"เรื่องรายละเอียดของการแต่งงาน ผมคิดว่าเราน่าจะคุยกันให้ชัดเจนนะครับ" ภาคย์กล่าวขึ้น เสียงของเขาเรียบนิ่ง ไร้อารมณ์ แต่กลับแฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดที่ทำให้บรรยากาศในห้องยิ่งตึงเครียดขึ้นไปอีก พิมพ์ชนกเงยหน้าขึ้นมองเขาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะก้มหน้ามองมือตัวเองที่ประสานกันอยู่บนตัก นายแพทย์สมเกียรติพยักหน้าเห็นด้วย "แน่นอนสิภาคย์ เราต้องคุยกันให้เคลียร์ทุกอย่าง" ท่านมองไปทางลูกสาวด้วยแววตาที่เจือด้วยความกังวล "พิมพ์ชนก… ลูกสบายใจนะ เราจะคุยกันแบบเปิดอก" พิมพ์ชนกพยักหน้ารับเบาๆ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหว มองไม่เห็นทางลง และไม่รู้ว่าเบื้องล่างนั้นมีอะไร รออยู่ "ผมขอเสนอข้อตกลงบางอย่างครับ" ภาคย์เริ่มพูดต่อ "การแต่งงานครั้งนี้ เป็นไปเพื่อผลประโยชน์ร่วมกันของทั้งสองฝ่าย ผมจะดูแลเรื่องการเงินทั้งหมดของครอบครัวคุณหมอสมเกียรติ รวมถึงค่ารักษาพยาบาลทั้งหมด และจะให้เงินทุนสนับสนุนธุรกิจของคุณหมอด้วย" อรชรตาเป็นประกายขึ้นมาทันที เธอแทบจะเก็บอาการดีใจไว้ไม่อยู่ แต่ก็พยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติ "ยินดีมากเลยค่ะคุณภาคย์ เราซาบซึ้งใจคุณมากจริงๆ" "แต่" ภาคย์เน้นคำนั้นชัดเจน "ในส่วนของพิมพ์ชนก… ผมต้องการให้เธอทำหน้าที่ภรรยาของผมให้สมบูรณ์แบบ" พิมพ์ชนกเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง สายตาของทั้งสองประสานกัน ภาคย์มองเธอด้วยสายตาที่อ่านยาก เหมือนกำลังประเมิน หรืออาจจะกำลังย้ำเตือนอะไรบางอย่าง "ผมต้องการให้พิมพ์ชนกอยู่เคียงข้างผมในงานสังคมต่างๆ เป็นหน้าเป็นตาให้ผม" ภาคย์กล่าวต่อ "และผมไม่ต้องการให้เธอ… ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของผมมากเกินไป" "หมายความว่ายังไงคะ" พิมพ์ชนกถามเสียงแผ่ว เธอพยายามแกะความหมายของคำพูดนั้น "ก็หมายความว่า" ภาคย์เว้นจังหวะเล็กน้อย "เราจะอยู่กันแบบ… ผู้ที่แต่งงานกันในนามเท่านั้น" คำว่า "แต่งงานในนาม" เหมือนมีคมมีดกรีดลงกลางใจของพิมพ์ชนกอีกครั้ง เธอเคยหวังว่าอย่างน้อยการแต่งงานครั้งนี้ จะมีอะไรมากกว่าคำว่าหน้าที่ แต่ดูเหมือนว่าความหวังนั้นจะริบหรี่ลงไปทุกที "แต่… เราก็ต้อง… ใช้ชีวิตคู่ร่วมกันไม่ใช่เหรอคะ" พิมพ์ชนกถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ ภาคย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นเย็นชาและเย้ยหยัน "คุณพิมพ์ชนกครับ คุณคิดว่าหลังจากที่คุณเคยทำกับผมไว้… ผมจะยังมีความรู้สึกอะไรกับคุณอีก" คำพูดนั้นเหมือนย้ำเตือนความผิดพลาดในอดีตที่เธออยากจะลืมให้ได้มากที่สุด น้ำตาของพิมพ์ชนกเริ่มเอ่อคลอที่ขอบตา เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา "ผมจะให้คุณมีชีวิตที่สุขสบาย มีเงินใช้ไม่ขาดมือ มีทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณต้องการ ยกเว้น… ความรักจากผม" ภาคย์พูดต่อ น้ำเสียงของเขาหนักแน่น และทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำให้พิมพ์ชนกแทบจะทรุดลงไปกับพื้น "แต่คุณต้องทำตามข้อตกลงของผมให้ได้… ไม่อย่างนั้น… ผมคงต้องพิจารณาใหม่ทั้งหมด" นายแพทย์สมเกียรติรีบพูดแทรกขึ้น "พิมพ์ชนก… ลูกเข้าใจใช่ไหม" ท่านมองลูกสาวด้วยสายตาตัดพ้อ "พ่อรู้ว่ามันยาก… แต่เราไม่มีทางเลือกจริงๆ" พิมพ์ชนกหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอรู้ดีว่านี่คือราคาที่เธอต้องจ่าย เพื่อรักษาชีวิตของพ่อ "หนู… หนูเข้าใจค่ะ" เธอตอบเสียงสั่นเครือ "หนู… จะทำตามข้อตกลงค่ะ" "ดี" ภาคย์กล่าวสั้นๆ "งั้นก็ตกลงกันตามนี้นะครับ" บทสนทนาที่เหลือเต็มไปด้วยรายละเอียดทางกฎหมาย และการเตรียมงานแต่งงานที่เร่งรีบ พิมพ์ชนกนั่งฟังอย่างเงียบๆ หัวใจของเธอแตกสลายไปแล้วครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกคำพูดของภาคย์เหมือนมีดที่คอยตอกย้ำว่าเธอไม่มีค่าอะไรมากไปกว่าสิ่งของ หรือเครื่องมือที่เขาจะใช้ เมื่อการพูดคุยจบลง ภาคย์ลุกขึ้นยืน "ผมขอตัวก่อนนะครับ คุณหมอ คุณอรชร" ท่านกล่าวลาอย่างสุภาพ ก่อนจะหันมามองพิมพ์ชนกที่ยังคงนั่งก้มหน้าอยู่ "ผมจะให้เลขาติดต่อเรื่องกำหนดการแต่งงานอีกครั้งนะครับ" พิมพ์ชนกไม่ตอบ เพียงแต่พยักหน้าเบาๆ ภาคย์มองเธอด้วยสายตาที่เหมือนจะมีความสงสารเจือปนอยู่เล็กน้อย แต่ก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินออกไปจากบ้านหลังนั้น ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่หนักอึ้ง และน้ำตาที่รินไหลไม่หยุดของหญิงสาว