แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านสีขาวบางเบาเข้ามาในห้องพักฟื้นที่สะอาดสะอ้าน ลิลลี่ลืมตาขึ้นช้าๆ ร่างกายของเธอรู้สึกปวดเมื่อยไปทั่วทุกส่วน แต่ก็ไม่ได้เจ็บปวดรุนแรงเหมือนเมื่อคืน เธอพยายามขยับตัว แต่ก็รู้สึกถึงแรงรั้งที่แขน เธอหันไปมอง ก็เห็นสายน้ำเกลือที่เชื่อมต่อกับถุงน้ำเกลือที่แขวนอยู่ข้างเตียง "ตื่นแล้วเหรอคะ" เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากด้านข้าง ลิลลี่หันไปมอง ก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง เขาคือคนที่ช่วยเธอเมื่อคืนนี้ ริชาร์ด… "คุณ… คุณเป็นใครคะ" ลิลลี่ถามอีกครั้ง เสียงของเธอยังคงแหบพร่า ริชาร์ดยิ้มบางๆ "ผม… ผมคือคนที่เจอคุณเมื่อคืนนี้ครับ จำไม่ได้เหรอครับ" ลิลลี่พยายามนึกย้อนกลับไป แต่ภาพสุดท้ายที่เธอจำได้คือเสียงแตรรถที่ดังขึ้นอย่างโหยหวน และภาพของต้นไม้ที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว "ฉัน… ฉันจำได้แค่ว่า… มีอุบัติเหตุค่ะ" "ใช่ครับ รถของคุณเสียหลักชนต้นไม้" ริชาร์ดตอบ "ผมเจอคุณในสภาพ… ค่อนข้างแย่ ผมเลยรีบพาคุณมาที่นี่" "ที่นี่… ที่ไหนคะ" ลิลลี่ถาม "ที่โรงพยาบาลส่วนตัวของผมครับ" ริชาร์ดบอก "ไม่ต้องห่วงนะครับ คุณปลอดภัยแล้ว" ลิลลี่มองไปรอบๆ ห้องพักที่หรูหราเกินกว่าจะเป็นโรงพยาบาลทั่วไป "โรงพยาบาลส่วนตัวของคุณ? คุณ… เป็นใครคะ" "ผมชื่อริชาร์ดครับ" เขายื่นมืออกมา "ยินดีที่ได้รู้จักครับ… ถึงแม้ว่าจะเป็นสถานการณ์แบบนี้" ลิลลี่มองมือของเขา ก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือของเธอไปจับอย่างแผ่วเบา "ฉัน… ฉันชื่อลลิลค่ะ แต่… คนส่วนใหญ่เรียกฉันว่าลิลลี่" ริชาร์ดชะงักไปเล็กน้อย ชื่อนี้… ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน… แต่มันไม่ใช่ชื่อที่เขาตามหามาตลอดสิบปี "ลิลลี่…" เขาพึมพำ "ชื่อของคุณ… ไพเราะดีนะครับ" "ขอบคุณค่ะ" ลิลลี่ตอบ "แล้ว… คุณ… ไม่บาดเจ็บอะไรใช่ไหมคะ" "ผมสบายดีครับ" ริชาร์ดตอบ "ไม่ต้องเป็นห่วง" "ฉัน… ฉันเป็นหนี้คุณมากเลยค่ะ" ลิลลี่พูดด้วยความรู้สึกผิด "ถ้าไม่ได้คุณ…" "ไม่เป็นไรครับ" ริชาร์ดตัดบท "คุณปลอดภัยก็พอแล้ว" เขาเอนตัวไปหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะข้างเตียง ยื่นให้เธอ "ดื่มน้ำก่อนนะครับ" ลิลลี่รับแก้วน้ำมาดื่มอย่างช้าๆ ความรู้สึกขอบคุณถาโถมเข้ามาในใจ เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตของเธอจะพลิกผันได้ขนาดนี้ "คุณ… ทำงานที่นี่เหรอคะ" ลิลลี่ถาม "เปล่าครับ" ริชาร์ดตอบ "ผมเป็นเจ้าของที่นี่ครับ" "เจ้าของ?" ลิลลี่เบิกตากว้าง "คุณ… รวยมากเลยนะคะ" ริชาร์ดหัวเราะเบาๆ "ก็… พอสมควรครับ" "ฉัน… ไม่รู้จะตอบแทนคุณยังไงดีเลยค่ะ" ลิลลี่พูดด้วยความรู้สึกผิด "ไม่ต้องคิดมากหรอกครับ" ริชาร์ดบอก "ผมแค่ทำในสิ่งที่ควรทำ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามขึ้นว่า "คุณ… มาจากไหนครับ" ลิลลี่ลังเลเล็กน้อย "ฉัน… มาจากต่างจังหวัดค่ะ" "แล้วมาทำอะไรที่นี่ตอนกลางคืนดึกดื่นแบบนั้นครับ" ริชาร์ดถามด้วยความสงสัย "ฉัน… มาหาเพื่อนค่ะ" ลิลลี่ตอบ "แต่… ทางมันเปลี่ยว ฉันเลยขับรถมาเอง" "แล้ว… คุณมีญาติอยู่ที่นี่ไหมครับ" ริชาร์ดถามต่อ "ไม่มีค่ะ" ลิลลี่ส่ายหน้า "ฉันอยู่คนเดียวค่ะ" คำตอบของลิลลี่ทำให้ริชาร์ดรู้สึกบางอย่าง เขาเฝ้ามองใบหน้าของเธออย่างพิจารณา ดวงตาคู่นั้น… แววตาคู่นั้น… มันช่างคุ้นเคยเหลือเกิน เขารู้สึกเหมือนเคยเห็นเธอที่ไหนมาก่อน แต่ก็นึกไม่ออก "คุณ… เป็นอะไรหรือเปล่าคะ" ลิลลี่ถามเมื่อเห็นริชาร์ดยืนนิ่งไป "เปล่าครับ" ริชาร์ดส่ายหน้า "เพียงแต่… รู้สึกเหมือนเคยเจอคุณมาก่อน" "จริงเหรอคะ" ลิลลี่ถามอย่างประหลาดใจ "แต่… ฉันไม่เคยมาที่นี่มาก่อนเลยนะคะ" "อาจจะ… ไม่ใช่ที่นี่ก็ได้ครับ" ริชาร์ดพูด "บางที… อาจจะเป็นที่อื่น" เขาเฝ้ามองใบหน้าของลิลลี่อีกครั้ง ภาพของหญิงสาวในคืนฝนตกเมื่อสิบปีก่อนผุดขึ้นมาในความคิดของเขาอีกครั้ง หญิงสาวคนนั้น… สวมหน้ากากลูกไม้สีดำ… ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม… แววตาเศร้าสร้อย… ลิลลี่… เธอมีแววตาเศร้าสร้อยเหมือนกัน… ริชาร์ดรู้สึกใจเต้นแรง เขาเริ่มมีความหวังอีกครั้ง "คุณ… ชื่อจริงของคุณคืออะไรนะครับ" เขาถามย้ำ "ลลิลค่ะ" ลิลลี่ตอบ "แต่เรียก ลิลลี่ ก็ได้ค่ะ" "ลลิล…" ริชาร์ดพึมพำชื่อนั้นซ้ำๆ "ช่างเป็นชื่อที่… ไพเราะเสียจริง" เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้มีความเชื่อมโยงบางอย่างกับเขา บางที… บางทีเธออาจจะเป็นคนที่เขาตามหามาตลอด… แต่… เขาจะแน่ใจได้อย่างไร? ริชาร์ดยังคงจ้องมองใบหน้าของลิลลี่อย่างไม่วางตา เขาต้องการหาคำตอบ เขาต้องการรู้ว่าความหวังที่กำลังผลิบานขึ้นมาในใจเขานี้… มันจะเป็นจริงหรือไม่.