สุชาติอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับโครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่เชียงใหม่ให้พิมพ์ชนกฟังอย่างใจเย็น เขาชี้แจงถึงข้อกำหนดต่างๆ ขอบเขตงานที่เธอต้องรับผิดชอบ และความคาดหวังของภาคย์ที่มีต่อโครงการนี้ พิมพ์ชนกพยายามตั้งใจฟังและจดบันทึกข้อมูลสำคัญ แต่ในใจเธอก็อดกังวลไม่ได้ เธอไม่เคยมีประสบการณ์ในด้านนี้มาก่อน และการที่ต้องมารับผิดชอบโครงการใหญ่ขนาดนี้ภายใต้การจับตามองของภาคย์ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกกดดัน "คุณภาคย์ต้องการให้โครงการนี้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดีครับ" สุชาติย้ำ "โดยเฉพาะในเรื่องของการสร้างความสัมพันธ์อันดีกับคนในท้องถิ่น และการให้ความสำคัญกับวิถีชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขา" "แต่หนู… ไม่มีความรู้เรื่องการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์เลยค่ะ" พิมพ์ชนกเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง "หนูจะทำได้อย่างไรคะ" "ไม่ต้องกังวลครับ" สุชาติยิ้มให้กำลังใจ "คุณภาคย์เลือกคุณเพราะเขาเชื่อในตัวคุณ ไม่ใช่เพราะความรู้เรื่องนี้โดยตรง แต่เป็นเพราะเขาเชื่อในความสามารถในการปรับตัวและการเรียนรู้ของคุณ ผมเองก็จะคอยช่วยเหลือและให้คำแนะนำคุณอย่างเต็มที่ครับ" พิมพ์ชนกพยักหน้ารับอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก เธอรู้สึกได้ถึงความหวังดีจากสุชาติ แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็รู้ดีว่านี่คือคำสั่งที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้ หลังจากนั้น สุชาติก็พาเธอไปสำรวจพื้นที่โครงการ เขาอธิบายถึงแผนการก่อสร้าง ขั้นตอนต่างๆ และปัญหาที่อาจเกิดขึ้นได้ พิมพ์ชนกพยายามทำความเข้าใจทุกอย่างที่เขาพูด เธอเห็นถึงความมุ่งมั่นของภาคย์ที่มีต่อโครงการนี้ และก็อดรู้สึกทึ่งในความสามารถของเขาไม่ได้ แม้ว่าเธอจะเกลียดเขามากเพียงใดก็ตาม "โครงการนี้มีพื้นที่กว้างขวางมากครับ" สุชาติชี้ให้ดูแผนผัง "เราจะสร้างทั้งโรงแรม รีสอร์ท และบ้านพักตากอากาศ ซึ่งจะดึงดูดนักท่องเที่ยวและนักลงทุนจากทั่วประเทศ" "ดูยิ่งใหญ่มากเลยค่ะ" พิมพ์ชนกเอ่ย "แน่นอนครับ คุณภาคย์เป็นนักธุรกิจที่มองการณ์ไกลเสมอ" สุชาติกล่าว "เขาต้องการให้ที่นี่เป็นแลนด์มาร์กสำคัญของภาคเหนือ" พิมพ์ชนกพยักหน้า พลางมองไปรอบๆ พื้นที่โครงการที่กำลังถูกปรับปรุง เธอสัมผัสได้ถึงความคึกคักและความมีชีวิตชีวาของคนงานที่กำลังทำงานกันอย่างแข็งขัน "แล้ว… โครงการนี้จะใช้เวลานานแค่ไหนคะ" เธอถาม "ตามแผนคาดว่าประมาณสองปีครับ" สุชาติตอบ "แต่ในระหว่างนี้ คุณจะต้องดูแลในส่วนของการประสานงานต่างๆ เป็นหลัก" "สองปี…" พิมพ์ชนกพึมพำกับตัวเอง สองปีที่เธอจะต้องอยู่ที่นี่ ห่างไกลจากบ้านเกิด ห่างไกลจากเพื่อนๆ และที่สำคัญที่สุด คือต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของภาคย์ เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ พิมพ์ชนกก็รู้สึกเหนื่อยล้า เธอขอตัวไปพักผ่อนในห้องนอนที่ตกแต่งอย่างสวยงาม เธอเปิดหน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังวิวภูเขาที่ทอดตัวสลับซับซ้อน อากาศที่นี่บริสุทธิ์และสดชื่น ต่างจากอากาศในกรุงเทพฯ ที่เธอคุ้นเคย "นี่คือชีวิตใหม่ของฉันสินะ" เธอพูดกับตัวเองเบาๆ วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พิมพ์ชนกเริ่มปรับตัวเข้ากับชีวิตในเชียงใหม่ เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับโครงการ การประชุมกับทีมงาน และการลงพื้นที่เพื่อพูดคุยกับชาวบ้าน แม้ว่าสุชาติจะคอยช่วยเหลือเธออยู่เสมอ แต่พิมพ์ชนกก็ยังรู้สึกว่าตัวเองยังขาดความมั่นใจ เธอพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำหน้าที่ของเธอให้ดีที่สุด