การกลับมาของคุณพรรณรายที่เชียงใหม่ ได้สร้างความสั่นสะเทือนเล็กๆ น้อยๆ ให้กับความสัมพันธ์ของภาคย์และพิมพ์ชนก แต่กลับกลายเป็นว่า การเผชิญหน้าครั้งนี้ กลับช่วยให้ภาคย์สามารถคลี่คลายปมในใจของเขาได้มากขึ้น วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ภาคย์เริ่มกลับมาเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น เขาไม่ได้เย็นชาเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว เขามีรอยยิ้มให้พิมพ์ชนกมากขึ้น มีอ้อมกอดที่อบอุ่นมากขึ้น “คุณภาคย์คะ” พิมพ์ชนกเอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งคู่นั่งอยู่ริมระเบียงบ้าน มองดูทิวทัศน์อันสวยงามของภูเขา “คุณรู้สึกดีขึ้นแล้วใช่ไหมคะ” ภาคย์หันมายิ้มให้เธอ “ดีขึ้นมากเลยครับ” เขาตอบ “ขอบคุณคุณนะ พิมพ์ชนก” “หนูไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าว “คุณทำค่ะ” ภาคย์กล่าว “คุณทำให้ผมรู้สึกว่าผมไม่จำเป็นต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว” “หนูจะอยู่ตรงนี้เสมอค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าว “ผมรู้” ภาคย์ตอบ “และผม… ก็รักคุณนะ” “หนูก็รักคุณค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าว ทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความรักที่เต็มเปี่ยม “แล้ว… คุณคิดว่าจะให้โอกาสคุณพรรณรายอีกครั้งไหมคะ” พิมพ์ชนกถาม ภาคย์ส่ายหน้า “ผมคิดว่า… เราคงเป็นได้แค่เพื่อนค่ะ” เขาตอบ “อดีตที่ผ่านมามันหนักหนาเกินไปที่จะลบล้าง” “หนูเข้าใจค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าว “แต่… ผมก็รู้สึกโล่งใจที่ได้พูดคุยกับเธอ” ภาคย์กล่าว “เหมือนได้ปลดปล่อยอะไรบางอย่างออกไป” “ดีแล้วค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าว ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังมีความสุข ปรานต์ก็ปรากฏตัวขึ้น เขามาพร้อมกับข่าวที่น่าตกใจ “สวัสดีครับ คุณภาคย์ คุณพิมพ์ชนก” ปรานต์กล่าว “ผมมีข่าวจะมาแจ้งให้ทราบครับ” “ข่าวอะไรครับ คุณปรานต์” ภาคย์ถาม “คือ… คุณพ่อของคุณพิมพ์ชนกครับ” ปรานต์กล่าว “อาการท่านทรุดลงอย่างกะทันหันครับ” พิมพ์ชนกตกใจมาก “คุณพ่อ… เป็นอะไรคะ” “คุณหมอแจ้งว่า… อาการของท่านอาจจะ… เกินกว่าที่จะรักษาได้แล้วครับ” ปรานต์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด พิมพ์ชนกแทบจะยืนไม่อยู่ ภาคย์รีบประคองเธอไว้ “เป็นไปได้ยังไงคะ” พิมพ์ชนกถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เมื่ออาทิตย์ก่อนคุณหมอยังบอกว่าอาการดีขึ้นอยู่เลย” “ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ” ปรานต์กล่าว “แต่… คุณพ่อของคุณพิมพ์ชนก ฝากข้อความมาถึงคุณครับ” “ข้อความอะไรคะ” พิมพ์ชนกถาม “ท่านฝากให้ผมแจ้งคุณว่า… ท่านได้จัดการเรื่องทั้งหมดเรียบร้อยแล้วครับ” ปรานต์กล่าว “ไม่ต้องห่วงเรื่องธุรกิจ หรือเรื่องหนี้สินอีกต่อไป” พิมพ์ชนกยิ่งสับสน “หมายความว่ายังไงคะ” “ท่านได้ขายบริษัทของท่านให้กับ… คุณภาคย์ครับ” ปรานต์กล่าว “เพื่อชดใช้หนี้สินทั้งหมด” พิมพ์ชนกอึ้งไป เธอหันไปมองภาคย์ด้วยความตกใจ “คุณ… คุณรู้เรื่องนี้มาก่อนเหรอคะ” พิมพ์ชนกถาม ภาคย์พยักหน้า “ครับ ผมรู้” “แล้ว… แล้วทำไมคุณไม่บอกหนู” พิมพ์ชนกถามด้วยน้ำเสียงที่ตัดพ้อ “ผม… ผมอยากจะให้เวลาคุณพักผ่อนครับ” ภาคย์กล่าว “ผมไม่อยากให้คุณต้องกังวลไปมากกว่านี้” “แต่… คุณพ่อของหนู…” พิมพ์ชนกกล่าว “ท่าน… ท่านคงจะรู้สึกยังไง” “คุณพ่อของคุณ… ท่านทำในสิ่งที่ดีที่สุดแล้วครับ” ปรานต์กล่าว “ท่านอยากให้คุณได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข” “แล้ว… แล้วคุณพ่อของหนู… ท่านมีอะไรจะบอกหนูอีกไหมคะ” พิมพ์ชนกถาม “ท่านฝากบอกว่า… ท่านรักคุณมากนะครับ” ปรานต์กล่าว “และท่านก็ภูมิใจในตัวคุณเสมอ” น้ำตาของพิมพ์ชนกไหลอาบแก้ม เธอรู้ว่านี่คือการเสียสละครั้งยิ่งใหญ่ของพ่อเธอ “หนูต้องรีบไปหาคุณพ่อนะคะ” พิมพ์ชนกกล่าว “ครับ” ภาคย์กล่าว “ผมจะไปกับคุณ” ทั้งสามคนรีบเดินทางกลับกรุงเทพฯ เมื่อไปถึงโรงพยาบาล พิมพ์ชนกก็รีบตรงเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยของพ่อเธอ “คุณพ่อคะ” พิมพ์ชนกเรียกเบาๆ พ่อของเธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น และส่งยิ้มให้เธอ “พิมพ์ชนก… ลูกพ่อ” “หนูมาแล้วค่ะคุณพ่อ” พิมพ์ชนกกล่าว “หนูขอโทษนะคะ หนูมาหาช้าไปหรือเปล่า” “ไม่เลยลูก… ไม่เคยสายเกินไป” พ่อของเธอพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “พ่อดีใจที่เห็นลูกมีความสุข” “หนูมีความสุขค่ะคุณพ่อ” พิมพ์ชนกกล่าว “เพราะหนูมีคุณภาคย์อยู่ข้างๆ” พ่อของเธอหันไปมองภาคย์ที่ยืนอยู่ข้างๆ “ขอบคุณนะ… คุณภาคย์” “ผมจะดูแลพิมพ์ชนกให้ดีที่สุดครับ” ภาคย์กล่าว พ่อของพิมพ์ชนกหลับตาลง ใบหน้าของเขาสงบและเต็มไปด้วยความพึงพอใจ “พ่อ… พ่อไม่ต้องห่วงอะไรแล้วนะคะ” พิมพ์ชนกกล่าว “หนูจะดูแลทุกอย่างเอง” “พ่อ… รักลูกนะ” พ่อของเธอพูดเป็นคำสุดท้าย จากนั้น ร่างของพ่อของพิมพ์ชนกก็อ่อนแรงลง และหยุดหายใจไปในที่สุด พิมพ์ชนกร้องไห้ออกมาอย่างสุดเสียง ภาคย์โอบกอดเธอไว้แน่น ปลอบโยนเธอด้วยความรักและความห่วงใย หลังจากจัดการเรื่องงานศพของคุณพ่อของพิมพ์ชนกเรียบร้อยแล้ว พิมพ์ชนกและภาคย์ก็กลับมาอยู่ที่เชียงใหม่อีกครั้ง “คุณพ่อของคุณ… ท่านเสียสละมากจริงๆ นะครับ” ภาคย์กล่าว “ค่ะ” พิมพ์ชนกตอบ “หนูจะไม่มีวันลืมบุญคุณท่านเลย” “และผม… จะดูแลคุณให้ดีที่สุด” ภาคย์กล่าว “ผมจะทำให้คุณมีความสุขที่สุดในชีวิต” พิมพ์ชนกมองภาคย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก “หนูก็จะอยู่เคียงข้างคุณเสมอค่ะ” บทสรุปของอดีตที่เจ็บปวดและปัจจุบันที่กำลังจะเริ่มต้น ได้ถูกหล่อหลอมรวมกันเป็นความรักที่แข็งแกร่งและมั่นคงของทั้งสองคน พิมพ์ชนกได้เรียนรู้ว่า แม้ความรักจะมาพร้อมกับความเจ็บปวด แต่ถ้ามีคนที่พร้อมจะก้าวเดินไปด้วยกัน ความเจ็บปวดนั้นก็สามารถกลายเป็นบทเรียนอันล้ำค่า ที่จะนำพาไปสู่ความสุขที่แท้จริงได้.