ดวงตาของลิลลี่เบิกกว้างด้วยความตกใจปนประหลาดใจเมื่อได้ยินคำว่า “เจ้าของ” โรงพยาบาลส่วนตัวของเขา… นั่นหมายความว่าเขาเป็นใครกันแน่? ใบหน้าหล่อเหลาของเขาที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอขณะนี้ ดูมีความสง่างามและทรงอำนาจอย่างบอกไม่ถูก เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็ดูดีมีราคา เป็นเครื่องบ่งบอกฐานะที่เหนือกว่าที่เธอเคยพบเจอมา "คุณ… คุณคือเจ้าของที่นี่จริงๆ เหรอคะ" ลิลลี่ถามเสียงแผ่ว พยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่หลั่งไหลเข้ามาในสมองของเธอ "แล้ว… แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่คะ" ริชาร์ดยิ้มบางๆ "ผมแวะมาเยี่ยมชมกิจการนิดหน่อยครับ พอดีเมื่อคืนเกิดอุบัติเหตุขึ้น ผมเลยตัดสินใจพาคุณมาที่นี่ทันที ไม่อยากให้คุณต้องไปรอที่โรงพยาบาลรัฐบาลนานๆ" เขากล่าว พร้อมกับมองไปรอบๆ ห้องด้วยสายตาที่สำรวจเล็กน้อย "แล้วคุณล่ะครับ เป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกดีขึ้นหรือยัง" "ค่ะ… รู้สึกดีขึ้นมากแล้วค่ะ" ลิลลี่ตอบ "ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ถ้าไม่ได้คุณ… ฉันไม่รู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น" เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจที่คนแปลกหน้าคนนี้มีความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ถึงเพียงนี้ "แต่… ฉันไม่มีเงินพอที่จะจ่ายค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดหรอกค่ะ" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย เธอเป็นเพียงนักศึกษาศิลปะที่ใช้ชีวิตอย่างประหยัด การมารักษาตัวในโรงพยาบาลส่วนตัวที่ดูหรูหรานี้เกินกว่ากำลังทรัพย์ของเธอมากนัก ริชาร์ดยกมือขึ้นเป็นการห้าม "ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นครับ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคง "ผมจัดการให้หมดแล้ว คุณแค่พักผ่อนให้เต็มที่ก็พอ" "แต่ว่า…" ลิลลี่พยายามจะปฏิเสธ "มันมากเกินไปนะคะ" "ไม่มากเกินไปหรอกครับ" ริชาร์ดขัดขึ้น "ถือซะว่าเป็นการตอบแทนที่คุณ… เอ่อ… คุณช่วยผมไว้เมื่อคืนนี้" เขาเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างได้ แต่ก็เก็บอาการไว้ "ผมจำได้ว่าคุณ… ปลอดภัยดี" ลิลลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ช่วยคุณไว้? ฉันช่วยคุณตรงไหนคะ" เธอไม่เข้าใจจริงๆ เธอเป็นฝ่ายที่เกือบเอาชีวิตไม่รอดเสียมากกว่า ริชาร์ดรีบแก้ตัว "อ้อ… ผมหมายถึง… คุณทำให้ผมได้มีโอกาสช่วยเหลือใครสักคนไงครับ" เขาปรับน้ำเสียงให้ดูสบายๆ ขึ้น "แล้วคุณ… มาทำอะไรแถวนั้นดึกๆ ครับ" "ฉัน… ฉำลังจะกลับบ้านค่ะ" ลิลลี่ตอบ "พอดีรถเสีย ฉันเลยตัดสินใจจะเดินไปเรียกแท็กซี่ แต่ก็ไม่เจอใครเลย" เธอเล่าเรื่องราวอย่างตรงไปตรงมา "ไม่คิดเลยว่าจะเกิดอุบัติเหตุขึ้นแบบนี้" "โชคดีจริงๆ นะครับ ที่ผมผ่านมาพอดี" ริชาร์ดกล่าว "ถ้าเป็นคนอื่น… อาจจะแค่ขับรถเลยไปก็ได้" "ใช่ค่ะ" ลิลลี่เห็นด้วย "ฉันโชคดีมากจริงๆ" เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถามด้วยความสงสัย "แล้วคุณริชาร์ด… คุณมาทำอะไรแถวนั้นดึกขนาดนั้นคะ" ริชาร์ดชะงักไปเล็กน้อย "ผม… ผมกำลังจะกลับบ้านเหมือนกันครับ พอดีมีธุระที่ต้องรีบไปจัดการ" เขาตอบอย่างคลุมเครือ "แต่เส้นทางนั้น… ไม่ใช่เส้นทางปกติของผม" ลิลลี่มองหน้าเขาอย่างพิจารณา ใบหน้าหล่อเหลาคมสันของเขามีแววของความลับบางอย่างซ่อนอยู่ แต่เธอก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรต่อ "ยังไงก็ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ" เธอย้ำ "ไม่เป็นไรครับ" ริชาร์ดตอบ "ผมขอตัวก่อนนะครับ ขอให้คุณพักผ่อนให้เต็มที่ ผมจะให้พยาบาลมาดูแลคุณอย่างดีที่สุด" เขาลุกขึ้นยืน "ถ้าต้องการอะไร… บอกพยาบาลได้เลยนะครับ" "ขอบคุณค่ะคุณริชาร์ด" ลิลลี่กล่าว ริชาร์ดยิ้มบางๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ลิลลี่อยู่กับความคิดที่ฟุ้งซ่าน เธอไม่เคยคิดเลยว่าอุบัติเหตุครั้งนี้จะนำพาเธอมาพบกับคนที่มีอิทธิพลและใจดีถึงเพียงนี้ เขาดูเหมือนจะเป็นคนที่เพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง แต่ทำไมเขาถึงมาปรากฏตัวอยู่บนถนนเส้นเปลี่ยวตอนดึกๆ ได้นะ ขณะเดียวกัน ริชาร์ดเดินออกมาจากห้องพักฟื้นของลิลลี่ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เขาพยายามสะกดอารมณ์ที่เกิดขึ้นข้างในเอาไว้ การได้เจอเธออีกครั้งในสภาพนี้… เป็นเรื่องที่เขาไม่คาดคิดจริงๆ ใบหน้าของเธอที่ตอนนี้ดูซีดเซียวและอ่อนแอลงไปมาก แต่ดวงตาคู่นั้น… ยังคงเป็นดวงตาคู่เดิมที่ทำให้เขาใจสั่น "คุณลิลลี่… ชื่อของคุณยังไพเราะเหมือนเดิม" เขาพึมพำกับตัวเองขณะเดินไปยังห้องทำงานของเขาซึ่งอยู่ไม่ไกลจากส่วนผู้ป่วย "แต่… ชื่อของคุณ มันไม่ใช่ชื่อที่ฉันตามหามาตลอดสิบปี" ความคิดเรื่องผู้หญิงคนนั้นที่เขาตามหามาตลอดกลับมาอีกครั้ง ชื่อของเธอคือ "ลิลลิธ" หญิงสาวที่เขาพบเพียงชั่วข้ามคืน แต่กลับทิ้งรอยประทับไว้ในใจเขาตลอดมา เขาเปิดประตูห้องทำงานเข้าไป และทรุดตัวลงบนเก้าอี้หนังอย่างเหนื่อยอ่อน มาร์การิต้า น้องสาวของเขาเดินเข้ามาพอดี เห็นสีหน้าของเขาที่ดูเคร่งเครียดกว่าปกติ "พี่เป็นอะไรไปคะ" มาร์การิต้าถามด้วยความเป็นห่วง "ดูเหนื่อยๆ นะคะ" "ไม่มีอะไร" ริชาร์ดตอบเสียงห้วน "แค่… คิดอะไรเพลินๆ" "คิดถึงผู้หญิงคนนั้นอีกแล้วสิคะ" มาร์การิต้าถอนหายใจ "พี่คะ… มันผ่านไปสิบปีแล้วนะคะ" "เธอไม่เข้าใจ" ริชาร์ดพูดด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้า "เธอไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของฉัน" "ฉันเข้าใจค่ะ" มาร์การิต้าทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตรงข้าม "แต่พี่กำลังทำร้ายตัวเองนะคะ พี่มัวแต่จมอยู่กับอดีต โดยไม่เปิดโอกาสให้ตัวเองได้เจอสิ่งใหม่ๆ" "สิ่งใหม่ๆ?" ริชาร์ดหัวเราะในลำคออย่างขมขื่น "แล้วถ้าฉันเจอสิ่งใหม่ๆ แล้วมันไม่ใช่เธอคนนั้นล่ะ" "แล้วถ้ามันใช่ล่ะคะ" มาร์การิต้าถามกลับ "พี่จะเสียใจไปตลอดชีวิตหรือเปล่า ที่ไม่เคยลองไขว่คว้าโอกาสที่เข้ามา" ริชาร์ดเงียบไป เขาไม่ได้ตอบอะไร น้องสาวของเขาพูดถูก เขากำลังเสียเวลาอันมีค่าไปกับการรอคอยความหวังอันเลือนราง แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ไม่สามารถหักห้ามใจให้หยุดคิดถึงผู้หญิงคนนั้นได้เลย "แล้ว… ผู้หญิงคนที่พี่ช่วยเมื่อคืนนี้… เป็นใครคะ" มาร์การิต้าเปลี่ยนเรื่อง "เห็นพี่รีบพามาโรงพยาบาลของตัวเองเลย" ริชาร์ดนิ่งไปชั่วครู่ "ก็… คนที่ประสบอุบัติเหตุ" เขาตอบสั้นๆ "อุบัติเหตุ?" มาร์การิต้าเลิกคิ้ว "รถชนต้นไม้เหรอคะ" "ใช่" ริชาร์ดพยักหน้า "เธอ… เป็นนักศึกษาศิลปะ ชื่อ ลิลลี่" "ลิลลี่…" มาร์การิต้าทวนคำ "ชื่อคุ้นๆ นะคะ" "เธอ… ทำให้ฉันนึกถึงใครบางคน" ริชาร์ดกล่าว สายตาของเขามองออกไปนอกหน้าต่างที่ตอนนี้ฝนหยุดตกแล้ว มีเพียงเมฆครึ้มที่ยังคงปกคลุมท้องฟ้า "แต่… เธอไม่ใช่คนคนนั้น" "พี่กำลังจะบอกว่า… หน้าตาเหมือนกัน หรือยังไงคะ" มาร์การิต้าถามอย่างอยากรู้ "ไม่เชิง" ริชาร์ดส่ายหน้า "แค่… น้ำเสียง แววตา… บางอย่างมันทำให้ฉันนึกถึง" "พี่จะไปเยี่ยมเธออีกไหมคะ" มาร์การิต้าถาม "คงจะ… ถ้ามีเวลา" ริชาร์ดตอบอย่างไม่แน่ใจ "แต่ฉันต้องจัดการเรื่องงานก่อน" เขาหยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาดู แต่สายตากลับเหม่อลอยไปยังภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่ยังคงติดตา การได้เห็นใบหน้าของลิลลี่… ทำให้ความรู้สึกที่เคยถูกฝังกลบเอาไว้ค่อยๆ ผุดขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับว่าโชคชะตาได้เล่นตลกกับเขาอีกครั้งหนึ่ง เขาจำได้ถึงคืนนั้น… คืนที่เขาได้พบกับหญิงสาวปริศนาที่เปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล คืนที่เขาไม่เคยลืม และยังคงตามหามาตลอดสิบปี