แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลอดหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของออฟฟิศ เผยให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยระยิบระยับในอากาศ ลิลลี่กำลังก้มหน้าก้มตาตรวจเอกสารกองโตบนโต๊ะทำงานของเธอ เสียงคีย์บอร์ดดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ขณะที่นิ้วเรียวของเธอขยับไปมาอย่างคล่องแคล่ว เธอรู้สึกพอใจกับความก้าวหน้าของตัวเองในตำแหน่งใหม่นี้ การทำงานอย่างหนักและทุ่มเทช่วยกลบเกลื่อนความเจ็บปวดในอดีตได้อย่างมีประสิทธิภาพ เธอเกือบจะลืมเรื่องราวอันเลวร้ายที่เคยเกิดขึ้นไปแล้ว ราวกับว่ามันเป็นเพียงความฝันร้ายที่ค่อยๆ จางหายไปตามกาลเวลา “ลิลลี่ งานนี้เสร็จรึยัง?” เสียงทุ้มของกวินทร์ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย เขาเดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ ดวงตาคมกริบมองมาที่เธออย่างมีความหวัง “ผมต้องการข้อมูลพวกนี้ด่วนสำหรับการประชุมตอนบ่ายสอง” ลิลลี่หันไปมองกวินทร์ เธอยิ้มบางๆ ให้เขา “เกือบเสร็จแล้วค่ะคุณกวินทร์ อีกไม่ถึงชั่วโมงน่าจะได้” กวินทร์พยักหน้า “เยี่ยมมาก ผมเชื่อในฝีมือคุณเสมอ” เขาเดินอ้อมมาทางโต๊ะทำงานของเธอ ยื่นแฟ้มเอกสารที่ถือมาให้ “นี่เอกสารเกี่ยวกับโปรเจกต์ใหม่ที่เราจะได้ร่วมงานกัน ช่วยดูคร่าวๆ แล้วให้ความเห็นผมหน่อยนะ” ลิลลี่รับแฟ้มมาด้วยความสงสัย “โปรเจกต์ใหม่เหรอคะ?” “ใช่ เป็นโปรเจกต์ใหญ่ที่เราต้องร่วมมือกับบริษัทต่างชาติ” กวินทร์อธิบาย “ผมอยากให้คุณเข้ามามีส่วนร่วมตั้งแต่ต้น เพราะผมเห็นศักยภาพและความคิดสร้างสรรค์ของคุณ” ขณะที่ลิลลี่พลิกเปิดแฟ้ม เธอก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นกระดาษที่คุ้นเคย และภาพที่ปรากฏบนหน้าแรกของเอกสารก็ทำให้เธอหยุดชะงัก ภาพนั้นคือภาพของตึกสูงระฟ้าที่ออกแบบอย่างทันสมัย ลายเส้นที่คุ้นตา สถาปัตยกรรมที่เธอเคยเห็นมานานแสนนาน “นี่มัน...” ลิลลี่พึมพำด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ กวินทร์มองเธออย่างแปลกใจ “มีอะไรรึเปล่า? ดูเหมือนคุณจะรู้จักที่นี่” “ฉัน... ฉันคิดว่าฉันเคยเห็นภาพนี้มาก่อนค่ะ” ลิลลี่พยายามตั้งสติ เธอจำได้ทันทีว่านี่คือภาพร่างเบื้องต้นของโครงการที่เธอเคยฝันอยากจะมีส่วนร่วมมาตลอดตั้งแต่สมัยเรียน ภาพนี้คือภาพของ ‘เดอะ วินด์เซอร์’ โครงการอาคารแห่งอนาคตที่เธอเคยศึกษาข้อมูลอย่างละเอียด และใฝ่ฝันว่าจะได้เป็นส่วนหนึ่งของทีมที่รังสรรค์มันขึ้นมา “คุณรู้จักเดอะ วินด์เซอร์เหรอ?” กวินทร์ถามด้วยความสนใจ “โปรเจกต์นี้ยังเป็นความลับอยู่เลยนะ” “ฉันเคยอ่านเจอในนิตยสารเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมเมื่อหลายปีก่อนค่ะ” ลิลลี่โกหกไปครึ่งๆ กลางๆ เพราะไม่อยากเปิดเผยความลับที่ซับซ้อนเกินไป “มันเป็นโครงการที่น่าทึ่งมาก ฉันประทับใจมาตลอด” “ผมดีใจที่คุณชอบ” กวินทร์ยิ้ม “เพราะเรากำลังจะได้ร่วมงานกับบริษัทที่ออกแบบโครงการนี้โดยตรงเลย” หัวใจของลิลลี่เต้นแรงขึ้น เธอกล้มหน้ามองตัวหนังสือในแฟ้มอย่างรวดเร็ว รายละเอียดของโครงการ สถาปนิกผู้ออกแบบ ชื่อบริษัทที่ปรึกษา