"คุณลิลลี่ครับ" เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นจากปลายสาย ลิลลี่แทบจะทำถ้วยกาแฟร่วงจากมือ เธอสูดหายใจลึกพยายามตั้งสติก่อนจะตอบรับ "สวัสดีค่ะคุณริชาร์ด" น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "ผมโทรมาเพื่อจะบอกว่า ผมอยากเจอคุณครับ" ริชาร์ดพูดตรงประเด็น น้ำเสียงของเขาฟังดูจริงจังกว่าที่เคย "ผมมีเรื่องสำคัญที่อยากจะบอกคุณเป็นการส่วนตัว" ลิลลี่รู้สึกใจเต้นแรงขึ้น "คุณริชาร์ดคะ ตอนนี้... ฉันไม่แน่ใจว่า..." "ผมเข้าใจครับ" ริชาร์ดตัดบท "แต่ผมคิดว่าคุณอยากรู้เรื่องบางอย่างเกี่ยวกับความทรงจำของคุณ มันอาจจะเกี่ยวข้องกับผม และผมอยากจะอธิบายให้คุณฟังด้วยตัวเอง" คำพูดของเขาทำให้ลิลลี่ชะงัก ความคิดถึงเรื่องราวในอดีตที่ยังคงคลุมเครือในจิตใจปะทุขึ้นมาอีกครั้ง เธออยากรู้เหลือเกินว่าความทรงจำที่ขาดหายไปของเธอเกี่ยวข้องกับผู้ชายคนนี้อย่างไร "แล้ว... เราจะเจอกันที่ไหนคะ" เธอถามเสียงเบา "ที่เดิมนะครับ คาเฟ่ริมทะเลสาบที่เราเคยไปกันเมื่อวันก่อน" ริชาร์ดยิ้ม "บ่ายสามโมง เจอกันนะครับ" "ค่ะ" ลิลลี่ตอบรับอย่างอัตโนมัติ ก่อนที่สายจะตัดไป เธอทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้สักบนระเบียง จ้องมองออกไปยังสวนดอกลิลลี่ที่กำลังเบ่งบาน ต้นไม้เหล่านั้นเป็นเหมือนกระจกสะท้อนชีวิตของเธอ ผู้หญิงที่ชื่อลิลลี่ ดอกไม้ที่สวยงามแต่บอบบาง เปราะบางเหมือนความทรงจำที่ถูกพรากไป ตลอดช่วงเวลาที่รอคอย การเดินทางไปหาริชาร์ดในบ่ายวันนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความตื่นเต้น ความหวัง และความกังวลปนเปกัน เธอไม่รู้ว่าริชาร์ดจะบอกอะไรเธอ แต่คำพูดที่ว่า "มันอาจจะเกี่ยวข้องกับผม" ทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่าเรื่องราวในอดีตของเธอนั้นมีความเชื่อมโยงกับชายหนุ่มคนนี้อย่างแยกไม่ออก เมื่อไปถึงคาเฟ่ ริชาร์ดนั่งรออยู่ที่โต๊ะมุมสุดของร้าน เขาดูสง่างามในชุดเชิ้ตสีขาวเรียบๆ แต่แววตาของเขากลับฉายความกังวล ลิลลี่เดินเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทุกย่างก้าว "สวัสดีค่ะคุณริชาร์ด" เธอเอ่ยทักทาย เมื่อมาถึงโต๊ะ "สวัสดีครับ คุณลิลลี่" ริชาร์ดยิ้มตอบ แต่รอยยิ้มนั้นดูเกร็งๆ "ขอบคุณที่มานะครับ" บริกรเข้ามาเสิร์ฟเครื่องดื่มให้ทั้งสองคน ลิลลี่สั่งชาเขียวร้อน ส่วนริชาร์ดเลือกกาแฟดำ ลิลลี่สังเกตเห็นมือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะกำลังกำแน่น เธอจึงถามขึ้น "คุณริชาร์ดคะ มีอะไรรึเปล่าคะ ดูคุณไม่ค่อยสบายใจ" ริชาร์ดเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ ดวงตาของเขามีแวววาวปนเศร้า "ลิลลี่ ผม... ผมต้องเล่าเรื่องบางอย่างให้คุณฟัง" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า "เรื่องนี้มันอาจจะยากสำหรับคุณที่จะรับฟัง แต่มันคือความจริง" ลิลลี่พยักหน้าช้าๆ เธอพร้อมที่จะรับฟังทุกอย่าง "คุณจำเรื่องราวในอดีตของคุณได้บ้างไหมครับ" ริชาร์ดถาม "ไม่มากค่ะ" ลิลลี่ตอบตามตรง "เหมือนมีบางอย่างขาดหายไป ฉันจำได้แค่บางส่วนเท่านั้น" "ผมเองก็เป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำที่ขาดหายไปของคุณครับ" ริชาร์ดกล่าว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "หลายปีก่อน... ก่อนที่คุณจะประสบอุบัติเหตุ และสูญเสียความทรงจำบางส่วนไป คุณกับผม... เราเคยรักกันมาก" คำสารภาพนั้นทำให้ลิลลี่แทบจะหยุดหายใจ เธอเบิกตากว้าง จ้องมองริชาร์ดอย่างไม่เชื่อสายตา "อะไรนะคะ คุณริชาร์ด... คุณหมายความว่ายังไง" "ใช่ครับ เราเคยเป็นคนรักกัน" ริชาร์ดพยักหน้า ย้ำคำพูดของตัวเอง "ผมคือคนที่คุณเคยรัก และคุณก็คือคนที่ผมรักมากที่สุดในชีวิต" หยาดน้ำตาเริ่มคลอหน่วยในดวงตาของลิลลี่ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เรื่องราวที่เธอไม่เคยรู้มาก่อนกำลังถูกเปิดเผยตรงหน้า ชายที่เธอเพิ่งรู้จัก แต่กลับอ้างว่าเป็นคนที่เธอเคยรักอย่างสุดหัวใจ "แต่... ทำไมฉันถึงจำคุณไม่ได้เลย" เธอถามเสียงสั่นเครือ "เพราะอุบัติเหตุนั้นครับ" ริชาร์ดอธิบาย "คุณได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะ และมันส่งผลต่อความทรงจำของคุณ หมอเคยบอกว่า ความทรงจำบางส่วนอาจจะกลับมา แต่บางส่วนก็อาจจะหายไปตลอดกาล" เขาเล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "หลังจากอุบัติเหตุ ผมพยายามติดต่อคุณหลายครั้ง แต่ครอบครัวของคุณบอกว่าคุณยังไม่พร้อมที่จะรับรู้เรื่องราวในอดีต และผมก็ไม่อยากบังคับคุณ ผมเลยเลือกที่จะรอ" "แล้ว... คุณมารู้จักฉันได้อย่างไรคะ" ลิลลี่ถามอีกครั้ง "ผมติดตามข่าวคราวของคุณมาตลอดครับ" ริชาร์ดตอบ "ผมเห็นข่าวเกี่ยวกับงานแสดงภาพของคุณที่แกลเลอรี่ ผมถึงได้รู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ และผมก็ดีใจมากที่คุณยังคงทำงานศิลปะที่คุณรัก" "วันนั้นที่งานแสดงภาพ... คุณจำได้ว่าฉันพูดอะไรกับคุณไหมคะ" ลิลลี่นึกถึงเหตุการณ์วันนั้น "ผมจำได้ครับ" ริชาร์ดยิ้มเล็กน้อย "คุณบอกว่าภาพวาดของคุณได้รับแรงบันดาลใจจากความทรงจำที่เลือนราง และคุณกำลังพยายามตามหาความทรงจำเหล่านั้น" "ใช่ค่ะ" ลิลลี่พยักหน้า "ฉันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างขาดหายไปจริงๆ" "และผมก็หวังว่า ผมจะเป็นกุญแจที่จะช่วยไขความทรงจำเหล่านั้นของคุณได้" ริชาร์ดกล่าว