ความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้าใส่แพรวานั้น รุนแรงเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ มันไม่ใช่แค่ความเจ็บปวดทางกาย แต่เป็นความเจ็บปวดที่แทรกซึมเข้าไปในจิตวิญญาณ ราวกับว่าร่างกายของเธอกำลังถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ภาพต่างๆ นานา วนเวียนอยู่รอบตัวเธอ ภาพของอดีต ภาพของอนาคต ภาพของความสุข ความเศร้า และที่สำคัญที่สุด… ภาพของความสูญเสีย “ที่นี่… คือที่ไหน…?” แพรวากล่าวเสียงแหบพร่า เธอรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงไปในทะเลแห่งความสิ้นหวัง “นี่… คือ… จุดที่… ทุกสิ่ง… เริ่มต้น… และ… จบลง… พร้อมกัน…” เสียงเย็นยะเยือกดังขึ้น… เสียงของวิญญาณร้ายที่บัดนี้… ดูเหมือนจะ… ควบคุม… ร่างกาย… ของ… หญิงสาว… คนนั้น… ได้… อย่าง… สมบูรณ์… แพรวาพยายามรวบรวมสติ… เธอเห็นภาพของกระจกเงาบานใหญ่… ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเธอ… กระจกเงา… ที่สะท้อน… ภาพ… ของ… โลก… ที่… กำลัง… จะ… ถูก… กลืนกิน… ด้วย… ความมืด… “คุณ… คุณกำลัง… จะ… ทำลาย… ทุกสิ่ง… จริงๆ… หรือ…?” “ใช่… และ… เธอ… คือ… คน… ที่… จะ… ได้… รับชม… การ… สิ้นสุด… ของ… โลก… ใบนี้… อย่าง… ใกล้ชิด…” วิญญาณร้ายกล่าว… “เมื่อ… โลก… นี้… กลายเป็น… เพียง… ความว่างเปล่า… ฉัน… ก็… จะ… ได้… รับ… การ… ชดใช้… ที่… ฉัน… คู่ควร… ตั้งแต่… อดีต…” ทันใดนั้นเอง… แพรวา… ก็สังเกตเห็น… บางสิ่งบางอย่าง… ที่… แตกต่าง… ใน… ภาพ… สะท้อน… ของ… กระจกเงา… ใน… ภาพ… สะท้อน… ของ… โลก… ที่… กำลัง… จะ… ถูก… ทำลาย… นั้น… เธอกลับ… เห็น… ภาพ… ของ… อาจารย์สมชัย… และ… เอลลิส… พวกเขา… กำลัง… ยืนอยู่… ตรงนั้น… ท่ามกลาง… ความมืดมิด… และ… กำลัง… พยายาม… ที่จะ… ต่อสู้… กับ… พลังงาน… อัน… ดำมืด… “อาจารย์… เอลลิส…” แพรวากล่าว… “พวกคุณ… ยัง… อยู่… ที่นี่…!” “แพรวา!” เสียงของอาจารย์สมชัย… ดังขึ้น… ราวกับว่า… เขาสามารถ… ได้ยิน… เธอ… “เธอ… อย่า… ยอมแพ้… นะ…!” “ความทรงจำ… ของเธอ… คือ… กุญแจ…!” เอลลิสกล่าว… “อย่า… ให้… มัน… ถูก… ลบ… เลือน… ไป…!” คำพูดของพวกเขา… เหมือนกับ… เป็น… แสงสว่าง… ที่… ส่องนำทาง… ให้… กับ… แพรวา… “ความทรงจำ… ของฉัน…?” ทันใดนั้นเอง… แพรวา… ก็… รำลึก… ถึง… ความทรงจำ… ที่… เธอ… เคย… มี… กับ… มินตรา… ความทรงจำ… แห่ง… ความรัก… ความผูกพัน… และ… ความ… เสียใจ… “มินตรา…” แพรวากล่าว… “ฉัน… จำได้… ฉัน… จำได้… ความรัก… ของเรา…” ทันใดนั้นเอง… ร่างกาย… ของ… วิญญาณร้าย… ที่… ควบคุม… หญิงสาว… คนนั้น… ก็พลัน… สั่นสะเทือน… “ไม่! เธอ… จะ… ทำลาย… แผนการ… ของ… ฉัน… ไม่ได้…!” แพรวา… ไม่ได้… สนใจ… กับ… คำพูด… ของ… วิญญาณร้าย… อีกต่อไป… เธอ… รวบรวม… พลัง… ทั้งหมด… ที่… เธอ… มี… และ… คิดถึง… ภาพ… ของ… มินตรา… “ฉัน… จะ… ปกป้อง… โลก… นี้… เพื่อ… เธอ… มินตรา…!” พลันเอง… แสงสีทอง… อ่อนๆ… ก็พลัน… ปรากฏขึ้น… รอบตัว… แพรวา… แสงนั้น… ค่อยๆ… สว่างจ้า… ขึ้น… เรื่อยๆ… ขับไล่… ความมืดมิด… ออกไป… “ไม่! แสงนี้… มัน… คือ… อะไร…?” วิญญาณร้าย… ตะโกน… ด้วย… ความ… หวาดกลัว… “นี่… คือ… พลัง… ของ… ความทรงจำ… ที่… แท้จริง…” แพรวากล่าว… “พลัง… แห่ง… ความรัก… และ… ความ… ผูกพัน… ที่… ไม่สามารถ… ถูก… ลบ… เลือน… ไป… ได้…” แสงสีทอง… สว่างจ้า… ขึ้น… จน… มองไม่เห็น… สิ่งใด… แล้ว… เมื่อแสงนั้น… จางหายไป… แพรวา… ก็… พบว่า… ตนเอง… กำลัง… ยืนอยู่… ณ… ที่แห่งหนึ่ง… ที่… เธอ… คุ้นเคย… นี่คือ… ห้องใต้ดิน… ของ… บ้าน… เก่า… ของ… เธอ… อาจารย์สมชัย… และ… เอลลิส… กำลัง… ยืนอยู่… ข้างๆ… เธอ… พวกเขา… ดู… อ่อนเพลีย… แต่… ใน… ดวงตา… ของพวกเขา… ฉายแวว… แห่ง… ความ… โล่งใจ… “แพรวา! เธอ… ทำได้…!” อาจารย์สมชัยกล่าว… “เธอ… ได้… ช่วย… พวกเรา… ไว้…” “แล้ว… วิญญาณร้าย… ล่ะคะ…?” แพรวาถาม… เอลลิส… เงยหน้า… ขึ้น… มอง… ไป… ที่… กระจกเงา… บานใหญ่… ที่… ตั้งอยู่… กลาง… ห้อง… “มัน… ถูก… ผนึก… ไว้… อีกครั้ง…” เอลลิสกล่าว… “แต่… ครั้งนี้… มัน… เป็น… การผนึก… ที่… สมบูรณ์… แบบ… ด้วย… พลัง… ของ… ความทรงจำ… ที่… แท้จริง…” แพรวา… เดินเข้าไป… ใกล้… กระจกเงา… เธอมองเข้าไป… และ… เห็น… ภาพ… ของ… ตัวเอง… ใน… กระจกเงา… แต่… ภาพ… ของ… เธอ… นั้น… บัดนี้… เต็มไปด้วย… ความ… เข้มแข็ง… และ… ความ… หวัง… “หนู… ยังคง… เป็น… หนู… ใช่ไหมคะ…?” “ใช่… แพรวา…” เอลลิสกล่าว… “เธอ… ได้… ผ่าน… บททดสอบ… ที่… ยากที่สุด… มา… แล้ว… และ… เธอ… ก็… ได้… ค้นพบ… พลัง… ที่… ซ่อนเร้น… ใน… ตัวเอง…” แต่… ขณะที่… พวกเขากำลัง… จะ… ถอนหายใจ… โล่งอก… สิ่งสุดท้าย… ที่… เกิดขึ้น… ก็… พลัน… ทำให้… พวกเขา… หยุดนิ่ง… ใน… กระจกเงา… ที่… บัดนี้… ดูเหมือนจะ… ถูกผนึก… อย่าง… แน่นหนา… แพรวา… เห็น… บางสิ่งบางอย่าง… ที่… สะท้อน… ออกมา… จาก… เบื้องลึก… ของ… กระจกเงา… มัน… ไม่ใช่… ภาพ… ของ… วิญญาณร้าย… แต่… มัน… คือ… ภาพ… ของ… บ้าน… หลังเก่า… ของ… เธอ… และ… ใน… บ้าน… หลังนั้น… เธอ… เห็น… ตัวของ… เธอ… เอง… ที่… กำลัง… ยืนอยู่… หน้า… กระจกเงา… บาน… หนึ่ง… และ… ตัวของ… เธอ… ใน… กระจกเงา… นั้น… กำลัง… ยิ้ม… อย่าง… น่าสะพรึงกลัว… “ไม่…” แพรวา… อุทาน… “นี่มัน… ไม่ได้… จบ… จริงๆ… อีกแล้ว…!” “เกิดอะไรขึ้น…?” อาจารย์สมชัยถาม “หนู… ยังคง… เห็น… ภาพ… ของ… ตัวเอง… ที่… ถูก… ครอบงำ…” แพรวากล่าว… “แล้ว… สิ่งที่… เกิดขึ้น… ใน… อดีต… และ… อนาคต… มัน… คือ… อะไร… กันแน่…?” ทันใดนั้นเอง… เสียงกระซิบ… ที่… แผ่วเบา… แต่… เต็มไปด้วย… ความ… สิ้นหวัง… ก็… ดังขึ้น… จาก… ใต้… กระจกเงา… “เธอ… ถูก… ลวง… ตลอดไป…”