พิมพ์ชนกวิ่งออกมาจากห้องประชุมด้วยหัวใจที่แตกสลาย น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด เธอไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหนดี คำพูดของสมชายยังคงดังก้องอยู่ในหู "คนที่คุณไว้ใจที่สุด เขาก็แค่หลอกใช้คุณ" เธอวิ่งไปที่สวนหย่อมของบริษัท ซึ่งเป็นที่ที่เธอและภาคย์เคยมานั่งปรับความเข้าใจกันครั้งแรก ความทรงจำอันหวานชื่นเมื่อไม่นานมานี้ กลับกลายเป็นความขมขื่นที่กัดกินหัวใจเธอ "ทำไม... ทำไมคุณภาคย์ถึงทำกับหนูแบบนี้" พิมพ์ชนกพึมพำกับตัวเอง "ทำไมคุณถึงโกหกหนู" เธอหยิบแหวนที่ภาคย์สวมให้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนขึ้นมามอง มันเป็นแหวนเพชรที่สวยงาม แต่ในเวลานี้ มันกลับดูเหมือนเป็นสัญลักษณ์ของคำโกหกและความเจ็บปวด "คุณบอกว่ารักหนู... คุณบอกว่าจะแต่งงานกับหนู" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ "ทั้งหมดนี้มันคืออะไรกันแน่" ในขณะที่พิมพ์ชนกกำลังจมอยู่กับความเสียใจ ภาคย์ก็วิ่งตามเธอมา เขาเห็นเธอทรุดตัวลงนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ใบหน้าเปื้อนน้ำตา "พิมพ์ชนก!" ภาคย์ร้องเรียก พยายามจะเข้าไปหาเธอ พิมพ์ชนกสะดุ้ง และเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวังและความเจ็บปวด "อย่าเข้ามานะ!" พิมพ์ชนกตะโกน "ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณอีกแล้ว" "พิมพ์ชนก ฟังผมนะ" ภาคย์กล่าว พยายามจะอธิบาย "เรื่องที่สมชายพูด มันไม่เป็นความจริงทั้งหมด" "ไม่เป็นความจริงอย่างนั้นเหรอคะ!" พิมพ์ชนกหัวเราะทั้งน้ำตา "แล้วรูปถ่ายนั่นล่ะคะ! ผู้หญิงคนนั้นคือใคร!" ภาคย์ชะงักไป เขาไม่คิดว่าเสี่ยปรีชาจะไปถึงขั้นสร้างหลักฐานปลอมขึ้นมาได้ "ผู้หญิงคนนั้น... เธอเป็นน้องสาวของเพื่อนผมครับ" ภาคย์พยายามอธิบาย "ผมแค่กำลังปลอบใจเธอ เพราะเธอเพิ่งเลิกกับแฟน" "ปลอบใจอย่างนั้นเหรอคะ" พิมพ์ชนกพูดเสียงเหนื่อยอ่อน "ที่คุณกอดเธอแน่นแบบนั้นน่ะเหรอ" "มันเป็นแค่ความบังเอิญครับพิมพ์ชนก" ภาคย์กล่าว "ผมไม่ได้มีอะไรกับเธอ ผมรักแค่คุณคนเดียว" "ความรักของคุณมันมีค่าเท่ากับราคาหุ้นที่คุณจะกอบโกยใช่ไหมคะ" พิมพ์ชนกทวนคำพูดของสมชาย น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "คุณภาคย์... คุณทำร้ายหนูมากเกินไป" "ผมไม่ได้ตั้งใจ" ภาคย์กล่าว "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น ว่าผมไม่ได้หลอกใช้คุณ" "พิสูจน์ยังไงคะ" พิมพ์ชนกถาม "ในเมื่อสมชายก็มีหลักฐานที่ดูเหมือนจริงทุกอย่าง" "ผมรู้ว่าเสี่ยปรีชามันโกง" ภาคย์กล่าว "ผมจะไปจัดการกับมัน" "แล้วเรื่องน้องสาวเพื่อนคุณล่ะคะ" พิมพ์ชนกถามอีกครั้ง "หนูไม่รู้จะเชื่อคุณได้ยังไง" "ผมจะให้เธอคนนั้นมาอธิบายเอง" ภาคย์กล่าว "แต่ตอนนี้... ได้โปรด เชื่อผมก่อนนะพิมพ์ชนก" พิมพ์ชนกหลับตาลง เธอพยายามจะรวบรวมสติ เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อใครดี ระหว่างภาคย์ ผู้ชายที่เธอรัก แต่ก็ดูเหมือนจะมีเงื่อนงำบางอย่างซ่อนอยู่ หรือสมชาย ผู้ที่ดูเหมือนจะรู้ความจริงทุกอย่าง "หนู... หนูขอเวลาคิดนะคะ" พิมพ์ชนกกล่าว "ตอนนี้หนูสับสนไปหมดแล้ว" "ได้ครับ" ภาคย์ตอบ "ผมจะรอ" เขาถอนหายใจอย่างโล่งอกที่พิมพ์ชนกยังไม่ตัดสินใจตัดขาดเขาไปเสียที แต่เขาก็รู้ดีว่าสถานการณ์นี้เลวร้ายเพียงใด เขาต้องรีบจัดการกับเสี่ยปรีชา และต้องหาทางอธิบายเรื่องผู้หญิงในรูปให้ได้โดยเร็วที่สุด "ผมขอโทษอีกครั้งนะพิมพ์ชนก" ภาคย์กล่าว "สำหรับทุกอย่างที่เกิดขึ้น" พิมพ์ชนกไม่ตอบ เธอเพียงแต่นั่งนิ่ง ปล่อยให้น้ำตาไหลไปตามใบหน้า ภาคย์อยากจะเข้าไปกอดเธอ ปลอบโยนเธอ แต่เขาก็รู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม "ผมขอตัวก่อนนะครับ" ภาคย์กล่าว "ผมจะรีบกลับมา" เขาเดินจากไป ทิ้งพิมพ์ชนกไว้เพียงลำพังกับความสับสนและความเจ็บปวดในหัวใจ ขณะเดียวกัน ปรานต์ก็กำลังสืบหาเบาะแสเพิ่มเติมเกี่ยวกับเสี่ยปรีชา เขาได้ข้อมูลว่าเสี่ยปรีชามักจะชอบเดินทางไปที่บ่อนการพนันแห่งหนึ่งในย่านชานเมือง ปรานต์จึงตัดสินใจปลอมตัวเข้าไปสืบหาข้อมูล "นี่คุณ... มาใหม่เหรอ" พนักงานต้อนรับของบ่อนเอ่ยทักปรานต์ที่ปลอมตัวเป็นนักพนัน "ไม่เคยเห็นหน้าเลย" "ครับ เพิ่งย้ายมาแถวนี้" ปรานต์ตอบ "ได้ยินว่าที่นี่มีเกมส์ดีๆ เยอะ" "แน่นอนสิ" พนักงานคนนั้นพูด "แล้วคุณสนใจเกมส์ไหนเป็นพิเศษไหม" "ผมได้ยินมาว่าที่นี่มีเสี่ยปรีชามาบ่อย" ปรานต์กล่าว "ผมอยากจะลองเสี่ยงโชคกับเขาดู" พนักงานคนนั้นหรี่ตามองปรานต์ "คุณกล้าดีนี่" "ผมไม่ได้กลัว" ปรานต์ตอบ "ผมมีเงินพร้อม" ปรานต์พยายามหาจังหวะพูดคุยกับพนักงาน เพื่อล้วงข้อมูลเกี่ยวกับเสี่ยปรีชา เขาได้ยินว่าเสี่ยปรีชามักจะแวะมาที่นี่เพื่อพบปะกับลูกหนี้ และบางครั้งก็มีนักธุรกิจใหญ่ๆ มาติดต่อด้วย "เสี่ยปรีชาเป็นคนยังไงครับ" ปรานต์ถาม "เขาชอบเล่นการพนันหรือเปล่า" "เขาก็มาบ้าง" พนักงานคนนั้นตอบ "แต่ส่วนใหญ่เขามานั่งกินเหล้า คุยกับคนนู้นคนนี้มากกว่า" "แล้วเขาเคยมีเรื่องกับใครบ้างไหมครับ" ปรานต์ถามต่อ "เผื่อผมจะได้ระวังตัว" "เขาก็เป็นคนมีสีเขียวนะ" พนักงานคนนั้นพูด "แต่เขาก็ไม่เคยมีปัญหาอะไรที่นี่หรอก" ปรานต์รู้ดีว่าคำว่า "มีสีเขียว" หมายถึงอะไร มันหมายถึงการมีอิทธิพล มีคนคอยหนุนหลัง "แล้วเขาชอบมากับใครบ้างครับ" ปรานต์ถาม "เผื่อผมจะขอฝากเนื้อฝากตัว" "ส่วนใหญ่เขาก็มาคนเดียว" พนักงานคนนั้นตอบ "แต่บางทีก็มีคนพามา" ปรานต์เริ่มรู้สึกว่าการสืบหาข้อมูลในบ่อนแห่งนี้อาจจะไม่ง่ายอย่างที่คิด เขาตัดสินใจจะใช้เวลาสังเกตการณ์ต่อไป