เช้าวันรุ่งขึ้น อากาศแจ่มใส แต่กลับไม่สามารถปลอบประโลมจิตใจที่กำลังหวาดหวั่นของพิมพ์ชนกได้เลย เธอเลือกที่จะสวมชุดเดรสสีขาวเรียบๆ ที่ไม่หวือหวามากนัก ผมยาวสีดำขลับถูกรวบขึ้นเป็นหางม้าอย่างเรียบร้อย ใบหน้าของเธอแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา เพื่อปกปิดร่องรอยความเหนื่อยล้าและความหมองคล้ำที่ยังคงติดตา เธอรู้ดีว่าการพบปะกับภาคย์ในวันนี้ จะเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิตของเธอ การแต่งงานที่ถูกบังคับด้วยสถานการณ์เช่นนี้ มันไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการเลยแม้แต่น้อย ขณะที่เธอกำลังก้าวลงบันได เสียงรถยนต์หรูสีดำสนิทคันหนึ่งก็จอดเทียบหน้าบ้านพอดี เธอเห็นเงาร่างสูงโปร่งของภาคย์ในรถคันนั้น หัวใจของเธอเต้นระรัวผิดจังหวะราวกับกลองศึก "มาแล้วเหรอคะ" อรชรเดินเข้ามาหาเธอ พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูจะประดิษฐ์ขึ้นมา "รีบไปพบแขกสิลูก" พิมพ์ชนกพยักหน้า เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินตรงไปยังประตูหน้าบ้าน ประตูถูกเปิดออกโดยแม่บ้าน หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบกับใบหน้าที่คุ้นเคย แต่กลับดูแข็งกร้าวและเย็นชามากกว่าที่เธอเคยจำได้ ภาคย์ เดชาโชติ ยืนสง่าอยู่หน้าประตู ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย แต่แววตาของเขาฉายประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก "สวัสดีครับ คุณพิมพ์ชนก" ภาคย์กล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ผมมาตามนัด" "คะ… เชิญค่ะ" พิมพ์ชนกหลบให้เขาเข้ามาในบ้าน ทั้งสองเดินเข้ามายังห้องรับแขกที่ตกแต่งอย่างหรูหรา อรชรและนายแพทย์สมเกียรติ นั่งรออยู่แล้ว "สวัสดีครับคุณอา คุณสมเกียรติ" ภาคย์กล่าวทักทายบิดามารดาของพิมพ์ชนกด้วยความสุภาพ "สวัสดีครับคุณอรชร" "เชิญนั่งสิจ๊ะคุณภาคย์" อรชรกล่าวเชิญ พร้อมกับผายมือไปยังโซฟาตัวยาว ทั้งสี่คนนั่งลงบนโซฟา ภายในห้องมีบรรยากาศอึดอัดเล็กน้อย พิมพ์ชนกพยายามหลีกเลี่ยงการสบตาของภาคย์ เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของเขาที่จับจ้องมาที่เธออยู่ตลอดเวลา "ผมดีใจที่พิมพ์ชนกยอมตกลง" นายแพทย์สมเกียรติเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของท่านดูผ่อนคลายลงกว่าเมื่อวาน "ผมรู้ว่ามันอาจจะยากสำหรับพิมพ์ชนก แต่… ผมขอขอบคุณคุณภาคย์มากจริงๆ ที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือครอบครัวเราในยามนี้" "ผมยินดีครับคุณอา" ภาคย์ตอบ "ผมก็หวังว่า… คุณพิมพ์ชนกจะมีความสุขกับชีวิตใหม่นะครับ" คำพูดนั้น… เหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของพิมพ์ชนก เธอรู้ดีว่าคำว่า "ความสุข" ที่เขาพูดถึงนั้น มันเป็นเพียงคำพูดที่สวยหรูเท่านั้น "เรื่องรายละเอียดต่างๆ… ผมได้ให้ทนายของผมเตรียมเอกสารไว้หมดแล้ว" ภาคย์กล่าวต่อ "เราจะหมั้นกันในอีกเจ็ดวันข้างหน้า และ… จัดงานแต่งงานภายในหนึ่งเดือน" "เร็วขนาดนั้นเลยเหรอคะ!" พิมพ์ชนกอุทานออกมาอีกครั้ง เธออดไม่ได้ที่จะถาม ภาคย์หันมามองเธอ แววตาของเขาเย็นชาจนเธอรู้สึกหนาวสะท้าน "เราไม่มีเวลามากพอที่จะรอแล้วนะครับ คุณพิมพ์ชนก พ่อของคุณต้องการความช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน" "แต่… คุณภาคย์คะ" พิมพ์ชนกพยายามพูดต่อ "ฉัน… ฉันขอถามอะไรคุณอย่างหนึ่งได้ไหมคะ" "ว่ามาเลยครับ" ภาคย์ตอบ "ทำไม… ทำไมคุณถึงยอมช่วยครอบครัวฉันคะ" พิมพ์ชนกถามด้วยความสงสัย "คุณ… คุณไม่ได้รักฉันแล้วนี่คะ" คำถามนั้นเหมือนจะสะกิดอะไรบางอย่างในตัวภาคย์ แววตาของเขาฉายประกายบางอย่างที่ทำให้เธอไม่แน่ใจ ก่อนที่มันจะกลับมาเป็นความเย็นชาดังเดิม "ผม… ผมไม่ได้ช่วยเพราะผมรักคุณ" ภาคย์กล่าวอย่างตรงไปตรงมา "ผมช่วยเพราะ… ผมต้องการให้หนี้สินทั้งหมดที่ผมต้องรับผิดชอบมันหมดไป" คำตอบนั้น… ทำร้ายจิตใจของพิมพ์ชนกอย่างรุนแรง เธอรู้ว่าคำตอบนี้ควรจะคาดหวังได้ แต่การได้ยินจากปากของเขาเอง มันก็เจ็บปวดไม่น้อย "หนี้สิน… ที่คุณต้องรับผิดชอบ" พิมพ์ชนกทวนคำพูดอย่างแผ่วเบา "หมายความว่า… พ่อของฉันเป็นหนี้คุณ หรือ… เป็นหนี้ใครคะ" "พ่อของคุณเป็นหนี้… คนที่ผมเคยร่วมงานด้วย" ภาคย์ตอบ "และผม… ต้องเป็นคนชดใช้หนี้ทั้งหมดแทนเขา" พิมพ์ชนกเงียบไป เธอไม่เข้าใจความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนนี้เลย "แล้ว… ถ้าฉันไม่แต่งงานกับคุณ… คุณจะทำยังไงคะ" เธอถามต่อ ภาคย์หัวเราะในลำคอเบาๆ "ถ้าคุณไม่แต่งงาน… ผมก็คงต้องฟ้องร้องยึดทรัพย์สินทั้งหมดของพ่อคุณ เพื่อนำมาชดใช้หนี้" คำพูดนั้น… ทำให้พิมพ์ชนกตัวแข็งทื่อ เธอรู้ดีว่าภาคย์พูดจริง เขาไม่ใช่คนที่จะพูดเล่น "คุณ… คุณก็จะได้ทุกอย่างไปสินะคะ" พิมพ์ชนกกล่าวเสียงเครือ "ทั้งหนี้สิน… และตัวฉัน" "ผมไม่ได้ต้องการตัวคุณ" ภาคย์ตอบเสียงเย็น "ผมต้องการแค่… ให้เรื่องทุกอย่างมันจบลงด้วยดี" "จบลงด้วยดี… สำหรับคุณสินะคะ" พิมพ์ชนกพึมพำ "ผมจะดูแลคุณอย่างดีที่สุด" ภาคย์กล่าว "คุณไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรทั้งสิ้น" "ดูแล… อย่างดีที่สุด" พิมพ์ชนกย้ำคำพูด เขาจะดูแลเธอในฐานะอะไร? ในฐานะภรรยาที่เขาไม่เคยรัก? หรือในฐานะเครื่องมือที่จะทำให้เขาพ้นจากภาระหนี้สิน? "ผมจะให้คุณทุกอย่างที่คุณต้องการ… ยกเว้น… ความรัก" ภาคย์กล่าวต่อ เหมือนจะอ่านใจเธอออก "เพราะผม… ไม่สามารถให้สิ่งนั้นกับคุณได้อีกแล้ว" คำพูดนั้น… เป็นการตอกย้ำความเจ็บปวดในหัวใจของพิมพ์ชนกอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าความรักระหว่างเธอกับภาคย์จบลงไปนานแล้ว และมันไม่มีวันที่จะกลับมาเหมือนเดิมได้อีก "ฉัน… ฉันเข้าใจค่ะ" พิมพ์ชนกกล่าวเสียงเบา "ฉันจะเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการหมั้นค่ะ" ภาคย์พยักหน้า "ดีมาก" บทสนทนาจบลงด้วยความเงียบงัน พิมพ์ชนกมองออกไปนอกหน้าต่าง เธอเห็นดอกไม้สีแดงสดกำลังเบ่งบานอยู่ริมรั้ว มันดูสวยงาม แต่กลับทำให้เธอรู้สึกเศร้าใจอย่างบอกไม่ถูก เธอได้ตกลงที่จะแต่งงานกับผู้ชายที่เคยทำร้ายหัวใจเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อช่วยบิดาของเธอ นี่ไม่ใช่การเริ่มต้นชีวิตใหม่… แต่มันคือการเดินเข้าสู่ขุมนรกที่เธอจะต้องเผชิญหน้าเพียงลำพัง เธอรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยความยากลำบาก และความขมขื่น แต่เธอต้องก้าวเดินต่อไป… เพื่อพ่อ… เพื่อครอบครัว… และเพื่อตัวเธอเอง