ทุกอย่างดูเหมือนจะเชื่อมโยงกันไปหมด จู่ๆ ภาพความทรงจำเก่าๆ ก็ผุดขึ้นมาในหัว ภาพของริชาร์ดในชุดสูทราคาแพง ดวงตาที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน รอยยิ้มมุมปากที่เย้ยหยัน “บริษัท ‘ริชาร์ด แอนด์ พาร์ทเนอร์ส’...” ลิลลี่อ่านชื่อบริษัทที่ปรึกษาโครงการออกมาเสียงเบา กวินทร์เลิกคิ้ว “ใช่ คุณรู้จักบริษัทนี้ด้วยเหรอ?” ลิลลี่กลืนน้ำลายฝืดๆ เธอพยักหน้าช้าๆ “เคยได้ยินชื่อค่ะ เป็นบริษัทที่มีชื่อเสียงมาก” “แน่นอน” กวินทร์พูดเสริม “พวกเขาเป็นบริษัทชั้นนำในวงการ เป็นที่ปรึกษาให้กับโครงการใหญ่ๆ ระดับโลกมานักต่อนัก การได้ร่วมงานกับพวกเขาถือเป็นโอกาสอันดีของเรา” ลิลลี่รู้สึกเหมือนมีก้อนบางอย่างจุกอยู่ที่คอ เธอพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่ปั่นป่วนเอาไว้ ‘ริชาร์ด แอนด์ พาร์ทเนอร์ส’ บริษัทของริชาร์ด ผู้ชายที่ทิ้งเธอไปอย่างไม่ใยดี ผู้ชายที่เธอเคยรักหมดหัวใจ แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นคนที่ทำร้ายเธอมากที่สุด “โปรเจกต์นี้มีความสำคัญมากนะลิลลี่” กวินทร์พูดต่อโดยไม่ทันสังเกตอาการของเธอ “ผมต้องการคนที่เข้าใจวิสัยทัศน์ของบริษัทเราอย่างแท้จริง และผมเชื่อว่าคุณคือคนนั้น” “ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่ค่ะคุณกวินทร์” ลิลลี่ตอบ พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ เธอกลับไปก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความสับสน ความหวาดหวั่น และความทรงจำที่ผุดขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับว่าอดีตกำลังจะกลับมาทวงคืน เธอไม่เคยคิดเลยว่าเส้นทางอาชีพใหม่ที่เธอเลือก จะพาเธอกลับมาเผชิญหน้ากับอดีตอีกครั้ง การต้องมาทำงานร่วมกับบริษัทของริชาร์ด มันช่างเป็นเรื่องที่ประจวบเหมาะ หรือจะเป็นโชคชะตาที่เล่นตลกกับเธอ? ลิลลี่ถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่าจากนี้ไป ชีวิตของเธอคงจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป “มีอะไรเหรอ?” กวินทร์ถาม เมื่อสังเกตเห็นว่าลิลลี่หยุดทำงานไปชั่วขณะ “เปล่าค่ะ” ลิลลี่รีบส่ายหน้า “แค่กำลังคิดอะไรเพลินๆ ค่ะ” “ไม่ต้องกังวลนะ” กวินทร์พูดพร้อมกับวางมือลงบนไหล่ของเธอเบาๆ “ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ ถ้ามีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้ บอกผมได้เลยนะ” ความอบอุ่นจากมือของกวินทร์แผ่ซ่านเข้ามา ทำให้ลิลลี่รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย เธอมองใบหน้าของเขาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังและความเชื่อมั่น เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วหันกลับไปเผชิญหน้ากับเอกสารตรงหน้า “ขอบคุณค่ะคุณกวินทร์” ถึงแม้ว่าความทรงจำเก่าๆ จะกลับมาหลอกหลอน แต่ลิลลี่ก็รู้ว่าเธอไม่สามารถหนีมันไปได้ตลอด เธอต้องเผชิญหน้ากับมัน เรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน และก้าวข้ามมันไปให้ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันเกี่ยวข้องกับโปรเจกต์สำคัญที่อาจจะเปลี่ยนอนาคตของบริษัท และอาจจะรวมถึงอนาคตของเธอด้วย