หลายสัปดาห์ต่อมา ชีวิตของพิมพ์ชนกหมุนเปลี่ยนไปราวกับพายุพัดถล่ม งานแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความสมบูรณ์แบบตามที่ภาคย์ต้องการ ท่ามกลางแขกเหรื่อที่มาอวยพรมากมาย ไม่มีใครล่วงรู้ถึงความปวดร้าวที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มของเธอ เธอสวมชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ ยืนอยู่ข้างกายภาคย์ เดชาโชติ ชายหนุ่มผู้เคยเป็นรักแรกและรักสุดท้ายของเธอ แต่บัดนี้ เขากลายเป็นเหมือนนักโทษในชีวิตของเธอไปเสียแล้ว "คุณพิมพ์ชนก… สวยมากเลยนะคะ" อรชรกล่าวชมเชยขณะช่วยจัดชุดให้เธอ "เสียดายที่… มันเป็นเพียงการแต่งงานปลอมๆ" พิมพ์ชนกยิ้มบางๆ "มันก็ดีที่สุดแล้วค่ะ" เธอตอบ "อย่างน้อย… พ่อของหนูก็ปลอดภัย" "ใช่จ้ะ" อรชรพยักหน้า "และเธอก็จะได้ชีวิตที่สบาย… อย่างที่คุณภาคย์สัญญาไว้" พิมพ์ชนกไม่ได้ตอบอะไร เธอกลอบมองภาคย์ที่ยืนอยู่ไม่ไกล แววตาของเขาเรียบนิ่งเหมือนทุกครั้ง เขาดูสง่างามในชุดสูทสีดำ แต่กลับให้ความรู้สึกเย็นชา ราวกับน้ำแข็งที่เกาะกุมหัวใจของเธอไว้ เมื่อเสร็จพิธีการต่างๆ ภาคย์ก็พาพิมพ์ชนกขึ้นรถลีมูซีนคันหรู ท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงอวยพรของแขกเหรื่อ "จากนี้ไป… คุณคือภรรยาของผมอย่างเป็นทางการ" ภาคย์กล่าวขึ้นขณะรถเคลื่อนตัวออกจากงาน "ผมหวังว่าคุณจะจำคำพูดของเราได้ดี" "ค่ะ" พิมพ์ชนกตอบเสียงเบา "หนูจำได้เสมอ" "ดี" ภาคย์พยักหน้า "บ้านของเรา… หรือเรือนหอของคุณ… จะอยู่ที่คอนโดหรูใจกลางเมือง" พิมพ์ชนกหันไปมองเขาด้วยความแปลกใจ "คอนโด… คะ" "ใช่" ภาคย์ยืนยัน "ผมไม่สะดวกที่จะให้คุณเข้ามาอยู่ในบ้านของผม… และผมก็ไม่คิดจะไปอยู่ที่บ้านของคุณ" "แต่… แล้ว… เราจะอยู่กันยังไงคะ" พิมพ์ชนกถาม น้ำเสียงสั่นเครือ "เราจะอยู่กันแบบ… ต่างคนต่างอยู่" ภาคย์ตอบ "คุณมีห้องของคุณ ผมมีห้องของผม เราเจอกันเฉพาะเวลาที่จำเป็นต้องพบกันเท่านั้น" พิมพ์ชนกถึงกับพูดไม่ออก เธอไม่คิดว่าภาคย์จะเย็นชาได้ถึงเพียงนี้ ความรู้สึกเหมือนถูกลดทอนคุณค่าลงไปอีก เธอกลายเป็นเพียงสิ่งของที่ถูกจัดวางไว้เท่านั้น "และนี่คือ… กฎของบ้าน" ภาคย์หยิบซองเอกสารสีดำออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ส่งให้เธอ พิมพ์ชนกรับมาเปิดอ่านอย่างงุนงง ภายในมีรายการข้อห้ามและข้อปฏิบัติมากมาย ราวกับเธอเป็นนักโทษที่ถูกควบคุม "คุณห้ามนำใครเข้ามาในคอนโดโดยไม่ได้รับอนุญาตจากผม" ภาคย์อ่านข้อแรก "ห้ามนำเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เข้าบ้าน… นอกเหนือจากที่ผมจัดเตรียมไว้" "ทำไมคะ" พิมพ์ชนกถามอย่างไม่เข้าใจ "ผมไม่ต้องการให้บ้านของผม… กลายเป็นแหล่งอบายมุข" ภาคย์ตอบ "และที่สำคัญ… ห้ามคุณติดต่อกับผู้ชายคนไหนก็ตาม… นอกจากผม" คำพูดสุดท้ายของเขาเหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางใจพิมพ์ชนก "หมายความว่ายังไงคะ" "ก็หมายความว่า… คุณคือภรรยาของผม" ภาคย์ย้ำ "ผมจะควบคุมทุกอย่างที่เกี่ยวกับคุณ" น้ำตาไหลอาบแก้มของพิมพ์ชนกอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดอะไรนักหนา ถึงได้ถูกลงโทษอย่างแสนสาหัสเช่นนี้ "ถ้าคุณทำผิดกฎข้อไหน… คุณรู้ผลที่จะตามมานะครับ" ภาคย์กล่าวทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะหันไปมองวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่าง ปล่อยให้พิมพ์ชนกจมอยู่กับน้ำตาและความรู้สึกที่แตกสลาย เมื่อมาถึงคอนโดหรู ภาคย์พาพิมพ์ชนกเข้าไปยังห้องสวีทขนาดใหญ่ ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่กลับให้ความรู้สึกเย็นยะเยือก "นี่คือห้องของคุณ" ภาคย์บอก "ส่วนห้องผม… อยู่ทางปีกซ้าย" พิมพ์ชนกมองไปรอบๆ ห้อง เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าไปในพิพิธภัณฑ์ที่ว่างเปล่า ไม่มีชีวิตชีวา "ผมจะให้แม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดสัปดาห์ละสองครั้ง" ภาคย์กล่าวต่อ "ถ้าคุณต้องการอะไร… บอกเลขาผมได้เลย" "แล้ว… เราจะได้เจอกันอีกไหมคะ" พิมพ์ชนกถามอย่างมีความหวังริบหรี่ ภาคย์หันกลับมามองเธอ สายตาของเขาฉายแววบางอย่างที่พิมพ์ชนกอ่านไม่ออก "ถ้าจำเป็น… เราก็คงได้เจอกัน" เขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งพิมพ์ชนกให้อยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความหรูหราที่ไร้ความหมาย และหัวใจที่บอบช้ำจนแทบแหลกสลาย