ดวงตาคมกริบของภาคย์จับจ้องอยู่ที่พิมพ์ชนก ราวกับต้องการจะอ่านทุกความคิดที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในใจเธอ คำถามที่เธอเพิ่งเอ่ยออกมานั้น ทิ่มแทงเข้าไปในส่วนลึกของความรู้สึกที่เขาพยายามซุกซ่อนมาตลอด “แล้วถ้าหนูต้องการล่ะคะ” คำพูดนั้นมันทั้งเรียบง่าย แต่กลับเต็มไปด้วยพลังที่สั่นสะเทือนโลกทั้งใบของเขา “ถ้าคุณต้องการ…” ภาคย์เอ่ยเสียงแผ่วเบา เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “ผม… ผมก็ไม่รู้จะทำอย่างไร” พิมพ์ชนกขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิด ความรู้สึกไม่สบายใจจากการเผชิญหน้ากับอดีตที่ตามหลอกหลอนมานานเริ่มคลี่คลายลง เมื่อเธอได้เห็นความลังเลที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาของเขา “ทำไมคะ” เธอถาม “คุณภาคย์คะ หนูไม่เข้าใจ” “คุณไม่เข้าใจหรอก พิมพ์ชนก” ภาคย์ตอบ เขาส่ายหน้าช้าๆ “คุณไม่รู้เลยว่าผมต้องผ่านอะไรมาบ้าง กว่าจะมาถึงวันนี้” “หนูรู้ค่ะ” พิมพ์ชนกสวนกลับทันควัน “หนูรู้ว่าคุณเจออะไรมาบ้าง หนูรู้ว่าคุณเจ็บปวดแค่ไหน” ภาคย์มองเธอด้วยความประหลาดใจ “คุณรู้… คุณรู้ได้ยังไง” “คุณปรานต์บอกหนูค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าว “เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้หนูฟังแล้ว” ใบหน้าของภาคย์ซีดเผือดลงไปอีก เขาปิดตาลงช้าๆ ราวกับกำลังพยายามจะหนีจากความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผย “ปรานต์… เขาบอกคุณหมดแล้วจริงๆ เหรอ” “ค่ะ” พิมพ์ชนกพยักหน้า “เขาบอกทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ… เกี่ยวกับอดีตของคุณ… และเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างคุณกับคุณพรรณราย” คำว่า ‘คุณพรรณราย’ ถูกเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา แต่กลับดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของภาคย์ มันเหมือนมีใครบางคนกำลังกรีดลึกเข้าไปในบาดแผลเก่าที่ยังไม่ทันจะหายดี “ผม… ผมไม่คิดว่าปรานต์จะทำแบบนั้น” ภาคย์พูดเสียงแหบพร่า “เขาเคยสัญญาว่าจะไม่พูดถึงเรื่องนั้นอีก” “เขาบอกว่าเขาไม่สามารถทนเห็นคุณต้องทนทุกข์ทรมานอยู่แบบนี้ได้อีกต่อไปแล้วค่ะ” พิมพ์ชนกอธิบาย “เขาอยากให้คุณได้ปลดปล่อยตัวเองจากอดีต” ภาคย์หัวเราะออกมาอย่างขมขื่น “ปลดปล่อยตัวเอง… มันไม่ง่ายหรอก พิมพ์ชนก” เขาเงยหน้าขึ้นมองเธออีกครั้ง “คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงเย็นชาขนาดนี้” พิมพ์ชนกส่ายหน้าช้าๆ แม้เธอจะพอเดาได้ แต่เธอก็อยากจะฟังจากปากเขาเอง “เพราะผมกลัว” ภาคย์สารภาพ “ผมกลัวที่จะต้องเจ็บปวดอีกครั้ง ผมกลัวว่าจะสูญเสียทุกอย่างไปอีกครั้ง” “คุณพรรณราย…” พิมพ์ชนกเอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างแผ่วเบา ภาคย์พยักหน้ารับ “ใช่… คุณพรรณราย” เขาพูด “เธอคือคนที่ผมรักมากที่สุดในชีวิต แต่สุดท้ายเธอก็หักหลังผม” น้ำตาคลอหน่วยในดวงตาของเขา ทำให้พิมพ์ชนกรู้สึกสงสารจับใจ เธอเอื้อมมือไปวางบนมือของเขาอย่างแผ่วเบา “ผม… ผมเคยทุ่มเททุกอย่างให้เธอ” ภาคย์เล่าต่อ “ผมเชื่อใจเธอทุกอย่าง แต่สุดท้ายเธอกลับทรยศผมกับผู้ชายที่ผมไว้ใจที่สุด” “คนที่คุณไว้ใจที่สุด…” พิมพ์ชนกนึกถึงคำพูดของปรานต์ “คือคุณภาคย์… หมายถึงตัวคุณเองใช่ไหมคะ” ภาคย์ส่ายหน้า “ไม่ใช่… เขาหมายถึงเพื่อนสนิทของผม” พิมพ์ชนกเบิกตากว้าง “เพื่อนสนิทของคุณ?” “ใช่” ภาคย์ตอบ “คนที่ผมคิดว่าเป็นน้องชายแท้ๆ ของผม” ความเจ็บปวดในอดีตของภาคย์ถาโถมเข้ามาประดังประเด จนพิมพ์ชนกแทบจะหายใจไม่ออก เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าผู้ชายที่ดูแข็งแกร่งและเย็นชาคนนี้ จะแบกรับความเจ็บปวดเอาไว้มากมายถึงเพียงนี้ “ผม… ผมจำได้เลยวันนั้น” ภาคย์เล่าเสียงสั่นเครือ “ผมเห็นพวกเขากับตา… ในห้องของผมเอง” “โอ้… คุณภาคย์” พิมพ์ชนกพึมพำ เธอไม่รู้จะปลอบโยนเขาอย่างไรดี “ตอนนั้น… ผมแทบจะบ้าตาย” ภาคย์พูดต่อ “ผมไม่รู้จะทำอย่างไร ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของผมมันพังทลายลงตรงหน้า” “แล้ว… แล้วคุณพรรณรายล่ะคะ” พิมพ์ชนกถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “เธอ… เธอเลือกเขา” ภาคย์ตอบ “เธอเลือกที่จะอยู่กับเขา ทิ้งผมไป” “หนูเสียใจด้วยนะคะ” พิมพ์ชนกกล่าว “นั่นคือเหตุผลว่าทำไมผมถึงไม่กล้าที่จะรักใครอีก” ภาคย์สารภาพ “ผมกลัวว่าจะต้องเจ็บปวดซ้ำรอยเดิม ผมกลัวว่าจะต้องสูญเสียอีกครั้ง” “แต่… คุณไม่ได้สูญเสียหนูไปนะคะ” พิมพ์ชนกพูดเบาๆ ภาคย์หันมามองเธออีกครั้ง ดวงตาของเขาทอประกายแห่งความหวังระคนกับความกลัว “คุณ… คุณหมายความว่ายังไง” “หนู… หนูไม่ได้เหมือนคุณพรรณรายนะคะ” พิมพ์ชนกกล่าว “หนูไม่ได้หักหลังคุณ” “ผมรู้” ภาคย์ตอบ “แต่ผมกลัว… ผมกลัวว่าจะทำให้คุณเจ็บปวด” “คุณจะทำให้หนูเจ็บปวดได้ยังไงคะ” พิมพ์ชนกถาม “ในเมื่อหนู… หนูรักคุณ” คำว่า ‘รัก’ หลุดออกจากปากพิมพ์ชนกไปอย่างไม่ทันตั้งตัว ราวกับเป็นคำสาปที่หลุดรอดออกมาจากส่วนลึกของหัวใจ เธอเองก็ตกใจกับคำพูดของตัวเองไม่แพ้กัน ภาคย์อึ้งไป เขาเบิกตากว้าง จ้องมองพิมพ์ชนกอย่างไม่อยากเชื่อสายตา “คุณ… คุณว่าอะไรนะ” “หนู… หนูรักคุณค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าวซ้ำอีกครั้ง คราวนี้เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นกว่าเดิม เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะไม่หลอกตัวเองอีกต่อไป บรรยากาศในห้องทำงานพลันเงียบสงัดลง มีเพียงเสียงหัวใจของทั้งสองคนที่เต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก “คุณ… คุณไม่เคยบอกผมเลย” ภาคย์พูดเสียงสั่นเครือ “หนูก็ไม่เคยแน่ใจในความรู้สึกของตัวเองเหมือนกันค่ะ” พิมพ์ชนกยอมรับ “หนูพยายามจะหลอกตัวเองมาตลอด พยายามจะเชื่อว่าหนูไม่รู้สึกอะไรกับคุณ” “แต่สุดท้าย… คุณก็ยอมรับมัน” ภาคย์กล่าว “ค่ะ” พิมพ์ชนกพยักหน้า “หนูยอมรับว่าหนูรักคุณ” ภาคย์ค่อยๆ เอื้อมมือมาประคองใบหน้าของเธอไว้ เขามองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างลึกซึ้ง ราวกับจะค้นหาคำตอบที่เขาต้องการ “ผม… ผมก็รักคุณนะ พิมพ์ชนก” เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพิมพ์ชนกเป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ เธอรู้สึกราวกับว่าก้อนหินที่ทับถมอยู่ในใจเธอมาตลอด ได้ถูกยกออกไปแล้ว “แต่…” ภาคย์พูดต่อ “ผมกลัว… กลัวว่าความรักของผมจะทำร้ายคุณ” “ไม่ค่ะ” พิมพ์ชนกส่ายหน้า “คุณจะไม่ทำร้ายหนู” “ผมไม่แน่ใจ” ภาคย์ตอบ “เพราะผมยังมีปมในใจ… ที่ยังไม่ถูกแก้ไข”