กลิ่นกาแฟคั่วสดใหม่ปะปนกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของขนมอบที่อบใหม่ๆ ลอยมาเตะจมูก ฉันสูดหายใจลึก รู้สึกถึงความคุ้นเคยที่ค่อยๆ กัดกินหัวใจ ฉันมาที่นี่ทำไมกันนะ ร้านกาแฟแห่งนี้คือสถานที่ที่ฉันพยายามจะลืมทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขา แต่กลับกลายเป็นว่า ทุกครั้งที่ก้าวเข้ามา กลิ่นอายของความทรงจำกลับยิ่งชัดเจนขึ้นทุกวัน “รับอะไรดีคะ” เสียงพนักงานสาวใสๆ ดังขึ้น ดึงฉันออกจากภวังค์ ฉันมองเมนูที่แขวนอยู่บนผนัง สีหน้าของฉันคงจะดูเหม่อลอยไม่น้อย “อเมริกาโน่เย็นแก้วนึงค่ะ” ฉันตอบเสียงเบา พยายามเก็บงำความรู้สึกที่ปั่นป่วนภายใน “ขอเป็นแบบไหนดีคะ” “ธรรมดาเลยค่ะ” ฉันยิ้มให้เธอเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปหาโต๊ะมุมที่ว่างอยู่ ฉันเลือโต๊ะนี้เสมอ โต๊ะที่อยู่ห่างจากผู้คนพอสมควร เป็นมุมที่มองเห็นประตูทางเข้าได้ถนัด และที่สำคัญ มันคือโต๊ะที่เราเคยนั่งด้วยกันครั้งแรก แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายส่องลอดผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ตกกระทบลงบนโต๊ะไม้เก่าที่ผ่านกาลเวลามานาน ฉันยกแก้วกาแฟเย็นขึ้นจิบ ความขมปร่าที่คุ้นลิ้น ชวนให้นึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังจะถูกลืม แต่ก็ถูกย้ำเตือนอยู่เสมอ “น่านั่งจังเลยนะ” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นมาจากด้านหลัง ฉันชะงักมือที่กำลังจะยกแก้วขึ้นจิบอีกครั้ง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ฉันรู้ว่าเสียงนี้เป็นของใคร และใบหน้าของใครที่กำลังปรากฏขึ้นมาในความทรงจำ “คุณ…” ฉันหันกลับไปมองอย่างเชื่องช้า ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา ยืนยิ้มบางๆ อยู่ตรงหน้าเขา คือ 'เขา' คนที่ฉันพยายามจะลืมที่สุดในชีวิต “ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่นะ” เขาก้าวเข้ามาใกล้ ยื่นมือมาจะทักทาย แต่ฉันกลับผงะถอยหลังไปเล็กน้อย “ไม่เจอกันนานเลยนะคะ คุณภัทร” ฉันพยายามใช้เสียงให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่สัมผัสได้ถึงความสั่นเครือที่แฝงมา “นานจริงๆ นะ แพรวา” เขาเอ่ยชื่อฉัน น้ำเสียงของเขาฟังดูอบอุ่น และคุ้นเคยจนน่าใจหาย “คุณยังคงมาที่นี่เสมอเลยนะ” “ก็…มันเป็นร้านโปรดของฉันค่ะ” ฉันเลือกที่จะตอบแบบกลางๆ พยายามหลบสายตาคมกริบของเขา “โปรดของคุณ หรือโปรดของเรา” เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สายตาเต็มไปด้วยความหมายที่ฉันไม่อยากจะตีความ “คุณจำได้ด้วยเหรอคะ” ฉันถามกลับไป เสียงเริ่มแข็งขึ้น “ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะ” เขามองเข้าไปในดวงตาของฉัน “วันแรกที่เราเจอกันที่นี่ คุณทำกาแฟหกใส่เสื้อผม ผมยังจำได้ดีเลย” ความทรงจำนั้น…มันย้อนกลับมาอีกครั้ง ภาพของเขาในวันนั้น ใบหน้าแดงก่ำของฉันที่พยายามขอโทษเขาไม่หยุด เหตุการณ์เล็กๆ น้อยๆ ที่กลายเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวมากมาย “คุณ…สบายดีนะคะ” ฉันพยายามเปลี่ยนเรื่อง “ก็เรื่อยๆ” เขาตอบ “แล้วคุณล่ะ แพรวา ชีวิตเป็นไงบ้าง” “ก็…ก็ดีค่ะ” ฉันตอบส่งๆ พลางก้มหน้ามองแก้วกาแฟของตัวเอง “มีงาน มีชีวิตของตัวเอง” “ฟังดูเหมือนคุณกำลังพยายามหนีอะไรบางอย่างนะ” เขาพูดแทรกขึ้นมา ทำเอาฉันเงยหน้ามองเขาด้วยความประหลาดใจ “เปล่าค่ะ” ฉันปฏิเสธทันควัน “คุณคิดมากไปเอง” “เหรอ” เขาหัวเราะเบาๆ “ถ้าอย่างนั้น…ขอผมไปนั่งด้วยได้ไหม” หัวใจฉันเต้นระรัวอีกครั้ง การเผชิญหน้ากับเขาในที่ที่เคยเป็นของเราสองคน มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย “ไม่ดีกว่าค่ะ” ฉันปฏิเสธอย่างรวดเร็ว “ฉัน…กำลังรอเพื่อนอยู่” “เพื่อน?” เขาเลิกคิ้วสูงขึ้นอีกครั้ง “ผมไม่เห็นมีใครมาเลยนะ” “เขา…อาจจะสายค่ะ” ฉันโกหกหน้าตาเฉย “ถ้าอย่างนั้น…ผมขอนั่งด้วยสักครู่ก่อนที่เพื่อนคุณจะมาก็แล้วกัน” เขาไม่รอคำตอบ เดินอ้อมมานั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามฉันอย่างไม่เกรงใจ ฉันได้แต่มองเขาอย่างจนใจ กลิ่นกาแฟที่เคยให้ความรู้สึกอบอุ่น ตอนนี้กลับกลายเป็นตัวแทนของความอึดอัดและเจ็บปวด “คุณยังคงสั่งอเมริกาโน่เย็นเหมือนเดิมนะ” เขาชี้มาที่แก้วของฉัน “ใช่ค่ะ” “ผมจำได้ว่าคุณเคยบอกว่าชอบรสชาติที่มันขมๆ ดี” “ก็…มันทำให้รู้สึกตื่นตัวดีค่ะ” ฉันตอบ พยายามกลั้นน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ตอนนั้นคุณเคยบอกอีกอย่างนะ” เขามองฉันนิ่ง “ว่าความขมของกาแฟ มันเหมือนกับชีวิต ที่บางครั้งก็ต้องเจอเรื่องที่ไม่อร่อย แต่ก็ต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับมัน” ฉันอึ้งไปกับคำพูดของเขา มันเป็นคำพูดที่ฉันเคยพูดกับเขาจริงๆ ในวันหนึ่งที่นั่งคุยกันที่นี่ “คุณ…จำเรื่องพวกนี้ได้หมดเลยเหรอคะ” ฉันถามเสียงเบา “บางเรื่องมันก็ลืมยากนะ แพรวา” เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน “โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับคุณ” คำพูดของเขาเหมือนมีมนต์สะกด ฉันไม่สามารถปฏิเสธได้เลยว่า ความรู้สึกบางอย่างกำลังถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง “คุณ…มาทำอะไรที่นี่คะ” ฉันถามอีกครั้ง พยายามจะควบคุมสถานการณ์ “ผมก็แค่แวะมาดื่มกาแฟ” เขาตอบ “แต่พอเห็นคุณ…ความตั้งใจมันก็เปลี่ยนไป” “เปลี่ยนไป…ยังไงคะ” ฉันถามอย่างระแวง “ก็อยากจะรู้ว่าคุณเป็นยังไงบ้าง” เขาเว้นจังหวะ “หลังจากวันนั้น…เราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย” “ก็…เราต่างคนต่างมีชีวิตของตัวเองนี่คะ” ฉันพยายามบอกตัวเองว่านี่คือความจริง “ใช่” เขายอมรับ “เราต่างคนต่างมีชีวิตของตัวเอง…แต่ชีวิตของคุณ มันดูเหมือนจะติดอยู่ในอดีตนะ” คำพูดของเขาทิ่มแทงใจฉันอย่างจัง ฉันไม่รู้ว่าเขามีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้ “คุณ…ไม่ควรพูดแบบนี้” ฉันบอกเขา เสียงเริ่มไม่พอใจ “ทำไมล่ะ” เขาถามกลับ “ผมพูดความจริงนะ แพรวา คุณยังคงวนเวียนอยู่กับที่เดิมๆ กับความทรงจำเดิมๆ” “คุณไม่เข้าใจหรอกค่ะ” ฉันตอบ “เรื่องของคุณมันจบไปแล้ว” “จบไปแล้วจริงๆ เหรอ” เขายิ้มมุมปาก “ผมว่า…มันเพิ่งจะเริ่มต่างหาก” ฉันไม่รู้ว่าเขาหมายความว่าอย่างไร แต่คำพูดของเขาทำให้ฉันรู้สึกสั่นไหว ฉันไม่ควรอยู่ที่นี่ ฉันควรจะลุกออกไปจากตรงนี้เสีย “ฉันต้องไปแล้วค่ะ” ฉันบอกเขาอย่างเด็ดขาด “เพื่อนฉันมาแล้ว” ฉันกวาดสายตาไปที่ประตูทางเข้าอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังไม่มีใครปรากฏตัว “โกหกอีกแล้วนะ” เขาพูดเสียงเรียบ “ไม่ต้องห่วง ผมไม่กัดหรอก” “แต่ฉัน…ไม่สะดวก” ฉันยืนกราน “ไม่สะดวกที่จะเจอผม หรือไม่สะดวกที่จะเผชิญหน้ากับความรู้สึกของตัวเอง” เขาถามตรงๆ คำถามนั้นทำเอาฉันไปต่อไม่ถูก ฉันก้มหน้าลง มองแก้วกาแฟในมือ ที่ตอนนี้มันเย็นชืดเหมือนกับหัวใจของฉัน “ผมรู้ว่าคุณยังรู้สึกอะไรบางอย่างกับผมนะ แพรวา” เขาพูดเสียงนุ่มลง “ถึงแม้ว่าคุณจะพยายามซ่อนมันไว้ก็ตาม” “คุณ…อย่าพูดอะไรที่มันทำให้ฉันรู้สึกแย่ไปกว่านี้เลย” ฉันบอกเขา เสียงสั่นเครือ “ผมไม่ได้อยากทำให้คุณรู้สึกแย่” เขาถอนหายใจ “ผมแค่อยากจะบอกว่า…ผมก็เหมือนกัน” ฉันเงยหน้ามองเขาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เขาไม่ได้พูดประโยคนี้ออกมาอย่างล้อเล่น แต่แววตาของเขามันจริงจัง “คุณ…หมายความว่าไง” ฉันถาม “ผมหมายความว่า…” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “ผมเองก็ไม่เคยลืมคุณได้เลยเหมือนกัน” โลกทั้งใบของฉันเหมือนจะหยุดหมุนในวินาทีนั้น กลิ่นกาแฟที่เคยหอมหวาน บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นที่ฉุนเฉียว จนแทบจะทำให้ฉันสำลัก นี่คือคนที่ฉันควรจะลืมไปให้หมดสิ้น แต่ทำไม…ทำไมความทรงจำของเราสองคนกลับยิ่งชัดเจนขึ้นทุกวัน