เสียงฟ้าคะนองโครมครามดังสนั่นราวกับจะฉีกท้องฟ้าที่มืดมิดออกเป็นเสี่ยงๆ สายฝนที่โปรยปรายลงมาตั้งแต่หัวค่ำยังคงเทกระหน่ำไม่หยุด ราวกับจะชะล้างทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ให้สะอาดหมดจด คฤหาสน์หรูหราโอ่อ่าหลังงามตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา ท่ามกลางความเวิ้งว้างของผืนป่าที่มองสุดลูกหูลูกตา แสงไฟสีส้มนวลจากโคมไฟระย้าภายในห้องโถงใหญ่สาดส่องออกมาเป็นระยะๆ ตัดกับความมืดสลัวของค่ำคืนที่เต็มไปด้วยม่านฝน ณ ห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างหรูหราด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้สักสีเข้ม ริชาร์ด ชายหนุ่มวัยสามสิบปี ในชุดสูทสีดำสนิท กำลังยืนมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำฝน ดวงตาคมกริบสะท้อนแสงไฟที่กระพริบวูบวาบจากฟ้าผ่าเบื้องนอก ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่ปกติจะเรียบเฉย บัดนี้กลับฉายแววของความไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัด "คุณริชาร์ดครับ" เสียงทุ้มของบัตเลอร์สูงวัยดังขึ้นมาจากด้านหลัง "อาหารเย็นพร้อมแล้วครับ" ริชาร์ดหันกลับมาเล็กน้อย พยักหน้ารับโดยไม่ได้หันไปมองเจ้าของเสียง "ขอบใจนะ จัดการไปเถอะ ฉันยังไม่อยากอาหารตอนนี้" บัตเลอร์โค้งคำนับเล็กน้อย "ครับ" แล้วก็ถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้ริชาร์ดอยู่กับความคิดของตัวเองอีกครั้ง คืนนี้เป็นคืนที่เขาไม่ชอบเอาเสียเลย ฝนตกหนักทีไรก็มักจะทำให้เขานึกถึงวันเก่าๆ วันที่ความทรงจำเจ็บปวดผุดขึ้นมาไม่หยุดหย่อน ยิ่งฝนตกหนักเท่าไหร่ ความทรงจำเหล่านั้นก็ยิ่งชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ เขาเดินไปทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้บุนวมตัวใหญ่ตรงหน้าเตาผิงที่จุดไฟลุกโชน ความอบอุ่นจากเปลวไฟแผ่ซ่านเข้ามาในร่าง แต่ก็ไม่อาจขับไล่ความหนาวเย็นที่เกาะกินอยู่ในใจได้ "อีกเมื่อไหร่กัน" เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่า "เมื่อไหร่เธอจะกลับมา" ความคิดของเขาล่องลอยไปไกล ถึงหญิงสาวคนหนึ่งที่เขาไม่เคยลืมเลือน หญิงสาวที่ปรากฏตัวขึ้นในชีวิตของเขาเพียงชั่วพริบตาแล้วก็จากไป ทิ้งไว้เพียงร่องรอยที่ลบไม่ออก ภาพของเธอในคืนที่ฝนตกเหมือนคืนนี้ แต่เป็นเมื่อสิบปีก่อน ผับเล็กๆ แห่งหนึ่งในเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยเสียงดนตรีและผู้คนพลุกพล่าน เขาได้พบเธอที่นั่น ในคืนที่ฟ้าก็ครึ้มเหมือนกัน เธอในชุดเดรสสีแดงเพลิง สวมหน้ากากลูกไม้สีดำที่ปิดบังใบหน้าส่วนบน แต่ก็ไม่อาจปิดบังดวงตากลมโตสีนิลที่ฉายแววเศร้าสร้อยได้ เธอเข้ามาชนแก้วของเขาโดยบังเอิญ เสียงหัวเราะใสๆ ของเธอทำให้โลกทั้งใบของเขาสว่างไสวขึ้นมาในทันที พวกเขาพูดคุยกัน หัวเราะกัน จนกระทั่งหมดเวลาของค่ำคืนนั้น "ฉันต้องไปแล้วค่ะ" เธอบอกเขา ใบหน้าซีดเผือดลงเมื่อนึกถึงพันธะบางอย่าง "ขอบคุณสำหรับค่ำคืนที่แสนพิเศษนะคะ" "เดี๋ยวก่อน" ริชาร์ดคว้าแขนเธอไว้ "เรายังไม่ได้แลกอะไรกันเลย" เธอสบตาเขา แววตาเต็มไปด้วยความขัดแย้ง "บางที… การที่เราได้พบกันก็อาจจะเพียงพอแล้วก็ได้ค่ะ" ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไรไปมากกว่านี้ เธอรีบดึงมือกลับ วิ่งออกไปท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา เขาพยายามจะตามไป แต่ก็สายเกินไป เธอหายลับไปในความมืดมิด ราวกับเป็นภาพลวงตา นับตั้งแต่วันนั้น ริชาร์ดก็ไม่เคยพบเธออีกเลย เขาพยายามตามหาเธออย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ไม่พบร่องรอยใดๆ ราวกับว่าเธอไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง เขาจำได้เพียงรอยจูบแผ่วเบาที่เธอฝากไว้บนแก้มของเขา ก่อนที่เธอจะจากไป รอยจูบที่เหมือนถูกจุดไฟเผาไหม้ไปทั่วร่าง และฝากความรู้สึกอันยากจะบรรยายไว้ในใจเขา "ริชาร์ด!" เสียงแหลมสูงดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของเขา ริชาร์ดสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองประตูห้องทำงานที่เปิดผัวะออก หญิงสาวในชุดราตรีสีน้ำเงินเข้ม สวมเครื่องเพชรระยิบระยับ ยืนเท้าสะเอวอยู่ตรงนั้น เธอคือมาร์การิต้า น้องสาวต่างแม่ของเขา ผู้ซึ่งกลับมาจากต่างประเทศเมื่อไม่นานมานี้ "มานั่งเฉยๆ ทำไมคะพี่" มาร์การิต้าเดินเข้ามาอย่างองอาจ "ปล่อยให้ฝนตกไปสิคะ ดึกแล้วไม่ดีต่อสุขภาพนะ" ริชาร์ดถอนหายใจเบาๆ "ฉันกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่" "คิดเรื่องผู้หญิงคนนั้นอีกแล้วใช่ไหมคะ" มาร์การิต้าพูดพลางหยิบแก้วบรั่นดีที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาจิบ "สิบปีแล้วนะคะพี่ หญิงสาวในคืนฝนตกคนนั้นน่ะ" "เธอไม่เข้าใจหรอกมาร์เกอริต" ริชาร์ดพูดเสียงเครียด "เธอคนนั้นสำคัญกับฉันมาก" "สำคัญมากจนพี่ไม่สนใจใครเลยตลอดสิบปีที่ผ่านมา" มาร์การิต้าปรายตามองพี่ชายอย่างตัดพ้อ "ยอมรับเถอะค่ะว่าพี่กำลังหลอกตัวเอง พี่จะรอผู้หญิงที่พี่แทบไม่รู้จักได้ยังไงกัน" "เธอไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับฉัน" ริชาร์ดเถียงกลับ "เรา… เรามีความรู้สึกพิเศษต่อกัน" "รู้สึกพิเศษ?" มาร์การิต้าหัวเราะเยาะ "พี่พูดเหมือนเด็กๆ เลยนะคะ" "พอแล้วมาร์เกอริต" ริชาร์ดลุกขึ้นยืน เผชิญหน้ากับน้องสาว "ฉันรู้ว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่" "แล้วไงคะ" มาร์การิต้าเชิดหน้าขึ้น "สุดท้ายพี่ก็ต้องหาใครสักคนมาเป็นคู่ครองจริงๆ ไม่ใช่แค่รอใครก็ไม่รู้ที่อาจจะไม่มีวันกลับมา" "ฉันมีคนที่ฉันต้องการแล้ว" ริชาร์ดพูดเสียงหนักแน่น "แล้วถ้าเขาไม่กลับมาล่ะคะ?" มาร์การิต้าถามย้อน "พี่จะทำยังไง?" คำถามของมาร์การิต้าทำให้ริชาร์ดเงียบไป เขาไม่รู้คำตอบ เขาเพียงแต่หวังว่าสักวันเธอจะกลับมา หญิงสาวในคืนฝนตกที่เข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิตเขาไปตลอดกาล เสียงฟ้าผ่าดังกระหึ่มอีกครั้ง รุนแรงกว่าเดิม ไฟในเตาผิงสว่างวาบขึ้นชั่วขณะ ก่อนจะหรี่แสงลง ริชาร์ดหลับตาลง เขาภาวนาในใจ ขอเพียงแค่ได้พบเธออีกสักครั้ง เขาพร้อมจะทำทุกอย่าง แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะเล่นตลกกับเขาเสมอ คืนนี้ฝนยังคงตกไม่หยุด และความหวังของเขาก็ยังคงจมดิ่งไปกับสายน้ำที่ไหลบ่า…