หวังเพียงว่าจะทำให้พ่อของเธอพ้นจากอันตราย "คุณพิมพ์ชนกครับ วันนี้มีนัดพบปะกับผู้ใหญ่บ้านที่หมู่บ้านข้างเคียงนะครับ" สุชาติแจ้งให้เธอทราบในตอนเช้า "ค่ะ" พิมพ์ชนกตอบรับ "แล้ว… เราจะคุยเรื่องอะไรกันบ้างคะ" "เรื่องการขออนุญาตใช้พื้นที่บางส่วนในการก่อสร้างครับ" สุชาติอธิบาย "และก็เรื่องการชดเชยผลกระทบที่จะเกิดขึ้นกับชาวบ้าน" "หนู… จะทำได้ไหมคะ" พิมพ์ชนกถามด้วยความกังวล "ผมเชื่อว่าคุณทำได้ครับ" สุชาติยิ้ม "คุณมีความจริงใจและอ่อนโยน ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญมากในการสร้างความไว้วางใจกับผู้คน" การพบปะกับผู้ใหญ่บ้านเป็นไปอย่างราบรื่นกว่าที่พิมพ์ชนกคาดไว้ เธอตั้งใจฟังปัญหาและความกังวลของชาวบ้าน และพยายามอธิบายถึงแผนการของโครงการด้วยความจริงใจ "พวกเราก็อยากให้หมู่บ้านของเราเจริญขึ้นเหมือนกันครับ" ผู้ใหญ่บ้านกล่าว "แต่พวกเราก็กลัวว่าจะสูญเสียวิถีชีวิตดั้งเดิมไป" "หนูเข้าใจความกังวลของท่านค่ะ" พิมพ์ชนกกล่าว "พวกเราจะพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่ให้เกิดผลกระทบต่อวิถีชีวิตของท่าน และจะมีการชดเชยที่เหมาะสมอย่างแน่นอนค่ะ" เธอใช้เวลาพูดคุยกับชาวบ้านอยู่นานพอสมควร จนกระทั่งรู้สึกว่าพวกเขาเริ่มผ่อนคลายและเปิดใจรับฟังมากขึ้น "ขอบคุณมากครับ คุณพิมพ์ชนก" ผู้ใหญ่บ้านกล่าวขณะที่เธอจะเดินทางกลับ "ที่คุณมาคุยกับพวกเราด้วยตัวเอง" "ยินดีค่ะ ท่านผู้ใหญ่บ้าน" พิมพ์ชนกยิ้ม "หนูจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ" เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ พิมพ์ชนกก็รู้สึกโล่งใจ เธอทำภารกิจแรกสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี "ผลเป็นยังไงบ้างครับ" สุชาติถามเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา "ก็… ค่อนข้างดีค่ะ" พิมพ์ชนกเล่าถึงบทสนทนากับผู้ใหญ่บ้าน "พวกเขาดูจะเข้าใจและยอมรับแผนการของเรามากขึ้น" "ยอดเยี่ยมเลยครับ" สุชาติกล่าวชื่นชม "ผมว่าคุณมีพรสวรรค์ในการสื่อสารกับผู้คนนะครับ" พิมพ์ชนกยิ้มรับคำชม เธอเริ่มรู้สึกมีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าเบื้องหลังทั้งหมดนี้จะเป็นความต้องการของภาคย์ก็ตาม หลายวันต่อมา ภาคย์ได้โทรศัพท์มาหาเธอเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เธอมาถึงเชียงใหม่ "เป็นไงบ้าง" เสียงของเขาฟังดูเรียบๆ แต่ก็แฝงไปด้วยอำนาจ "ก็… กำลังพยายามค่ะ" พิมพ์ชนกตอบเสียงเบา "สุชาติรายงานมาว่า เธอทำได้ดี" ภาคย์กล่าว "ฉันหวังว่าเธอจะรักษามาตรฐานนี้ไว้" "ค่ะ" "มีอะไรติดขัด หรือไม่เข้าใจตรงไหน… บอกสุชาติได้เลย" เขาเว้นจังหวะ "แต่อย่าทำให้ฉันผิดหวัง" "หนูจะพยายามค่ะ" พิมพ์ชนกตอบรับ "ดี" ภาคย์กล่าวสั้นๆ ก่อนจะวางสายไป การพูดคุยกับภาคย์ทำให้พิมพ์ชนกรู้สึกทั้งกดดันและท้าทาย เธอรู้ดีว่าภาคย์กำลังจับตาดูเธออยู่ทุกฝีก้าว และเธอไม่อาจทำให้เขาผิดหวังได้อีกต่อไป วันหยุดสุดสัปดาห์มาถึง พิมพ์ชนกตัดสินใจว่าจะลองออกไปสำรวจเมืองเชียงใหม่ด้วยตัวเอง เธออยากจะพักผ่อนสมองหลังจากทำงานหนักมาตลอดสัปดาห์ เธอเช่ามอเตอร์ไซค์คันหนึ่งและขับขี่ไปตามถนนสายต่างๆ ชมทิวทัศน์อันสวยงามของเมืองหลวงแห่งล้านนา ขณะที่เธอกำลังเพลิดเพลินกับการขับรถ จู่ๆ มอเตอร์ไซค์ของเธอก็เกิดขัดข้องกลางทาง เธอพยายามสตาร์ทเครื่องยนต์อีกครั้ง แต่มันก็ไม่ติด "แย่แล้ว…" เธอพึมพำ ทันใดนั้นเอง รถยนต์คันหรูคันหนึ่งก็จอดลงข้างๆ เธอ พิมพ์ชนกชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นใบหน้าของคนที่อยู่ในรถ "ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอกันที่นี่" เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยขึ้น พิมพ์ชนกกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นี่มันโชคชะตาเล่นตลกอะไรกัน!