หลังจากวันนั้น ลิลลี่ก็เหมือนคนที่สูญเสียทุกอย่างไป เธอใช้เวลาอยู่แต่ในห้อง ไม่พบปะผู้คน ไม่ตอบข้อความ หรือแม้แต่รับสายโทรศัพท์จากใครก็ตาม สมุดบันทึกของแม่ยังคงวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เป็นเครื่องเตือนใจถึงความจริงที่น่าเจ็บปวด เธอรู้สึกเหมือนถูกทรยศจากคนสองคนที่เธอเคยรักและไว้ใจมากที่สุด คนหนึ่งคือพ่อที่แท้จริงของเธอ และอีกคนหนึ่งคือชายที่เธอเคยคิดว่าเป็นเหมือนพ่อคนที่สอง วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ละวันที่ผ่านไปก็ยิ่งทำให้ความรู้สึกเจ็บปวดในใจของลิลลี่รุนแรงขึ้น เธอพยายามจะทำความเข้าใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน เธอไม่รู้ว่าควรจะให้อภัยริชาร์ดได้หรือไม่ เธอไม่รู้ว่าควรจะมีความรู้สึกอย่างไรต่อพ่อที่แท้จริงของเธอที่ทอดทิ้งแม่ของเธอไป เช้าวันหนึ่ง ขณะที่ลิลลี่กำลังนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาของเธอก็พลันไปสะดุดกับรถคันหนึ่งที่จอดอยู่หน้าบ้านของเธอ มันคือรถคันเดียวกับที่เธอมักจะเห็นริชาร์ดขับอยู่เป็นประจำ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ไม่นานนัก ประตูบ้านก็ถูกเปิดออก และริชาร์ดก็ก้าวเข้ามา เขาดูอิดโรย ใบหน้าของเขาซีดเซียว และมีรอยคล้ำใต้ตาที่บ่งบอกว่าเขาคงไม่ได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มที่ "ลิลลี่" ริชาร์ดเอ่ยเรียกชื่อเธอ เสียงของเขาแหบพร่า "ฉัน... ฉันขอโทษที่มารบกวนเธอ" ลิลลี่ไม่ตอบอะไร เธอยังคงนั่งอยู่ที่เดิม มองไปยังใบหน้าของเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า "ฉันรู้ว่าเธอคงจะโกรธฉันมาก" ริชาร์ดพูดต่อ "และเธอก็มีสิทธิ์ที่จะโกรธ ฉัน... ฉันแค่อยากจะมาอธิบายบางอย่างให้เธอฟัง" "มีอะไรอีกที่คุณอยากจะอธิบายคะ" ลิลลี่ถามเสียงเรียบ "คุณบอกความจริงทั้งหมดแล้วไม่ใช่หรือคะ" "ฉันไม่ได้บอกเธอทั้งหมดหรอก ลิลลี่" ริชาร์ดถอนหายใจยาว "ฉัน... ฉันไม่ได้ถูกบังคับให้แต่งงานกับภรรยาเก่าของฉันอย่างที่ฉันเคยบอกไป" ลิลลี่ขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ "หมายความว่าอย่างไรคะ" "ฉัน... ฉันเลือกที่จะแต่งงานกับเธอ" ริชาร์ดกล่าว "ฉันกลัวการต้องรับผิดชอบ ฉันกลัวที่จะต้องเลี้ยงดูเธอ... ลูกของเราสองคน ฉันมันเห็นแก่ตัวเกินไปจริงๆ" คำสารภาพของริชาร์ดเหมือนสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ ลิลลี่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอไม่คิดว่าเรื่องราวจะซับซ้อนไปได้ถึงเพียงนี้ "คุณ... คุณเลือกอย่างนั้นอย่างนั้นหรือคะ" ลิลลี่ถามเสียงสั่นเครือ "คุณเลือกที่จะทิ้งแม่ของฉันไป... ทิ้งลูกของคุณไป... เพื่อความสุขสบายของตัวเองอย่างนั้นหรือคะ" "ใช่" ริชาร์ดยอมรับด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด "ฉันมันคนชั่วร้าย ฉันมันคนบาป ฉันทำลายชีวิตของพวกเธอทั้งสองคน" น้ำตาของลิลลี่ไหลออกมาอีกครั้ง คราวนี้เธอรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นหัวใจจนแทบจะขาดใจตาย "คุณ... คุณมาที่นี่เพื่ออะไรคะ" ลิลลี่ถาม "เพื่อจะบอกฉันอีกครั้งว่าคุณมันเลวอย่างนั้นหรือคะ" "ฉันมาเพื่อจะขอโทษเธอ" ริชาร์ดกล่าว "ฉันมาเพื่อจะบอกว่าฉันเสียใจจริงๆ ที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด ฉัน... ฉันอยากจะขอโอกาสแก้ไขความผิดพลาดของฉัน" "แก้ไขอย่างนั้นหรือคะ" ลิลลี่หัวเราะออกมาอย่างขมขื่น "คุณจะแก้ไขมันได้อย่างไรคะ ในเมื่อทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว" "ฉันรู้ว่ามันสายไปแล้ว" ริชาร์ดทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "แต่ฉัน... ฉันอยากจะชดเชยความผิดที่ฉันทำ ฉันอยากจะดูแลเธอ ฉันอยากจะให้เธอได้รับทุกอย่างที่เธอสมควรได้รับ" "ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณทั้งนั้นค่ะ" ลิลลี่พูดเสียงแข็ง "ฉันแค่อยากให้คุณออกไปจากชีวิตของฉัน" "ลิลลี่ ได้โปรด..." ริชาร์ดพยายามจะอ้อนวอน "ไม่ค่ะ" ลิลลี่ขัดจังหวะ "ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับคุณอีกแล้ว คุณออกไปได้แล้ว" ริชาร์ดมองลิลลี่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจและความผิดหวัง เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน และเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ลิลลี่อยู่กับความเจ็บปวดและน้ำตาเพียงลำพัง หลังจากที่ริชาร์ดจากไป ลิลลี่ก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเธอได้พังทลายลงอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้อย่างไร เธอรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้ง ถูกหักหลัง และถูกหลอกลวงจากคนที่เธอเคยรัก เธอตัดสินใจว่าเธอจะต้องเข้มแข็ง เธอจะต้องก้าวผ่านความเจ็บปวดนี้ไปให้ได้ เธอจะใช้ชีวิตต่อไปเพื่อแม่ของเธอ และเพื่อตัวของเธอเอง เธอจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำลายความสุขของเธอได้อีก