หลังจากงานเลี้ยงจบลง พิมพ์ชนกก็กลับมายังคอนโดหรูตามลำพัง เธอรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ การต้องแสดงบทบาทเป็นภรรยาที่ดีของภาคย์มันช่างหนักหนาเสียเหลือเกิน เช้าวันถัดมา เธอตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวเล็กน้อย เมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ เธอก็อดรู้สึกอายไม่ได้กับคำพูดที่หลุดปากออกไป "อรุณสวัสดิ์ค่ะ" เสียงของแม่บ้านดังขึ้นเมื่อเธอเดินออกจากห้องนอน "อรุณสวัสดิ์ค่ะ" พิมพ์ชนกตอบรับ "คุณภาคย์… ออกไปทำงานแล้วเหรอคะ" "ค่ะ คุณผู้ชายออกไปตั้งแต่แปดโมงเช้าแล้วค่ะ" แม่บ้านตอบ พิมพ์ชนกถอนหายใจโล่งอก เธอไม่แน่ใจว่าเธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับภาคย์ในตอนนี้หรือยัง เธอใช้เวลาช่วงเช้าไปกับการอ่านหนังสือ แต่สมาธิของเธอก็ไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่ ภาพของภาคย์ที่ยืนมองเธอด้วยสายตาเย็นชาเมื่อคืนนี้ ยังคงติดอยู่ในความคิด "คุณพิมพ์ชนกคะ" เสียงของอรชรดังขึ้นจากโทรศัพท์ พิมพ์ชนกชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย "ค่ะ คุณแม่" "เป็นยังไงบ้างจ๊ะ เมื่อคืนไปร่วมงานกับคุณภาคย์ สนุกไหม" เสียงอรชรฟังดูร่าเริง "ก็… ดีค่ะ" พิมพ์ชนกตอบอย่างขอไปที "ดีแล้วจ้ะ" อรชรกล่าว "คุณภาคย์เขาดูภูมิใจในตัวเธอนะเมื่อคืน" "คุณแม่… เห็นเหรอคะ" พิมพ์ชนกถามด้วยความแปลกใจ "เห็นสิคะ คุณภาคย์เขาแนะนำเธอให้คนสำคัญๆ ของเขาฟังหลายคนเลย" อรชรพูด "เขาบอกว่า เธอทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาก" คำพูดของอรชรทำให้พิมพ์ชนกประหลาดใจ เธอไม่คิดว่าภาคย์จะพูดอะไรดีๆ เกี่ยวกับเธอเลยด้วยซ้ำ "จริงเหรอคะ" "จริงสิจ๊ะ" อรชรหัวเราะ "ฉันดีใจนะที่เห็นเธอมีความสุข… ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงการแต่งงานตามเงื่อนไขก็ตาม" "หนู… กำลังพยายามค่ะ" พิมพ์ชนกตอบเสียงเบา "แม่ก็หวังอย่างนั้นแหละจ้ะ" อรชรเว้นจังหวะ "แต่แม่ก็มีเรื่องอยากจะขอร้องเธอหน่อย" "คะ" "เรื่องพ่อของเธอ… คุณภาคย์เขารับปากว่าจะจัดการเรื่องการรักษาให้ทั้งหมด แต่… มีเงื่อนไขนิดหน่อย" พิมพ์ชนกหน้าเสีย "เงื่อนไขอะไรคะ" "คือ… เขาอยากให้เธอ… เอ่อ… ไปเป็นตัวแทนของเขาในโครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่เชียงใหม่สักระยะหนึ่ง" อรชรพูด "เป็นเวลาประมาณสามเดือน" "ไปเชียงใหม่… สามเดือน!" พิมพ์ชนกอุทานด้วยความตกใจ "แล้ว… หนูจะไปอยู่ที่นั่นกับใครคะ" "คุณภาคย์เขาบอกว่าจะจัดหาที่พักให้เธออย่างดี และจะมีคนคอยดูแลเธอตลอด" อรชรพยายามอธิบาย "โครงการนั้นสำคัญกับเขามาก เขาเลยอยากให้คนที่ไว้ใจไปดูแลแทน" "แต่… ทำไมต้องเป็นหนูคะ" พิมพ์ชนกถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ "หนูไม่มีความรู้เรื่องพวกนี้เลย" "นั่นแหละคือเหตุผลที่เขาถึงอยากให้เธอไป" อรชรกล่าว "เขาอยากให้เธอได้เรียนรู้ ได้มีอะไรทำ… เขาบอกว่าเขาอยากให้เธอได้ใช้ชีวิตบ้าง… ไม่ใช่เอาแต่นั่งๆ นอนๆ อยู่ที่นี่" พิมพ์ชนกเงียบไป เธอไม่เข้าใจความหมายของภาคย์เลย การส่งเธอไปเชียงใหม่… มันคืออะไรกันแน่ "หนู… ขอคิดดูก่อนนะคะ" พิมพ์ชนกกล่าว "ได้จ้ะ… แม่รู้ว่ามันอาจจะกะทันหันไปหน่อย แต่แม่ก็อยากให้เธอลองพิจารณาดูนะ" อรชรพูด "มันจะเป็นประโยชน์ต่อพ่อของเธอด้วยนะ" หลังจากวางสายจากอรชร