ลิลลี่ขับรถกลับไปยังคฤหาสน์ของริชาร์ดอีกครั้ง หัวใจของเธอเต้นระส่ำด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโกรธ ความเสียใจ และความสับสน เธอถือสมุดบันทึกของแม่ไว้ในมือแน่น ราวกับว่ามันคือหลักฐานชิ้นเดียวที่จะพิสูจน์ความจริงทั้งหมด เมื่อเธอมาถึง ริชาร์ดก็ออกมาต้อนรับเธอเช่นเคย แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่เธอคุ้นเคย แต่ครั้งนี้ ลิลลี่มองเห็นบางอย่างที่แตกต่างออกไปในนั้น บางสิ่งที่เธอไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน มันคือความกังวลที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้รอยยิ้มที่แสร้งทำ "ลิลลี่ กลับมาแล้ว ดีใจที่ได้เจอเธออีกครั้งนะ" ริชาร์ดเอ่ยขึ้น พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ "วันนี้อากาศดีนะ เหมาะแก่การมาเดินเล่นในสวน" ลิลลี่ไม่ตอบอะไร เธอก้าวลงจากรถ ช้าๆ สายตาจับจ้องไปยังใบหน้าของชายที่เคยเป็นเหมือนพ่อคนหนึ่งของเธอ "ฉันมาเพื่อทวงถามความจริงค่ะ คุณริชาร์ด" เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย แต่หนักแน่นกว่าที่คิด ริชาร์ดชะงักเล็กน้อย รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าเมื่อครู่เริ่มจางหายไป "ความจริงเรื่องอะไรกัน ลิลลี่ เธอมีเรื่องไม่สบายใจหรือเปล่า" ลิลลี่เดินตรงเข้าไปหาเขา ยื่นสมุดบันทึกเล่มเล็กที่เปรียบเสมือนอาวุธของเธอให้ "ความจริงที่อยู่ในบันทึกนี้ค่ะ ความจริงที่แม่ของฉันทิ้งไว้ให้" ริชาร์ดมองสมุดบันทึกในมือลิลลี่ สีหน้าของเขาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด มือที่เคยแข็งแรงกลับสั่นระริกเมื่อเขาเอื้อมมารับมันไป เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "นี่... นี่มัน..." ริชาร์ดพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่คำพูดติดอยู่ที่ลำคอ "เธอ... เธอไปเจอสิ่งนี้ได้อย่างไร" "ไม่สำคัญว่าฉันเจอได้อย่างไร สิ่งที่สำคัญคือสิ่งที่อยู่ในนั้นค่ะ" ลิลลี่จ้องเข้าไปในดวงตาของริชาร์ด เธอต้องการเห็นความจริงจากแววตาของเขา "บอกฉันมาเถอะค่ะว่าทั้งหมดนี้มันคือเรื่องจริงใช่ไหม" ริชาร์ดหลับตาลงช้าๆ ราวกับจะยอมรับความพ่ายแพ้ เขายกสมุดบันทึกขึ้นมา พลิกเปิดไปยังหน้าต่างๆ ด้วยมือที่ยังคงสั่นเทา "ฉัน... ฉันควรจะบอกเธอไปนานแล้ว ลิลลี่" "บอกฉันว่าอะไรคะ" ลิลลี่ถามเสียงกระซิบ ความหวังริบหรี่ในใจของเธอกำลังจะดับวูบลง "ความจริงมันซับซ้อนกว่าที่เธอคิดนะ" ริชาร์ดเริ่มเล่า เสียงของเขาแหบพร่า "แม่ของเธอ... คุณอรุณรัศมี... เธอเป็นผู้หญิงที่น่าทึ่งมาก เธอฉลาด สวย และมีจิตใจที่ดีงาม เราเคยรักกันมาก ลิลลี่ รักกันมากจริงๆ" "แล้วเกิดอะไรขึ้นคะ" ลิลลี่ถามต่อ เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่กำลังก่อตัวขึ้น "ตอนนั้น... ตอนนั้นฉันยังเด็กมาก" ริชาร์ดหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมสติ "ฉันยังไม่พร้อมที่จะรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น ครอบครัวของฉัน... พวกเขาไม่ยอมรับคุณอรุณรัศมี เพราะเธอมาจากครอบครัวที่... ไม่ร่ำรวยเท่า" "แต่คุณแม่รักคุณมากนะคะ" ลิลลี่พยายามจะบอก "ใช่ ฉันรู้" ริชาร์ดพยักหน้า "แต่ฉันก็กลัว กลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับทุกคน กลัวที่จะต้องเสียทุกอย่างที่ฉันมีไป ฉัน... ฉันอ่อนแอเกินไป" "แล้วทำไมคุณถึงทิ้งคุณแม่ไปคะ" น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มของลิลลี่ "ฉันไม่ได้ทิ้งเธอไปอย่างที่เธอคิดนะ" ริชาร์ดเงยหน้ามองลิลลี่ น้ำตาเอ่อคลออยู่ที่ขอบตา "ตอนที่รู้ว่าคุณอรุณรัศมีตั้งท้อง ฉันตกใจมาก ฉันสับสน ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรดี ครอบครัวของฉันบังคับให้ฉันแต่งงานกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง... คนที่เหมาะสมกับฐานะของฉัน" "คุณ... คุณแต่งงานกับคนอื่นอย่างนั้นหรือคะ" ลิลลี่แทบจะยืนไม่ไหว เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลง "ใช่" ริชาร์ดตอบเสียงแผ่วเบา "ฉัน... ฉันถูกบังคับ ฉันถูกข่มขู่ ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ" "ไม่มีทางเลือกอื่นอย่างนั้นหรือคะ" ลิลลี่หัวเราะออกมาอย่างเจ็บปวด "แล้วความรักที่คุณบอกว่ามีให้คุณแม่มันอยู่ที่ไหนคะ" "ความรักของฉันมันยังคงอยู่เสมอ ลิลลี่" ริชาร์ดเอ่ยเสียงสั่นเครือ "ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันพยายามตามหาเธอ พยายามจะแก้ไขความผิดพลาดของฉัน แต่ฉันไม่เคยเจอเธอเลย จนกระทั่ง... จนกระทั่งเธอเข้ามาในชีวิตของฉันในฐานะนักธุรกิจสาวคนใหม่" "คุณ... คุณรู้มาตลอดอย่างนั้นหรือคะ" ลิลลี่ถามด้วยความตกตะลึง "ใช่" ริชาร์ดตอบ "ฉันจำเธอได้ทันทีที่เจอเธอ แต่ฉันไม่กล้าบอกเธอ ฉันกลัวว่าเธอจะเกลียดฉัน กลัวว่าจะทำให้เธอเสียใจไปมากกว่านี้" "แต่คุณก็ทำให้ฉันเสียใจอยู่ดีนี่คะ" ลิลลี่พูดเสียงสั่น "คุณหลอกลวงฉันมาตลอด คุณปล่อยให้ฉันเข้าใจผิดมาตลอด" "ฉันขอโทษ ลิลลี่" ริชาร์ดทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ในสวน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉันมันคนใจร้าย ฉันมันคนเห็นแก่ตัว ฉันทำลายชีวิตของผู้หญิงสองคน... แม่ของเธอ และตอนนี้ก็อาจจะรวมถึงเธอด้วย" "คุณแม่ของฉัน... คุณแม่ของฉันเป็นอย่างไรบ้างคะ หลังจากที่คุณทิ้งไป" ลิลลี่ถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แต่เต็มไปด้วยความสงสัย "หลังจากที่ฉันแต่งงาน ฉันพยายามติดต่อคุณอรุณรัศมี แต่เธอไม่ยอมเจอฉันเลย" ริชาร์ดเล่าต่อ "ฉันส่งเงินให้เธอมากมาย แต่เธอก็ไม่เคยรับเลย เธอเข้มแข็งมากนะ ลิลลี่ เธอเลี้ยงดูเธอมาได้ด้วยตัวของเธอเอง" "แล้วเรื่อง... เรื่องที่ฉันเป็นลูกของคุณ... มันเป็นความจริงใช่ไหมคะ" ลิลลี่ถาม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวัง ริชาร์ดมองมาที่เธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ใช่ ลิลลี่ เธอคือลูกสาวของฉัน" คำพูดนั้นเหมือนดาบที่กรีดแทงหัวใจของลิลลี่ เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหญ้า น้ำตาไหลพรากอย่างไม่อาจควบคุมได้ ความจริงที่เธอได้รับรู้มันหนักหน่วงเกินกว่าที่เธอจะรับไหว "ทำไม... ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันตั้งแต่แรกคะ" ลิลลี่ถามเสียงสะอื้น "ถ้าคุณบอกฉัน คุณอาจจะช่วยให้ฉันไม่ต้องเจ็บปวดแบบนี้" "ฉัน... ฉันกลัว" ริชาร์ดตอบ "ฉันกลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับอดีตที่ฉันสร้างขึ้น ฉันกลัวที่จะต้องรับผิดชอบทุกอย่าง ฉันมันคนขี้ขลาด" "คุณทำให้แม่ของฉันต้องเจ็บปวด" ลิลลี่พูดเสียงแผ่วเบา "และตอนนี้คุณก็กำลังทำให้ฉันเจ็บปวด" "ฉันรู้" ริชาร์ดพยักหน้า "ฉันสมควรได้รับทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น ฉัน... ฉันแค่อยากให้เธอรู้ว่าฉันเสียใจจริงๆ นะ ลิลลี่ เสียใจกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันทำผิดไป" บรรยากาศรอบตัวทั้งสองเต็มไปด้วยความเงียบ มีเพียงเสียงสะอื้นของลิลลี่และเสียงลมหายใจที่ติดขัดของริชาร์ดเท่านั้นที่ดังขึ้น ลิลลี่ไม่รู้ว่าจะต้องรู้สึกอย่างไรต่อไป เธอสับสนปนเปไปด้วยความโกรธ ความเสียใจ และความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของเธอจะพลิกผันไปได้ถึงขนาดนี้ "ฉัน... ฉันขอเวลาทบทวนเรื่องทั้งหมดนะ" ลิลลี่พูดขึ้นในที่สุด เสียงของเธอยังคงสั่นเครือ "ฉันไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป" ริชาร์ดยอมรับด้วยการพยักหน้า เขามองลิลลี่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสารและเสียใจ เขาเข้าใจดีว่าลิลลี่ต้องการเวลาเพื่อทำความเข้าใจกับความจริงอันโหดร้ายที่เพิ่งถูกเปิดเผยออกมา