ฝนยังคงตกไม่ขาดสาย เสียงหยดน้ำกระทบหลังคารถเป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจของลิลลี่ที่เต้นระรัว ความทรงจำของค่ำคืนวันนั้นในร้านกาแฟเล็กๆ ที่มีกลิ่นอายของกาแฟคั่วอบอวลและเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ ผุดขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับภาพยนตร์ฉายซ้ำในหัวของเธอ ภาพของชายหนุ่มแปลกหน้าที่ก้าวเข้ามาในชีวิตเธอในวันที่มืดมนที่สุด ภาพของรอยยิ้มที่อบอุ่น ดวงตาที่ฉายแววอ่อนโยน และคำพูดปลอบโยนที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนเจอแสงสว่างในอุโมงค์ที่มืดมิด "ลิลลี่ เธอเป็นอะไรไป?" เสียงของกวินทร์ดังขึ้นมา ดึงเธอออกจากภวังค์แห่งอดีต ลิลลี่หันไปมองกวินทร์ด้วยแววตาที่ยังคงสับสน "ฉัน... ฉันแค่นึกถึงบางอย่าง" "บางอย่างที่ทำให้เธอมีสีหน้าแบบนี้?" กวินทร์ถามอย่างอ่อนโยน เขาจับมือของเธอไว้เบาๆ สัมผัสที่อบอุ่นของเขาทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย "มันเป็นความทรงจำที่... ฉันไม่แน่ใจว่าจริงหรือไม่จริง" ลิลลี่ตอบเสียงแผ่ว "คืนนั้นที่ฝนตกหนัก ฉันไปนั่งอยู่ในร้านกาแฟเล็กๆ แห่งหนึ่งที่เชียงใหม่ จำได้ว่าตอนนั้นรู้สึกแย่มากๆ เหมือนโลกทั้งใบกำลังจะแตกสลาย" กวินทร์พยักหน้ารับฟัง "แล้วไงต่อ?" "แล้วก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาฉัน เขาบอกว่าเขาเห็นฉันนั่งอยู่คนเดียว ดูเศร้าๆ เขาเลยเข้ามาทักทาย" ลิลลี่เล่าต่อ เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ "เขาชื่อ... ชื่ออะไรนะ... ริชาร์ด ใช่! เขาชื่อริชาร์ด" กวินทร์ชะงักเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการผิดปกติใดๆ ออกมา "ริชาร์ด... ชื่อดูคุ้นๆ นะ" "เขาเป็นคนอธิบาย... เขาเป็นคนแรกที่พยายามจะอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้ฉันฟัง เขาบอกว่าจริงๆ แล้วเราเคยรู้จักกันมาก่อน" ลิลลี่พยายามรื้อฟื้นความทรงจำที่เลือนราง "เขาบอกว่าฉันเคย... เคยมีปัญหากับความจำ เขาบอกว่าเขาเป็นคนที่ฉัน... ที่ฉันรัก" น้ำตาคลอหน่วยของลิลลี่ เธอไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เธอจำได้นั้นเป็นจริงหรือไม่ หรือเป็นเพียงภาพลวงตาที่เกิดจากความเครียดและความกดดัน "แต่ฉันจำอะไรเกี่ยวกับเขาไม่ได้เลย กวินทร์ ฉันจำใบหน้าเขาไม่ได้ จำเสียงเขาไม่ได้ จำความรู้สึกที่มีให้เขาไม่ได้เลย" "แล้วเขาบอกอะไรอีก?" กวินทร์ถามต่อ เสียงของเขาเรียบเรื่อย แต่แฝงไปด้วยความสนใจอย่างปิดไม่มิด "เขาบอกว่า... เขาบอกว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับฉัน ทำให้ฉันลืมเขาไป" ลิลลี่หยุดพูดไปครู่หนึ่ง เธอค่อยๆ หันไปสบตากวินทร์ "แล้วเขาก็... เขาก็หายไปเลย กวินทร์ ฉันไม่เคยเจอเขาอีกเลยหลังจากคืนนั้น" บรรยากาศในรถกลับมาเงียบอีกครั้ง มีเพียงเสียงฝนที่ยังคงโปรยปรายไม่หยุดหย่อน กวินทร์ปล่อยมือจากลิลลี่ แล้วหันไปจับพวงมาลัยรถอย่างมั่นคง "บางที... บางทีความทรงจำมันก็ซับซ้อนนะลิลลี่" "แต่ถ้ามันเป็นเรื่องจริงล่ะ? ถ้าฉันเคยรักเขาจริงๆ แล้วทำไมฉันถึงจำอะไรไม่ได้เลย?" ลิลลี่ถามด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความกังวล "ฉันกลัว กวินทร์ ฉันกลัวว่าฉันกำลังหลงผิด หรือกำลังถูกหลอก" "ไม่มีใครหลอกเธอได้หรอกลิลลี่" กวินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "เธอไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ" เขาขับรถต่อไปเรื่อยๆ โดยไม่พูดอะไรอีก ลิลลี่ก็นั่งเงียบๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพฝนที่พร่ามัวข้างนอกสะท้อนภาพความสับสนในใจของเธอ เธอยังคงสงสัยในสิ่งที่เธอจำได้ และยังคงไม่แน่ใจในอนาคตข้างหน้า เมื่อรถจอดเทียบหน้าบ้าน ลิลลี่ก็ก้าวลงจากรถอย่างเชื่องช้า ทันทีที่เธอเปิดประตูบ้าน กลิ่นหอมของดอกมะลิที่คุ้นเคยก็โชยมาแตะจมูก ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย "ขอบคุณนะกวินทร์" ลิลลี่หันไปบอกกวินทร์ "ไม่เป็นไร" กวินทร์ยิ้มให้ "พรุ่งนี้มีอะไรให้ช่วย บอกได้เสมอนะ" ลิลลี่พยักหน้ารับ แล้วก้าวเข้าไปในบ้าน เธอเดินตรงไปยังห้องนั่งเล่น แสงไฟสลัวๆ ทำให้เห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนนั่งอยู่บนโซฟา "ใครน่ะคะ?" ลิลลี่ถามอย่างระแวง ร่างนั้นค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แล้วเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ เมื่อแสงไฟสว่างขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย ราวกับถูกย้อนเวลากลับไป ลิลลี่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ "คุณ... คุณคือ..." ลิลลี่พยายามเอ่ยชื่อ แต่ก็ติดอยู่ที่ริมฝีปาก "ริชาร์ด" ชายคนนั้นตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน เขาคือชายหนุ่มที่ปรากฏตัวในความทรงจำที่เลือนรางของเธอ ชายหนุ่มที่เธอเพิ่งนึกถึงเมื่อครู่ "ริชาร์ด! คุณมาได้ยังไง?" ลิลลี่ถามอย่างไม่อยากเชื่อสายตา "ผม... ผมตามหาคุณมาตลอดลิลลี่" ริชาร์ดตอบ ดวงตาของเขาสบกับดวงตาของลิลลี่ แววตาที่เธอเคยเห็นในความฝันที่เลือนราง "ผมรู้ว่าคุณคงจำผมไม่ได้ ผมเข้าใจ" "แต่... ทำไม?" ลิลลี่ถามอย่างสับสน "ผมอยากจะอธิบายทุกอย่างให้คุณฟัง" ริชาร์ดพูดต่อ "ผมอยากให้คุณรู้ความจริงทั้งหมด"