ไม่นานนัก เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น ลิลลี่ลุกขึ้นไปเปิดประตู พบกับริชาร์ดที่ยืนอยู่หน้าบ้านพร้อมใบหน้าเปี่ยมความห่วงใย เขาอยู่ในชุดลำลองที่ดูสบายตา แต่ก็ยังคงความสง่างาม "สวัสดีครับ คุณลิลลี่" ริชาร์ดยิ้มเล็กน้อย "ผมพร้อมแล้วครับ" ลิลลี่พยักหน้า เชิญเขาเข้ามาในบ้าน บรรยากาศภายในบ้านดูเงียบสงบ แต่เต็มไปด้วยความอึดอัดที่มองไม่เห็น ลิลลี่เดินนำริชาร์ดไปยังห้องนั่งเล่น และชี้ไปยังกล่องกระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะกลาง "นี่ค่ะ… ทุกอย่างอยู่ในนี้" ลิลลี่กล่าวเสียงเบา ริชาร์ดเดินไปที่กล่อง และค่อยๆ หยิบรูปถ่ายกับจดหมายออกมา เขาค่อยๆ อ่านจดหมายอย่างละเอียด พลางกวาดสายตาสำรวจรูปถ่ายไปด้วย ใบหน้าหล่อเหลาของเขาฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก "ลายมือสวยงามมากครับ" ริชาร์ดกล่าว "แล้วรูปถ่าย… ผู้หญิงคนนี้… เธอสวยจริงๆ ครับ" "เธอคือแม่ของฉันค่ะ… หรือ… แม่ที่ฉันคิดว่าเป็นแม่ของฉัน" ลิลลี่แก้ไขคำพูดของตัวเอง "ผู้หญิงในจดหมายบอกว่าเป็นแม่แท้ๆ ของฉัน ชื่อ ลิลลิธ" ริชาร์ดพยักหน้า "ผมเข้าใจครับ" เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา เป็นรูปของผู้หญิงคนเดียวกับที่ลิลลี่เคยสงสัย "คุณแน่ใจนะครับว่านี่คือแม่ของคุณ" "ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ" ลิลลี่ถอนหายใจ "แต่… ลายมือในจดหมาย… มันคุ้นเคยมากจริงๆ ค่ะ" ริชาร์ดนั่งลงบนโซฟา ข้างๆ ลิลลี่ เขาวางรูปถ่ายและจดหมายลงบนโต๊ะ "คุณลิลลี่ครับ คุณจำได้ไหมครับว่ารูปถ่ายนี้ถ่ายที่ไหน" ลิลลี่พยายามนึก "น่าจะเป็น… สวนดอกไม้ค่ะ… สวนที่เต็มไปด้วยดอกลิลลี่สีขาว" "สวนดอกลิลลี่สีขาว…" ริชาร์ดทวนคำ "แล้วคุณจำได้ไหมครับว่าเคยไปที่ไหนแบบนี้บ้าง" ลิลลี่ส่ายหน้า "ไม่เลยค่ะ ฉันจำอะไรเกี่ยวกับอดีตได้น้อยมาก… นอกจากความทรงจำที่พร่ามัวเกี่ยวกับพ่อกับแม่ที่เลี้ยงฉันมา" ริชาร์ดหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาอีกครั้ง เป็นรูปของลิลลี่ในวัยเด็ก กำลังอุ้มตุ๊กตาหมีตัวหนึ่ง "คุณจำตุ๊กตาตัวนี้ได้ไหมครับ" ลิลลี่มองตุ๊กตาหมีในรูป เธอจำได้ว่าเคยมีตุ๊กตาหมีตัวโปรด… แต่ก็ไม่แน่ใจว่าใช่ตัวนี้หรือเปล่า "ฉัน… ฉันไม่แน่ใจค่ะ" "แล้วในจดหมาย… มีการกล่าวถึงชื่อผู้ชายบ้างไหมครับ" ริชาร์ดถาม ลิลลี่หยิบจดหมายขึ้นมาอ่านอีกครั้ง "เขา… เขาไม่ได้เอ่ยชื่อค่ะ เขาแค่บอกว่า… 'ผู้ชายคนนั้น… เขาไม่สามารถอยู่กับแม่ได้…'" ริชาร์ดพยักหน้า "บางที… เรื่องนี้อาจจะต้องใช้เวลาในการสืบสวนสักหน่อยนะครับ" "คุณจะช่วยฉันจริงๆ หรือคะ" ลิลลี่ถามด้วยความหวัง "แน่นอนครับ" ริชาร์ดตอบอย่างหนักแน่น "ผมจะไม่ปล่อยให้คุณเผชิญหน้ากับเรื่องนี้ตามลำพัง" ทั้งสองคนใช้เวลาอีกสักพักในการพิจารณาเอกสารต่างๆ ลิลลี่เริ่มรู้สึกสบายใจขึ้นที่ได้แบ่งปันความกังวลกับริชาร์ด แม้ว่าคำถามต่างๆ จะยังคงวนเวียนอยู่ในหัว แต่การมีใครสักคนคอยรับฟังและให้กำลังใจก็เป็นสิ่งสำคัญ "คุณริชาร์ดคะ" ลิลลี่เอ่ยขึ้น "คุณ… คิดว่า… ถ้าแม่แท้ๆ ของฉัน… ชื่อ ลิลลิธ… คุณพอจะรู้จักใครที่ชื่อนี้บ้างไหมคะ" ริชาร์ดชะงักไปเล็กน้อย เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับกำลังนึกถึงอะไรบางอย่าง "ลิลลิธ… ชื่อนี้… ฟังดูคุ้นๆ ครับ… แต่ผมก็นึกไม่ออกว่าเคยรู้จักใครชื่อนี้โดยตรง" "แล้ว… ถ้าเป็นชื่อของ… ศิลปิน… หรือ… นักวาดภาพ… ล่ะคะ" ลิลลี่ถามต่อ "ฉัน… เรียนศิลปะ… แล้ว… รูปถ่ายพวกนี้… ก็ดูเหมือนจะเป็นงานศิลปะ… ที่มีความหมาย" ริชาร์ดครุ่นคิด "ศิลปิน… นักวาดภาพ… ลิลลิธ…" เขาพึมพำกับตัวเอง "ผมต้องลองค้นหาข้อมูลดูครับ" "คุณ… ไม่ได้คิดว่าฉันกำลังเพ้อเจ้อใช่ไหมคะ" ลิลลี่ถามด้วยน้ำเสียงกังวล "ไม่เลยครับ คุณลิลลี่" ริชาร์ดหันมาสบตาเธอ "ผมเชื่อว่าทุกสิ่งที่คุณพบเจอมีเหตุผลของมัน ผมจะช่วยคุณค้นหาความจริงให้ถึงที่สุด" เมื่อถึงเวลาที่ริชาร์ดต้องกลับ ลิลลี่รู้สึกใจหายเล็กน้อย เธอรู้สึกปลอดภัยขึ้นมากเมื่อมีเขาอยู่เคียงข้าง "ผมจะติดต่อคุณอีกครั้งนะครับ" ริชาร์ดกล่าว ขณะที่เขากำลังจะก้าวออกไปนอกประตู "ถ้ามีอะไรเพิ่มเติม… หรือนึกอะไรออก… อย่าลังเลที่จะโทรหาผมนะครับ" "ขอบคุณมากค่ะคุณริชาร์ด" ลิลลี่กล่าวจากใจจริง หลังจากริชาร์ดจากไป ลิลลี่ก็กลับมานั่งที่โซฟาอีกครั้ง เธอมองไปที่กล่องกระดาษที่เต็มไปด้วยปริศนา ความรู้สึกสับสนยังคงอยู่ แต่ก็มีความหวังใหม่ที่ก่อตัวขึ้นมา เธอหยิบรูปถ่ายของผู้หญิงที่เชื่อว่าเป็นแม่ขึ้นมาดูอีกครั้ง "ลิลลิธ…" เธอเอ่ยชื่อนั้นเบาๆ "แม่… คุณอยู่ที่ไหน… แล้วทำไม… แม่ถึงต้องทิ้งหนูไป…" เธอหลับตาลง พยายามนึกถึงความทรงจำเกี่ยวกับพ่อแม่ที่เลี้ยงเธอมา พยายามหาเบาะแสบางอย่างที่อาจจะเชื่อมโยงกับอดีตที่ถูกลืม แต่ทุกอย่างก็ยังคงเป็นเพียงเงาเลือนราง ในค่ำคืนนั้น ลิลลี่นอนไม่หลับ เธอเฝ้าครุ่นคิดถึงคำพูดของริชาร์ด และความเป็นไปได้ต่างๆ นานา เธอหวังว่าริชาร์ดจะสามารถไขความลับในอดีตของเธอได้ และพาเธอกลับไปสู่ความจริงที่ถูกซ่อนเร้น