แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านม่านลูกไม้สีขาวบางๆ สาดส่องลงบนเตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่ถูกปล่อยว่างเปล่า พิมพ์ชนกยังคงนอนนิ่งอยู่บนนั้น สภาพร่างกายอ่อนแรงราวกับถูกสูบวิญญาณออกไปหมดสิ้น ดวงตาเบิกกว้างเหม่อลอยมองเพดานห้องนอนของตัวเอง ห้องที่เคยเป็นโลกทั้งใบของเธอ กลับกลายเป็นกรงขังอันแสนทรมานในตอนนี้ เมื่อคืนที่ผ่านมา เธอแทบไม่ได้นอนเลยแม้แต่วินาทีเดียว ความคิดฟุ้งซ่านตีวนเวียนอยู่ในหัว ทั้งความกังวลเรื่องบิดา ความกลัวต่ออนาคต และความเจ็บปวดเมื่อนึกถึงใบหน้าของภาคย์ เดชาโชติ ทุกอย่างถาโถมเข้ามาจนเธอรู้สึกเหมือนกำลังจะจมน้ำตาย การแต่งงาน… คำนี้มันดังก้องอยู่ในหูของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า การแต่งงานกับผู้ชายที่เธอเคยทุ่มเทหัวใจให้จนหมดสิ้น แต่กลับถูกเขากล่าวหาว่าเธอเป็นผู้หญิงที่เห็นแก่เงิน และทิ้งเขาไปอย่างไม่ใยดี "โง่… โง่จริงๆ" เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่า "ทำไมตอนนั้น… ฉันถึงได้รักคนอย่างนายลงไปนะ" ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน ภาพของภาคย์ในวันแรกที่เจอกัน ภาพรอยยิ้มอบอุ่นที่เขาเคยมีให้เธอ ภาพคำพูดหวานๆ ที่เขาเคยบอกรักเธอ… ทุกอย่างยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน "พิมพ์… ผมรักคุณนะ" เสียงของภาคย์ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอ "คุณคือผู้หญิงคนเดียวที่ผมรัก และจะรักตลอดไป" แต่แล้ว… ทุกอย่างก็พังทลายลง ภาพของภาคย์ที่ยืนอยู่กับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง มือของเขากอดเอวหล่อนไว้แน่น สายตาที่มองหล่อนเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่เขาไม่เคยแม้แต่จะมองเธอแบบนั้น… "คุณ… คุณบอกว่าคุณรักผม" เสียงของเธอตอนนั้นสั่นเครือ "แต่… แต่คุณทำแบบนี้กับผมได้ยังไง!" "พิมพ์… นี่มันไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องมายุ่ง" ภาคย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ผู้หญิงอย่างเธอ… ฉันไม่คิดจะคบด้วยจริงๆ" คำพูดเหล่านั้น… ยังคงบาดลึกอยู่ในหัวใจของเธอเสมอมา เธอจำได้ว่าวันนั้น เธอร้องไห้จนแทบขาดใจ เธอวิ่งหนีออกมาจากชีวิตของเขาอย่างไม่คิดชีวิต เธอสาบานกับตัวเองว่าจะไม่กลับไปพบเขาอีกเด็ดขาด แต่แล้ว… โชคชะตากลับเล่นตลกกับเธอเสียอย่างนั้น "ก๊อก ก๊อก ก๊อก" เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก ทำให้พิมพ์ชนกสะดุ้งเล็กน้อย เธอค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง และเดินไปเปิดประตู ปรากฏร่างของอรชร แม่เลี้ยงของเธอ ยืนอยู่หน้าประตู ใบหน้าของอรชรประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูเสแสร้ง "อรุณสวัสดิ์จ้ะพิมพ์ นี่ลูกยังไม่ตื่นอีกเหรอ" พิมพ์ชนกมองอรชรด้วยสายตาเรียบเฉย "มีอะไรหรือคะแม่" "ก็… พ่อของลูกเป็นห่วงนะจ๊ะ เห็นลูกซึมไปเมื่อคืน" อรชรเดินเข้ามาในห้องนอน พลางกวาดตามองไปรอบๆ "เรื่องที่พ่อบอกลูกเมื่อวาน… แม่รู้ว่ามันหนักนะจ๊ะ แต่… แม่ก็เห็นใจพ่อนะ" "แม่ก็เห็นด้วยกับพ่อเหรอคะ" พิมพ์ชนกถามเสียงเรียบ "แม่ก็คิดว่าหนูควรจะแต่งงานกับเขา เพื่อแลกกับหนี้สินของพ่อ" "มันก็… เป็นทางออกที่ดีที่สุดนะจ๊ะลูก" อรชรกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "คุณภาคย์เขาเป็นคนดีนะจ๊ะ รวย มีฐานะ แถมยังเป็นที่รู้จักอีกต่างหาก ถ้าลูกได้แต่งงานกับเขา ชีวิตลูกก็จะสบายไปตลอดเลยนะ" "สบาย… ถ้าหนูต้องแลกอิสรภาพกับความสุขของหนู เพื่อให้คนอื่นสบาย แม่คิดว่ามันยุติธรรมเหรอคะ" พิมพ์ชนกสวนกลับทันที อรชรยิ้มบางๆ "บางที… ชีวิตมันก็ต้องมีการเสียสละนะจ๊ะพิมพ์ แม่ก็เคยผ่านมาแล้ว" "แล้วแม่มีความสุขกับชีวิตที่ต้องเสียสละหรือคะ" พิมพ์ชนกถามต่อ อรชรชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบ "แม่… แม่ก็มีความสุขในแบบของแม่นะจ๊ะ" พิมพ์ชนกส่ายหน้าช้าๆ เธอรู้ดีว่าอรชรไม่ได้มีความสุขอย่างที่พูด อรชรแต่งงานกับพ่อของเธอเพราะต้องการความมั่นคงในชีวิต และเธอก็รู้ว่าอรชรไม่เคยรักพ่อของเธอเลย "หนู… หนูขออยู่คนเดียวสักพักนะคะแม่" พิมพ์ชนกกล่าวเสียงเบา "หนูต้องการเวลาคิด" "จ้ะๆ" อรชรพยักหน้า "ถ้ามีอะไร… ก็เรียกแม่ได้นะจ๊ะ" เมื่ออรชรเดินออกจากห้องไปแล้ว พิมพ์ชนกก็ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงอีกครั้ง เธอหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามตั้งสติ "ต้องเข้มแข็งนะพิมพ์… ต้องเข้มแข็ง" เธอพึมพำกับตัวเอง เธอรู้ว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ ถ้าเธอไม่แต่งงานกับภาคย์ พ่อของเธออาจจะต้องติดคุก และครอบครัวของเธอก็อาจจะล้มละลาย เธอรักพ่อของเธอ และเธอจะไม่ยอมให้เรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นกับท่านเด็ดขาด แต่… การต้องกลับไปพบภาคย์อีกครั้ง มันเป็นเรื่องที่ยากเกินกว่าที่เธอจะรับไหว ขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ "คุณภาคย์…" เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย "สวัสดีครับ คุณพิมพ์ชนก" เสียงของภาคย์ดังขึ้นจากปลายสาย เป็นเสียงทุ้ม นุ่ม ลึก ที่คุ้นเคย แต่กลับแฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่ทำให้เธอขนลุก "คะ… คุณภาคย์" เธอตอบเสียงตะกุกตะกัก "ผมได้ยินจากพ่อของคุณแล้ว ว่าคุณตกลง" ภาคย์กล่าวต่อ "ผมดีใจที่คุณตัดสินใจแบบนี้" "ค่ะ…" พิมพ์ชนกตอบเสียงอ่อย "แต่… ฉันขอเวลาเตรียมตัวสักหน่อยนะคะ" "แน่นอน" ภาคย์ตอบ "ผมจะให้เวลาคุณหนึ่งสัปดาห์ หลังจากนั้น… เราจะหมั้นกัน" "หมั้น… เร็วขนาดนั้นเลยเหรอคะ" พิมพ์ชนกอุทานด้วยความตกใจ "เราไม่มีเวลามากนักแล้วนะครับ" ภาคย์กล่าว "พ่อของคุณ… ต้องการความช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน" พิมพ์ชนกเงียบไป เธอรู้ดีว่าเขาพูดถูก เวลาของเธอเหลือน้อยเต็มที "แล้ว… เราจะเจอกันเมื่อไหร่คะ" เธอถาม "พรุ่งนี้… ผมจะไปหาคุณที่บ้าน" ภาคย์ตอบ "เตรียมตัวให้พร้อมนะครับ" สิ้นสุดบทสนทนา พิมพ์ชนกปล่อยโทรศัพท์ให้หลุดจากมือ เธอทรุดตัวลงนั่งบนเตียงอีกครั้ง ใบหน้าซีดเผือดลงกว่าเดิม พรุ่งนี้… เธอจะได้พบกับภาคย์ เดชาโชติ ชายที่เธอเคยรัก และเกลียดที่สุดในเวลาเดียวกัน นี่คือการเริ่มต้นของหายนะครั้งใหม่ในชีวิตของเธออย่างแท้จริง