ชีวิตของลิลลี่หลังจากเข้ารับตำแหน่งใหม่ในฝ่ายพัฒนาธุรกิจเป็นไปอย่างเข้มข้น เธอทุ่มเทเวลาและพลังงานทั้งหมดให้กับงาน จนแทบไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องส่วนตัว แม้ว่าความทรงจำเกี่ยวกับริชาร์ดยังคงเป็นเหมือนเงาจางๆ ที่คอยตามหลอกหลอนอยู่บ้าง แต่เธอก็พยายามอย่างดีที่สุดที่จะไม่ปล่อยให้มันมาบั่นทอนการทำงานและชีวิตของเธอ กวินทร์ในฐานะหัวหน้าทีม เป็นทั้งเพื่อนร่วมงานและที่ปรึกษาที่ดี เขาให้การสนับสนุนและคำแนะนำที่ชาญฉลาดเสมอ ทำให้ลิลลี่รู้สึกสบายใจและมั่นใจในการทำงานมากขึ้นเรื่อยๆ “คุณลิลลี่ครับ โปรเจกต์ที่เรากำลังจะเปิดตัวในต่างประเทศค่อนข้างมีความสำคัญมากเลยนะครับ ผมอยากให้คุณลิลลี่เข้ามาดูแลในส่วนของการวิเคราะห์ตลาดและวางกลยุทธ์การเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายเป็นพิเศษ” วันหนึ่ง กวินทร์เรียกเธอเข้าไปคุยในห้องทำงานส่วนตัว “ผมเห็นว่าคุณลิลลี่มีประสบการณ์และความเข้าใจในตลาดเหล่านี้เป็นอย่างดี” ลิลลี่พยักหน้า “ยินดีค่ะคุณกวินทร์ ดิฉันจะทำอย่างเต็มที่ค่ะ” เธอตอบอย่างกระตือรือร้น “มีข้อมูลอะไรที่ดิฉันต้องทราบเป็นพิเศษไหมคะ” “แน่นอนครับ” กวินทร์ยื่นเอกสารให้เธอ “นี่คือรายงานการวิเคราะห์เบื้องต้น และนี่คือแผนการดำเนินงานในระยะยาว ผมอยากให้คุณลิลลี่ลองศึกษาดู แล้วเรามาคุยกันอีกครั้งในวันพรุ่งนี้นะครับ” ขณะที่ลิลลี่กำลังจะรับเอกสารไป เธอก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ สายตาของกวินทร์ที่มองมาที่เธอ มีแววที่แตกต่างไปจากปกติ มันไม่ใช่เพียงแค่ความสัมพันธ์แบบเพื่อนร่วมงานอีกต่อไป มันมีความรู้สึกบางอย่างแฝงอยู่ ลิลลี่เริ่มรู้สึกประหม่าเล็กน้อย “คุณลิลลี่… ผมดีใจมากจริงๆ นะครับที่ได้ทำงานร่วมกับคุณ” กวินทร์กล่าวพลางสบตาเธอตรงๆ “คุณเป็นคนที่มีความสามารถและทำงานหนักมาก ผมชื่นชมคุณจริงๆ” “ขอบคุณค่ะคุณกวินทร์” ลิลลี่ตอบอย่างนุ่มนวล พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น “คุณกวินทร์ก็เป็นหัวหน้าที่ยอดเยี่ยมมากค่ะ” “ผม… ผมอยากจะชวนคุณลิลลี่ไปทานอาหารเย็นด้วยกันสักมื้อครับ” กวินทร์เอ่ยปากอย่างอึกอัก “นอกเวลางานนะครับ เผื่อเราจะได้พูดคุยเรื่องงานกันได้มากขึ้น แล้วก็… อาจจะได้รู้จักกันมากขึ้นด้วย” ลิลลี่นิ่งไป เธอไม่แน่ใจว่าจะตอบรับคำเชิญของเขาอย่างไรดี ความสัมพันธ์กับริชาร์ดเพิ่งจะจบลงไม่นาน การจะเปิดใจให้กับใครสักคนใหม่ มันเป็นเรื่องที่ต้องใช้เวลา และการที่กวินทร์แสดงความรู้สึกที่ชัดเจนออกมาเช่นนี้ ทำให้เธอรู้สึกกดดัน “เอ่อ… ฉัน…” ลิลลี่อ้ำอึ้ง “ฉัน… ยังไม่แน่ใจค่ะ” กวินทร์มองเธอด้วยแววตาผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็พยายามเก็บอาการ “ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ” เขาตอบ “ถ้าคุณลิลลี่ไม่สะดวก หรือยังไม่พร้อม ผมก็ไม่เป็นไรจริงๆ” “ขอโทษนะคะคุณกวินทร์” ลิลลี่กล่าวอย่างรู้สึกผิด “ไม่ใช่ว่าไม่อยากไปนะคะ แต่… ฉันเพิ่งจะผ่านเรื่องราวมาเยอะ ฉันแค่ต้องการเวลาปรับตัวสักหน่อย” “ผมเข้าใจครับ” กวินทร์ยิ้มบางๆ “ผมจะรอครับ ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ตาม” บทสนทนาที่ดำเนินไปอย่างอึดอัด ทำให้บรรยากาศในห้องทำงานของกวินทร์เริ่มเปลี่ยนไป ลิลลี่รีบรับเอกสารมา “ดิฉันจะรีบศึกษาข้อมูลนะคะ แล้วพรุ่งนี้เรามาคุยกันค่ะ” เธอรีบกล่าวจบก็ขอตัวออกมาจากห้อง ขณะเดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน ลิลลี่ก็รู้สึกสับสนในใจ การที่กวินทร์แสดงความรู้สึกออกมาเช่นนี้ ทำให้เธอต้องกลับมาทบทวนความรู้สึกของตัวเองอีกครั้ง เธอรู้ดีว่ากวินทร์เป็นคนดี มีความสามารถ และให้เกียรติเธอเสมอ แต่หัวใจของเธอก็ยังคงไม่พร้อมที่จะเปิดรับใครใหม่ “คุณลิลลี่คะ” สุนิสา เลขาฯ ของเธอเดินเข้ามา “คุณกวินทร์ฝากเครื่องดื่มมาให้ค่ะ” เธอวางแก้วกาแฟอุ่นๆ ลงบนโต๊ะ “ขอบคุณนะสุนิสา” ลิลลี่กล่าว พลางรับแก้วกาแฟมาจิบ “เขา… เขาเป็นคนยังไงบ้าง” เธอถามสุนิสาอย่างลองเชิง สุนิสาทำหน้าครุ่นคิด “คุณกวินทร์เหรอคะ เขาเป็นคนเก่งมากเลยค่ะ แล้วก็ใจดีด้วย แล้วก็… ดูเหมือนจะชอบคุณลิลลี่มากๆ เลยนะคะ” สุนิสาพูดด้วยรอยยิ้มที่รู้ทัน ลิลลี่หน้าแดงเล็กน้อย “ไม่จริงหรอก” เธอปฏิเสธ “เราเป็นแค่เพื่อนร่วมงานกัน” “แล้วแต่คุณลิลลี่จะคิดเลยค่ะ” สุนิสากล่าวขำๆ “แต่ดิฉันว่าคุณกวินทร์ดูดีมากๆ เลยนะคะ เข้ากับคุณลิลลี่ได้ดีด้วย” บทสนทนากับสุนิสาทำให้ลิลลี่คิดหนักขึ้น เธอรู้ว่ากวินทร์มีความรู้สึกดีๆ ให้กับเธอจริงๆ และเธอก็รู้สึกดีกับเขาเช่นกัน เขาเป็นคนที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและมั่นคง ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอต้องการมากในตอนนี้ หลายวันต่อมา ลิลลี่พยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับกวินทร์โดยตรง เธอทำงานอย่างหนักเพื่อหลีกหนีความรู้สึกสับสนในใจ แต่กวินทร์ก็ยังคงเป็นห่วงและคอยให้ความช่วยเหลือเธออยู่เสมอ เขาไม่เคยเร่งรัดหรือกดดันเธอ แต่ก็แสดงออกถึงความห่วงใยอย่างสม่ำเสมอ เย็นวันหนึ่ง ขณะที่ลิลลี่กำลังเก็บข้าวของเพื่อจะกลับบ้าน ประตูก็เปิดออก กวินทร์ยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับรอยยิ้ม “ผมเห็นคุณยังทำงานอยู่ เลยแวะมาดูครับ” “ค่ะ กำลังจะกลับแล้วค่ะ” ลิลลี่กล่าว “ให้ผมไปส่งไหมครับ” กวินทร์ถาม “คืนนี้ฝนจะตกหนักอีกแล้ว” ลิลลี่มองออกไปนอกหน้าต่าง เมฆสีดำเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว “ก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ” เธอตอบ ตลอดทางกลับบ้าน ทั้งสองคนนั่งเงียบๆ ในรถ มีเพียงเสียงเพลงเบาๆ คลอไปกับเสียงฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา ลิลลี่สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากกวินทร์ เขาไม่ได้พูดอะไรมาก แต่การอยู่ใกล้ๆ เขาก็ทำให้เธอรู้สึกสบายใจอย่างประหลาด เมื่อมาถึงหน้าบ้าน ลิลลี่กล่าว “ขอบคุณมากนะคะคุณกวินทร์” “ไม่เป็นไรครับ” กวินทร์ตอบ “ลิลลี่… ผมอยากจะบอกว่า ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจยังไง ผมก็จะเคารพการตัดสินใจของคุณเสมอ” ลิลลี่มองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจและความอดทนของเขา “ฉัน… ฉันอยากจะขอโทษอีกครั้งนะคะ” “ไม่เป็นไรเลยครับ” กวินทร์ยิ้ม “ผมเข้าใจจริงๆ” เขามองไปที่ท้องฟ้า “ดูเหมือนฝนจะตกหนักแล้ว คุณลิลลี่รีบเข้าบ้านนะครับ” ลิลลี่พยักหน้า “ค่ะ แล้ว… พรุ่งนี้เจอกันนะคะ” “แน่นอนครับ” กวินทร์ตอบ “ฝันดีนะครับ” เมื่อลิลลี่เดินเข้าบ้านไป เธอก็ยังคงคิดถึงคำพูดของกวินทร์ เขาเป็นคนที่น่าประทับใจจริงๆ และเธอก็รู้สึกดีกับเขา แต่ความรู้สึกที่มีต่อริชาร์ดก็ยังคงเป็นอุปสรรคสำคัญที่ขวางกั้นหัวใจของเธออยู่ เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถลืมอดีตได้จริงๆ หรือไม่ และจะสามารถเริ่มต้นใหม่กับใครสักคนได้หรือไม่ ในขณะเดียวกัน ริชาร์ดก็ยังคงติดต่อเธออยู่เป็นระยะๆ เขาพยายามอธิบายถึงความรู้สึกผิดและความเสียใจของเขา แต่ลิลลี่ก็ยังคงรักษาระยะห่างของเธอไว้เสมอ เธอรู้ว่าการติดต่อกับเขาอีกครั้ง อาจจะทำให้เธอเจ็บปวดมากขึ้นกว่าเดิม ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนนี้ ทำให้ลิลลี่ต้องเผชิญหน้ากับตัวเอง และตัดสินใจว่าหัวใจของเธอต้องการอะไรกันแน่ เธอจะปล่อยให้อดีตมาฉุดรั้งเธอไว้ หรือเธอจะกล้าที่จะก้าวไปข้างหน้า สู่เส้นทางใหม่ที่อาจจะเต็มไปด้วยความสุขและความหวัง