ภาคย์ไปรับส่งพิมพ์ชนกที่โรงพยาบาลทุกวัน เขาคอยดูแลอยู่ห่างๆ ไม่เคยเร่งเร้าให้เธอให้อภัย หรือกลับมาคืนดีในทันที เขาเพียงแต่แสดงความห่วงใยและพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างในยามที่เธออ่อนแอที่สุด การกระทำที่สม่ำเสมอและจริงใจของภาคย์ค่อยๆ ซึมซับเข้าไปในหัวใจของพิมพ์ชนก แม้ว่าความผิดที่เขาเคยทำจะยังคงเป็นบาดแผลในใจ แต่เธอก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า ภาคย์คือคนที่อยู่เคียงข้างเธอจริงๆ ในช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ "วันนี้... พ่อคุณเป็นอย่างไรบ้างครับ" ภาคย์เอ่ยถามขณะที่เขาขับรถพาพิมพ์ชนกกลับจากโรงพยาบาล ดวงตาของเขามองถนนเบื้องหน้า แต่ก็ไม่ละเลยที่จะสังเกตสีหน้าของเธอ พิมพ์ชนกถอนหายใจเบาๆ "ท่านยังคงอ่อนเพลียค่ะ แต่คุณหมอบอกว่าอาการคงที่แล้ว" เธอตอบ เสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อยจากการตรากตรำอดนอน "ดีแล้วครับ" ภาคย์กล่าว "คุณเองก็พักผ่อนบ้างนะครับ อย่าหักโหมเกินไป" "หนูไหวค่ะ" พิมพ์ชนกตอบ แต่ก็อดที่จะหาวออกมาไม่ได้ ภาคย์เหลือบมองเธออีกครั้ง "ผมเป็นห่วงคุณนะพิมพ์ชนก" เขาเอ่ยเสียงนุ่ม "คุณยังคงมีผมอยู่ตรงนี้เสมอ ถ้าคุณต้องการอะไร หรือแค่อยากมีใครสักคนนั่งเป็นเพื่อน... ผมพร้อมเสมอ" คำพูดของภาคย์ทำให้พิมพ์ชนกใจอ่อนลง เธอหันไปมองเขา ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้า แต่ดวงตาเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างแท้จริง "ขอบคุณนะคะคุณภาคย์" เธอเอ่ยเบาๆ "ที่อยู่ข้างๆ หนู" "ผมจะไม่ไปไหนครับ" ภาคย์ให้คำมั่น "ตราบใดที่คุณยังต้องการผม" เมื่อถึงคฤหาสน์ พิมพ์ชนกก็เดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น เธอรู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบจะยืนไม่ไหว ภาคย์เดินตามเธอเข้าไป และเห็นเธอนั่งลงบนโซฟาด้วยท่าทีอ่อนแรง "คุณเหนื่อยมากใช่ไหมครับ" เขาถาม พิมพ์ชนกพยักหน้า "นิดหน่อยค่ะ" ภาคย์ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เธอ "คุณควรจะพักผ่อนนะพิมพ์ชนก" "แต่หนู... หนูรู้สึกไม่ค่อยดีเลยค่ะ" พิมพ์ชนกเอ่ย เสียงของเธอสั่นเครือ ภาคย์มองเธอด้วยความเป็นห่วง "คุณไม่สบายหรือเปล่าครับ" เขาถามพลางยื่นมือไปแตะหน้าผากของเธอ "ไม่ร้อนนี่นา" "ไม่ค่ะ... หนูแค่รู้สึก... รู้สึกเหมือนมีอะไรหนักอึ้งอยู่ในใจ" พิมพ์ชนกกล่าว น้ำตาเอ่อคลอเบ้า ภาคย์ไม่รอช้า เขารวบเธอเข้ามาในอ้อมกอดที่อบอุ่น "ไม่เป็นไรนะครับ" เขาปลอบประโลม "ปล่อยมันออกมานะ" พิมพ์ชนกซบหน้าลงกับอกของภาคย์ ปล่อยให้น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมา เธอระบายความรู้สึกทั้งหมดออกมา ทั้งความเสียใจต่อพ่อ ความผิดหวังในอดีต และความสับสนในปัจจุบัน "ผมเข้าใจครับ" ภาคย์ลูบหลังเธอเบาๆ "มันเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากจริงๆ" "หนู... หนูไม่รู้ว่าหนูจะผ่านมันไปได้อย่างไร" พิมพ์ชนกกระซิบเสียงสั่น "คุณจะผ่านมันไปได้ครับ" ภาคย์ยืนยัน "เพราะคุณไม่ได้อยู่คนเดียว" พวกเขาอยู่ในอ้อมกอดนั้นนานพอสมควร จนกระทั่งพิมพ์ชนกเริ่มสงบลง เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองภาคย์ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเข้าใจและห่วงใย "ขอบคุณนะคะ" เธอเอ่ยเสียงแหบพร่า "ที่รับฟังหนู" "ผมดีใจที่ได้เป็นที่พึ่งให้คุณนะพิมพ์ชนก" ภาคย์ยิ้มบางๆ "ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม" เมื่อพิมพ์ชนกได้พักผ่อน ร่างกายที่อ่อนล้าก็เริ่มดีขึ้น เธอเริ่มกลับมามีเรี่ยวแรงอีกครั้ง แต่ในใจของเธอยังคงมีคำถามมากมายเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับภาคย์ เช้าวันต่อมา พิมพ์ชนกตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับภาคย์อย่างจริงจัง เธอไปหาเขาที่ห้องทำงานของเขา ซึ่งตั้งอยู่ในปีกหนึ่งของคฤหาสน์ "คุณภาคย์คะ" เธอเรียกเมื่อเห็นเขาอยู่ที่โต๊ะทำงาน ภาคย์เงยหน้าขึ้น ยิ้มให้เธอ "สวัสดีครับพิมพ์ชนก มีอะไรหรือเปล่าครับ" "หนู... หนูอยากจะคุยกับคุณค่ะ" พิมพ์ชนกกล่าว เธอสูดลมหายใจลึกๆ "เกี่ยวกับเรื่องของเรา" ภาคย์วางเอกสารในมือลง และผายมือเชิญให้เธอมานั่งที่เก้าอี้ตรงข้าม "เชิญครับ" พิมพ์ชนกนั่งลง จ้องมองใบหน้าของภาคย์อย่างตั้งใจ "หนู... หนูเสียใจกับสิ่งที่หนูเคยทำกับคุณค่ะ" เธอเริ่ม "หนูรู้ว่าหนูทำร้ายความรู้สึกของคุณ" "ผมรู้ครับ" ภาคย์ตอบ "แต่ผมเข้าใจนะ" "ไม่ค่ะ... คุณอาจจะเข้าใจ แต่หนูอยากให้คุณรู้ว่า หนูเสียใจจริงๆ" พิมพ์ชนกกล่าว "หนูไม่เคยตั้งใจจะหนีคุณ หรือทำให้คุณเสียใจ" "ผมรู้ว่าคุณมีเหตุผลของคุณ" ภาคย์กล่าว "และผมก็ให้อภัยคุณไปนานแล้ว" "แล้ว... แล้วเรื่องของเราล่ะคะ" พิมพ์ชนกถามอย่างมีความหวัง "หลังจากที่พ่อหนู... หลังจากเรื่องทุกอย่างคลี่คลายแล้ว เราจะเป็นยังไงต่อ" ภาคย์มองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ผมบอกคุณไปแล้วนะพิมพ์ชนก" เขาตอบ "ผมรักคุณ ผมอยากจะสร้างครอบครัวกับคุณ" "แต่... หนูเคยทำร้ายคุณ" พิมพ์ชนกยังคงกังวล "หนู... หนูไม่แน่ใจว่าหนูคู่ควรกับความรักของคุณหรือเปล่า" ภาคย์ลุกขึ้น เดินอ้อมโต๊ะมาหาเธอ และคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ "พิมพ์ชนก" เขาจับมือเธอไว้แน่น "คุณคือทุกสิ่งทุกอย่างของผม คุณคือคนที่ผมรัก และผมก็ไม่เคยคิดว่าคุณไม่คู่ควรเลยแม้แต่วินาทีเดียว" "แต่..." "ฟังผมนะ" ภาคย์ขัดจังหวะ "ความผิดพลาดในอดีต มันเป็นบทเรียนของเราทั้งคู่ มันทำให้เราแข็งแกร่งขึ้น และทำให้เรารู้คุณค่าของกันและกันมากขึ้น" พิมพ์ชนกมองน้ำตาที่คลอเบ้าของเธอ "หนู... หนูอยากจะเชื่อคุณค่ะ" "คุณไม่ต้องเชื่อผมในตอนนี้ก็ได้" ภาคย์กล่าว "แต่ให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์นะ" เขาค่อยๆ เลื่อนมือขึ้นมาจับแก้มของเธอ "ผมจะแสดงให้คุณเห็น ว่าผมรักคุณมากแค่ไหน และผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุด" พิมพ์ชนกหลับตาลง รับสัมผัสอันอ่อนโยนของเขา หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความกลัว ความหวัง และความรักที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอีกครั้ง "คุณภาคย์คะ" เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ถ้า... ถ้าทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว... เราจะ... แต่งงานกันจริงๆ ใช่ไหมคะ" ใบหน้าของภาคย์ฉายแววแห่งความดีใจ "แน่นอนครับพิมพ์ชนก" เขาตอบ "ผมรอวันนี้มาตลอด" เมื่อพิมพ์ชนกกลับมาถึงห้อง เธอก็นั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง พ่อของเธออาการดีขึ้นแล้ว เรื่องหนี้สินก็กำลังจะได้รับการแก้ไข และเธอก็ได้รับคำมั่นสัญญาจากภาคย์อีกครั้ง แม้ว่าอนาคตจะยังไม่ชัดเจนทั้งหมด แต่เธอก็รู้สึกว่ามีแสงสว่างรออยู่ข้างหน้า ในขณะเดียวกัน ปรานต์ก็ได้รับข่าวที่น่าตกใจ เขาแอบไปสืบเรื่องราวของพ่อพิมพ์ชนกเพิ่มเติม และพบว่าเบื้องหลังการกู้ยืมเงินครั้งนี้ มีบุคคลอันตรายบางคนเข้ามาเกี่ยวข้อง ซึ่งอาจเป็นอันตรายต่อพิมพ์ชนกและครอบครัวของเธอได้ "คุณภาคย์ครับ" ปรานต์โทรศัพท์หาภาคย์ด้วยน้ำเสียงร้อนรน "ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องแจ้งให้คุณทราบครับ" "มีอะไรหรือปรานต์" ภาคย์ถามด้วยความกังวล "เรื่องของคุณพ่อคุณพิมพ์ชนกครับ... ผมไปสืบมาเพิ่มเติม และพบว่า... เขาไม่ได้เป็นหนี้แค่กับคุณเท่านั้นครับ" ปรานต์กล่าว "แต่ยังมีกลุ่มคนที่... น่ากลัวเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย" ภาคย์ขมวดคิ้ว "น่ากลัว? หมายความว่ายังไง" "กลุ่มคนเหล่านั้น... เป็นพวกปล่อยเงินกู้ผิดกฎหมายครับ" ปรานต์อธิบาย "และดูเหมือนว่า... พวกเขาจะกำลังตามทวงหนี้อย่างหนัก" "อะไรกัน!" ภาคย์อุทานด้วยความตกใจ "แล้วคุณมั่นใจได้ยังไง" "ผมมีหลักฐานครับคุณภาคย์" ปรานต์ตอบ "และที่สำคัญ... พวกเขาเริ่มจะสงสัยแล้วว่าคุณพิมพ์ชนกเกี่ยวข้องกับคุณ" หัวใจของภาคย์เต้นรัว เขาตระหนักได้ทันทีว่าสถานการณ์อาจจะเลวร้ายกว่าที่คิด "นี่มันอันตรายเกินไปแล้ว" เขาพึมพำ "คุณแน่ใจนะว่าพวกเขาจะทำอันตรายกับพิมพ์ชนก" "ผมว่า... เราไม่ควรประมาทครับคุณภาคย์" ปรานต์กล่าว "ผมคิดว่า... อาจจะมีใครบางคนกำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่" ภาคย์หลับตาลง พยายามตั้งสติ "ขอบคุณมากนะปรานต์" เขาพูด "แจ้งให้ผมทราบทุกความเคลื่อนไหว ถ้ามีอะไรผิดปกติ รีบแจ้งผมทันที" "ครับคุณภาคย์" ปรานต์รับคำ หลังจากวางสายโทรศัพท์ ภาคย์ก็รู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มสูงขึ้น เขาไม่ใช่แค่ต้องดูแลพิมพ์ชนกจากเรื่องในอดีตของเธอเท่านั้น แต่ตอนนี้เขายังต้องปกป้องเธอจากอันตรายที่อาจจะคืบคลานเข้ามาอีกด้วย เขาตัดสินใจที่จะไม่บอกพิมพ์ชนกเรื่องนี้ในทันที เพื่อไม่ให้เธอวิตกกังวลไปมากกว่านี้ แต่เขาจะต้องหาทางจัดการกับปัญหานี้อย่างรอบคอบ