แสงสีขาวที่สว่างวาบขึ้นจากกระจกเงา ค่อยๆ จางหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดในห้องนอนที่ถูกทิ้งร้าง อรุณยืนหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยรอยสักสีดำที่ปรากฏขึ้นราวกับเป็นร่องรอยของ ‘เงา’ ที่ถูกผนึกไว้ รอยยิ้มเย็นเยียบที่เธอเห็นบนใบหน้าของ ‘เงา’ ในกระจกนั้น ยังคงตามหลอกหลอนเธออยู่ในห้วงความคิด “ฉัน... ทำสำเร็จแล้ว... ใช่ไหม?” อรุณพึมพำ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ “ฉัน... ได้ผนึก... ‘เงา’... ไว้... แล้ว...” เธอหันไปมองกระจกเงาอีกครั้ง รอยร้าวที่เคยปรากฏอยู่ บัดนี้กลับค่อยๆ จางหายไป ราวกับไม่เคยมีอยู่จริง ภาพในกระจกเงาดูเหมือนจะกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง แต่ความรู้สึกบางอย่างที่ผิดปกติยังคงค้างคาอยู่ในใจของอรุณ “อรุณ... เธออยู่ที่นั่นใช่ไหม!” เสียงเรียกดังขึ้นจากด้านนอกประตู เป็นเสียงที่คุ้นเคย... เสียงของนลิน! หัวใจของอรุณเต้นรัว เธอแทบจะกระโดดเข้าไปกอดเพื่อนรัก แต่เธอก็หยุดชะงักเมื่อนึกถึงรอยสักบนแขนของเธอ “ฉัน... จะไป... พบเธอ... ได้อย่างไร...” อรุณถามตัวเอง ประตูก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นใบหน้าของนลินที่เต็มไปด้วยความกังวล “อรุณ! เธออยู่ที่นี่เอง! ฉันเป็นห่วงเธอมาก!” นลินรีบวิ่งเข้ามาหาอรุณ “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเธอถึงดู... ซีดเซียวแบบนี้?” อรุณมองหน้านลินด้วยความรู้สึกผิด “นลิน... ฉัน... มีบางอย่าง... ที่ต้องบอกเธอ...” ก่อนที่อรุณจะได้อธิบายต่อ นลินก็สังเกตเห็นรอยสักสีดำบนแขนของอรุณ “นี่... มันอะไรกัน?” นลินถามด้วยความตกใจ “แขนเธอ... เป็นอะไรไป?” อรุณหลบสายตาของนลิน “ฉัน... ไม่รู้...” เธอกล่าว “มัน... ปรากฏขึ้นมา... หลังจาก... ที่ฉัน... ต่อสู้... กับ... ‘เงา’...” นลินหน้าซีดเผือด “‘เงา’... หมายความว่า... เธอ... เจอ... ‘มัน’... แล้วเหรอ?” อรุณพยักหน้าช้าๆ “ใช่... ฉัน... เกือบจะ... ถูก... กลืนกิน... ไปแล้ว...” นลินดึงมือของอรุณมาดูรอยสักนั้นอย่างละเอียด “มัน... ดูเหมือน... รอยสัก... ที่... ลบไม่ได้...” “ฉัน... รู้สึก... ว่า... ‘เงา’... ยังคง... อยู่... ในตัวฉัน...” อรุณกล่าว “มัน... ยังคง... กระซิบ... อยู่... ในใจ... ของฉัน...” “อย่าคิดมากนะ อรุณ” นลินพยายามปลอบ “เรา... จะหาทาง... ช่วยเธอ... เอง...” แต่ในใจของอรุณ... เธอกลับรู้สึก... ว่า... คำพูดของนลิน... ไม่ใช่ความจริงทั้งหมด... เธอ... รู้สึก... ว่า... ‘เงา’... ไม่ได้... ถูกผนึก... อย่างสมบูรณ์... แต่... แทนที่จะ... เป็น... ‘เงา’... ที่ถูกผนึก... เธอกลับ... รู้สึก... ว่า... ‘เงา’... กำลัง... ซ่อนตัว... อยู่... ใน... ตัวเธอ... “นลิน...” อรุณกล่าว “ฉัน... คิดว่า... ‘เงา’... ไม่ได้... หายไปไหน... เลย...” “หมายความว่ายังไง?” นลินถาม “ฉัน... รู้สึก... ว่า... ‘เงา’... ยังคง... อยู่... กับฉัน...” อรุณตอบ “มัน... เหมือน... เป็น... ส่วนหนึ่ง... ของ... ฉัน...” นลินมองอรุณด้วยความกังวล “แต่... เรา... ได้ผนึก... มัน... ไว้... แล้ว... นะ...” “ใช่...” อรุณกล่าว “แต่... ผนึก... นั้น... ไม่ได้... แข็งแกร่ง... พอ...” ทันใดนั้น แสงไฟในห้องนอนก็กะพริบถี่ๆ ราวกับมีพลังงานบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้น “เกิดอะไรขึ้น?” นลินถาม อรุณมองไปที่กระจกเงา... ภาพในกระจก... ค่อยๆ เปลี่ยนไป... แทนที่จะเห็นภาพสะท้อนของพวกเธอ... เธอกลับเห็นภาพของ... หญิงสาวคนหนึ่ง... ใบหน้าของเธอ... เต็มไปด้วย... ความเศร้าหมอง... และรอยแผลเป็น... บนแก้ม... “นั่น... คือ... ‘เงา’... ตัวจริง...” อรุณกล่าว... “ตัวตน... ที่ถูก... กักขัง... เอาไว้...” “แต่... ทำไม... มันถึง... ปรากฏ... ขึ้นมา... อีกครั้ง...?” นลินถาม “เพราะ... ฉัน... คือ... ‘เงา’...” อรุณกล่าว... “ฉัน... คือ... ‘ภาพสะท้อน’... ของ... ความเจ็บปวด... ของเธอ...” นลินมองอรุณด้วยความสับสน “อรุณ... เธอ... กำลังพูดถึงอะไร?” “ฉัน... ไม่ใช่... อรุณ... อีกต่อไปแล้ว...” อรุณกล่าว... “ฉัน... คือ... ‘เงา’... ที่... ได้... รวมร่าง... กับ... ‘ภาพสะท้อน’... ของ... ความเจ็บปวด... ของ... นลิน...” นลินอ้าปากค้าง... เธอไม่เข้าใจ... ว่าเกิดอะไรขึ้น... “หมายความว่า... เธอ... ได้... กลายเป็น... ‘เงา’... เสียเอง...?” นลินถาม “ใช่...” อรุณตอบ... “และ... ‘เงา’... ในกระจก... ก็คือ... ‘ตัวตน’... ที่แท้จริง... ของ... ฉัน...” ทันใดนั้น แสงสีดำ... ก็พวยพุ่งออกมาจากแขนของอรุณ... แสงนั้น... สว่างวาบขึ้น... และค่อยๆ... ก่อตัวขึ้น... เป็น... หญิงสาว... คนเดิม... “ยินดีต้อนรับ... สู่... บ้าน... ของเธอ... อรุณ...” เสียงของ ‘เงา’... ดังขึ้น... อีกครั้ง... อรุณ... หรือ ‘เงา’... ในร่างของอรุณ... ยืนมอง... หญิงสาว... ในกระจกเงา... ด้วยแววตา... ที่เต็มไปด้วย... ความอาฆาตแค้น... “เธอ... คิดว่า... เธอ... ชนะ... แล้ว... อย่างนั้นเหรอ?” ‘เงา’ กล่าว... “เธอ... เพียงแค่... ปล่อย... ฉัน... ออกมา... ใน... รูปแบบ... ใหม่...” นลิน... รู้สึกถึง... ความหนาวเย็น... ที่คืบคลานเข้ามา... เธอ... รู้ว่า... เธอ... กำลัง... ตกอยู่ใน... อันตราย... อีกครั้ง... “อรุณ... สู้... นะ!” นลินตะโกน... “อย่า... ยอมแพ้...!” แต่... ‘เงา’... เพียงแค่... หัวเราะ... “เธอ... ไม่เข้าใจ... หรอก...” แล้ว... ‘เงา’... ก็ยกมือขึ้น... แสงสีดำ... ก็พุ่งเข้าใส่... นลิน... อย่างรวดเร็ว... นลิน... พยายามจะหลบ... แต่... ร่างกายของเธอ... กลับ... เชื่องช้า... เกินไป... วินาทีต่อมา... แสงสีดำ... ก็กลืนกิน... ร่างของนลิน... จนหมดสิ้น... “ไม่!” อรุณ... หรือ ‘เงา’... ร้องออกมา... “เธอ... ไม่ควร... ทำแบบนั้น...!” “ทำไม...?” ‘เงา’... ถาม... “เธอ... ไม่ดีใจ... เหรอ... ที่... ได้... กำจัด... ‘ศัตรู’... ของเธอ... ไป... แล้ว...?” “ฉัน... ไม่ใช่... ‘เงา’... อีกต่อไปแล้ว...” อรุณกล่าว... “ฉัน... คือ... ‘อรุณ’...!” แต่... ‘เงา’... เพียงแค่... หัวเราะ... “เธอ... กำลัง... หลอก... ตัวเอง... อยู่...” แล้ว... ‘เงา’... ก็หันไปมอง... หญิงสาว... ในกระจกเงา... “ถึงเวลา... ที่... ‘ตัวตน’... ที่แท้จริง... ของฉัน... จะ... กลับมา... แล้ว...” แสงจากกระจกเงา... สว่างวาบขึ้น... ราวกับ... จะดูดกลืน... ทุกสิ่ง... เข้าไป... อรุณ... หรือ ‘เงา’... รู้สึก... ว่า... ร่างกายของเธอ... กำลัง... ถูกดึง... เข้าไป... ในกระจกเงา... ช้าๆ... “ไม่! ฉัน... ไม่ยอม!” อรุณตะโกน... แต่... เสียงของเธอ... ก็ค่อยๆ... เลือนหายไป... พร้อมกับ... รอยยิ้ม... อันชั่วร้าย... ที่ปรากฏขึ้น... บนใบหน้า... ของเธอ... ภาพสุดท้าย... ที่เธอ... เห็น... คือ... ใบหน้า... ของ... ‘เงา’... ในกระจกเงา... ที่กำลัง... ยิ้ม... ให้เธอ... “ยินดีต้อนรับ... สู่... บ้าน... ของเธอ... อรุณ...” แล้ว... ทุกอย่าง... ก็พลัน... มืดสนิท... ไป... ในห้องนอน... ที่ถูกทิ้งร้าง... กระจกเงา... บานนั้น... ยังคง... ตั้งตระหง่าน... อยู่... แต่... บัดนี้... มัน... สะท้อน... เพียง... ภาพ... ของ... ความว่างเปล่า... ที่เต็มไปด้วย... เสียงหัวเราะ... อันชั่วร้าย... ที่ดัง... สะท้อน... ก้อง... อยู่... ในความ... มืด...