันแล้ว” กระจกเงาบานใหญ่ในห้องนอนก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แสงนั้นรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ภาพในกระจกไม่ใช่เงาของนลินอีกต่อไป แต่เป็นภาพของหญิงสาวคนหนึ่ง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง... เป็นใบหน้าของอรุณ! “อรุณ!” นลินพยายามตะโกน แต่เสียงของเธอแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ร่างกายของเธอกำลังจะสลายไป ขณะที่ร่างของเธอกำลังจะถูกดูดเข้าไปในกระจกเงา นลินก็เห็นบางสิ่งบางอย่าง... ในภาพของอรุณที่กำลังกรีดร้อง... เธอเห็น... รอยยิ้ม... ของเงาที่เธอเห็นในกระจกเมื่อครู่... กำลังปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอรุณ! มันไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความสิ้นหวัง... แต่มันคือรอยยิ้มแห่งชัยชนะ... รอยยิ้มที่เหมือนกับ... รอยยิ้มของนลิน... ที่เธอเห็นในกระจกเงาบานนั้นเมื่อครู่... “ไม่... นี่มัน...” นลินพยายามจะพูด แต่ทุกอย่างก็พลันมืดมิดไป...