เขาเอื้อมมือไปจับมือของลิลลี่ที่วางอยู่บนโต๊ะ มือของเขายังคงอุ่น แต่สัมผัสนั้นกลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน "ลิลลี่ ผมรู้ว่ามันอาจจะเร็วเกินไป" ริชาร์ดพูดต่อ ดวงตาของเขาสบประสานกับดวงตาของเธออย่างมั่นคง "แต่ผมอยากให้คุณลองเปิดใจอีกครั้ง ผมยังคงรักคุณเหมือนเดิม และผมอยากจะเริ่มต้นใหม่กับคุณ" หยาดน้ำตาที่คลอหน่วยอยู่ก่อนหน้านี้ก็ไหลรินลงมาอาบแก้มของลิลลี่ เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับสถานการณ์นี้ ความรักที่เกิดขึ้นใหม่กับริชาร์ดเมื่อไม่นานมานี้ กับความทรงจำที่ริชาร์ดบอกว่าเคยมีร่วมกัน มันซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจได้ในทันที "ฉัน... ฉันไม่รู้จะพูดอะไรดีค่ะ" ลิลลี่พูดเสียงสั่น "มัน... มันเร็วเกินไปจริงๆ" "ผมเข้าใจครับ" ริชาร์ดบีบมือเธอเบาๆ "ผมไม่ได้คาดหวังว่าคุณจะตอบตกลงทันที ผมแค่อยากให้คุณรู้ความจริง ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่าคุณมีความหมายกับผมมากแค่ไหน" ทันใดนั้นเอง เสียงฟ้าร้องก็ดังครืนมาแต่ไกล ฝนที่โปรยปรายมาตั้งแต่ช่วงบ่ายก็เริ่มเทลงมาอย่างหนัก เม็ดฝนกระทบหลังคาคาเฟ่เป็นเสียงดัง ลมพัดแรงจนต้นไม้ริมทะเลสาบเอนลู่ "ดูเหมือนฝนจะตกหนักแล้วนะครับ" ริชาร์ดกล่าว พลางเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง "ใช่ค่ะ" ลิลลี่ตอบรับ เธอรู้สึกหนาวสะท้าน ไม่ใช่เพราะอากาศ แต่เป็นเพราะความสับสนที่ถาโถมเข้ามาในจิตใจ "ผมอยากจะพาคุณกลับบ้านนะครับ" ริชาร์ดเสนอ "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกลับเองได้" ลิลลี่ปฏิเสธอย่างรวดเร็ว เธอต้องการเวลาอยู่กับตัวเอง "ไม่ครับ" ริชาร์ดกล่าวเสียงหนักแน่น "ผมไม่อยากให้คุณต้องไปไหนคนเดียวในสภาพอากาศแบบนี้ ผมจะไปส่งคุณ" ลิลลี่มองเข้าไปในดวงตาของริชาร์ด เธอเห็นความห่วงใยและความจริงใจในนั้น เธอจึงพยักหน้าตอบรับ ระหว่างทางกลับบ้าน รถของริชาร์ดแล่นไปท่ามกลางสายฝนที่สาดกระหน่ำ ลิลลี่มองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพฝนที่พร่ามัวกับภาพความทรงจำที่เลือนรางในหัวของเธอแทบจะแยกไม่ออก เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อคำพูดของริชาร์ดหรือไม่ แต่บางอย่างในใจเธอก็บอกว่าเขาไม่ได้โกหก เมื่อรถจอดสนิทหน้าบ้าน ลิลลี่กล่าวขอบคุณริชาร์ด "คืนนี้ ผมจะโทรหาคุณอีกนะครับ" ริชาร์ดกล่าว ก่อนที่ลิลลี่จะลงจากรถ "ค่ะ" ลิลลี่ตอบรับ เธอเดินเข้าไปในบ้าน ปิดประตูลงช้าๆ หัวใจของเธอยังคงเต้นรัว ราวกับบทเพลงแห่งความหวังและความสับสนที่ยังคงบรรเลงอยู่ในห้วงลึก