พิมพ์ชนกก็รู้สึกสับสน เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังวิวเมืองที่คุ้นเคย การไปเชียงใหม่… เป็นเวลาสามเดือน… มันฟังดูเหมือนเป็นการถูกเนรเทศกลายๆ มากกว่าจะเป็นโอกาส เธอเดินกลับไปที่ห้องทำงานของภาคย์ที่คอนโดนี้ แม้ว่าเขาจะบอกว่าเธอห้ามเข้าไปในห้องนั้น แต่เธอก็ไม่สนใจ เธอต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอเดินไปที่โต๊ะทำงานของภาคย์ กวาดสายตามองเอกสารต่างๆ ที่วางอยู่ ก่อนจะสะดุดตากับแฟ้มเอกสารสีดำที่ปิดอยู่ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอเปิดแฟ้มนั้นออกดู ข้างในมีรูปถ่ายของเธอหลายรูป ตั้งแต่สมัยที่เธอยังเป็นเด็ก จนถึงรูปถ่ายล่าสุดที่เธอเพิ่งไปร่วมงานกับภาคย์เมื่อคืนนี้ นอกจากรูปถ่ายแล้ว ยังมีรายละเอียดเกี่ยวกับชีวิตของเธอ ข้อมูลส่วนตัว ประวัติการศึกษา ที่อยู่ของครอบครัว และที่สำคัญ… เอกสารเกี่ยวกับการเงินของพ่อเธอ พิมพ์ชนกเริ่มตัวสั่น เธอค่อยๆ หยิบเอกสารออกมาอ่านอย่างละเอียด "ภาระหนี้สินของนายปรีชา (บิดาของพิมพ์ชนก) รวมทั้งสิ้น 15,000,000 บาท" "การผ่าตัดหัวใจและค่ารักษาพยาบาลต่อเนื่อง คาดการณ์วงเงิน 10,000,000 บาท" "ภาคย์ เดชาโชติ พร้อมรับภาระค่าใช้จ่ายทั้งหมด โดยมีเงื่อนไข… " พิมพ์ชนกอ่านต่อด้วยหัวใจที่เต้นระรัว "1. พิมพ์ชนกต้องสมรสกับภาคย์ เดชาโชติ เป็นเวลาอย่างน้อย 5 ปี" "2. พิมพ์ชนกต้องปฏิบัติตามกฎและข้อบังคับของภาคย์ เดชาโชติ ทุกประการ" "3. พิมพ์ชนกต้องเดินทางไปปฏิบัติหน้าที่ตัวแทนของภาคย์ เดชาโชติ ในโครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่เชียงใหม่ เป็นเวลา 3 เดือน โดยจะเริ่มภายใน 1 เดือนนับจากวันสมรส" "4. ภาคย์ เดชาโชติ มีสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียวในการตัดสินใจเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวและธุรกิจของพิมพ์ชนก ตลอดระยะเวลาที่กำหนด" พิมพ์ชนกทรุดตัวลงนั่งกับพื้น น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอรู้สึกเหมือนถูกหักหลังอย่างรุนแรง "นี่มัน… นี่มันอะไรกัน" เธอพึมพำกับตัวเอง "เขา… เขารู้เรื่องทั้งหมด… แล้วเขาก็ใช้มัน… เพื่อควบคุมหนู" เธอหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา เป็นรูปของเธอในวัยเด็ก กำลังวิ่งเล่นอย่างมีความสุข เธอจำได้ว่ารูปนี้ถ่ายที่บ้านเก่าของเธอ "ทำไม… ทำไมคุณต้องทำแบบนี้กับหนู" พิมพ์ชนกถามกับรูปถ่ายในมือ เธอตระหนักได้ทันทีว่า ทำไมภาคย์ถึงอยากให้เธอไปเชียงใหม่… มันไม่ใช่โอกาส แต่เป็นการกักบริเวณอย่างหนึ่ง เขาต้องการให้เธออยู่ห่างจากผู้คน ห่างจากความวุ่นวาย และห่างจากเตชินท์… ชายหนุ่มที่เขาเห็นว่าอาจจะเป็นอันตรายต่อแผนการของเขา พิมพ์ชนกรู้สึกขยะแขยงตัวเอง เธอไม่คิดว่าเธอจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายเช่นนี้ได้ เธอตัดสินใจแล้ว เธอจะไปเชียงใหม่… แต่เธอจะไปในฐานะอะไร? ในฐานะนักโทษที่ถูกส่งไปใช้กรรม หรือในฐานะคนที่กำลังวางแผนเพื่อหนีไป? เธอเงยหน้าขึ้นมองรูปถ่ายของภาคย์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน แววตาของเขาในรูปนั้นดูเย็นชาและเด็ดเดี่ยว ราวกับว่าเขาสามารถทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ "หนูจะหนีไปให้ได้… คุณภาคย์" พิมพ์ชนกพึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น