แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน ทำให้ฉันค่อยๆ รู้สึกตัวขึ้นมา ภาพเหตุการณ์เมื่อวานนี้ยังคงชัดเจนอยู่ในหัว ความรู้สึกเจ็บปวดและความสิ้นหวังยังคงเกาะกินจิตใจ ฉันลุกขึ้นจากเตียง เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้าสีครามที่สดใส มันช่างตัดกันกับความรู้สึกมืดมนในใจของฉันเหลือเกิน "ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง" ฉันพูดกับตัวเองเบาๆ "ฉันจะปล่อยให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้" ฉันตัดสินใจว่าจะไปปรึกษาทนายความเกี่ยวกับเรื่องนี้ ฉันจำได้ว่าเคยรู้จักทนายความคนหนึ่งผ่านทางเพื่อนสมัยเรียน แต่ก็ไม่ได้ติดต่อกันมานานแล้ว ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ค้นหาเบอร์โทรศัพท์ของเพื่อนคนนั้น แล้วโทรออกไป "ฮัลโหล... ปุ๊กปิ๊ก... จำฉันได้ไหม" ฉันเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความกังวล "อุ๊ย... มายด์! จำได้สิ! นานแค่ไหนแล้วเนี่ย" ปุ๊กปิ๊กตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริง "เป็นไงบ้าง สบายดีนะ" "ก็... ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่" ฉันตอบตามตรง "มีเรื่องอยากจะปรึกษาหน่อยน่ะ" "มีอะไรเหรอ... เล่ามาได้เลย" ปุ๊กปิ๊กแสดงความเป็นห่วง ฉันเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับภัทร ตั้งแต่ต้นจนจบอย่างละเอียด ฉันบอกถึงการถูกหลอกให้เซ็นเอกสารค้ำประกัน หนี้สินจำนวนมหาศาล และการถูกตามทวงหนี้จากบริษัท "โอ้มายก๊อด... มายด์! มันแย่มากเลยนะ" ปุ๊กปิ๊กอุทานด้วยความตกใจ "แล้วตอนนี้เป็นไงบ้าง" "ฉันกำลังจะไปปรึกษาทนายความน่ะ" ฉันบอก "พอจะแนะนำทนายที่เก่งๆ ให้ได้ไหม" "ได้เลย! เดี๋ยวฉันลองถามพ่อดู พ่อฉันเป็นทนายความน่ะ" ปุ๊กปิ๊กตอบอย่างกระตือรือร้น "รอแป๊บนะ" ฉันนั่งรออย่างใจจดใจจ่อ ไม่นานนัก ปุ๊กปิ๊กก็โทรกลับมา "มายด์! พ่อฉันบอกว่ามีทนายเก่งๆ คนหนึ่ง ชื่อคุณทวี เขาเชี่ยวชาญเรื่องคดีหนี้สินโดยเฉพาะเลย เดี๋ยวฉันส่งไลน์ไอดีของเขาให้เธอนะ" "ขอบคุณมากนะปุ๊กปิ๊ก" ฉันกล่าวอย่างดีใจ "เธอช่วยฉันได้มากจริงๆ" "ไม่เป็นไรเลยจ้ะ... สู้ๆ นะ" ปุ๊กปิ๊กให้กำลังใจ ฉันได้รับไลน์ไอดีของคุณทวีมาแล้ว ฉันกดเพิ่มเพื่อนและส่งข้อความแนะนำตัว พร้อมกับเล่าเรื่องย่อๆ ของปัญหาที่ฉันกำลังเผชิญอยู่ "สวัสดีครับคุณมายด์ ผมทวีครับ ได้รับข้อมูลจากคุณปุ๊กปิ๊กแล้วครับ" คุณทวีตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว "หากคุณสะดวก พรุ่งนี้เช้ามาพบผมที่สำนักงานได้นะครับ เราจะได้คุยรายละเอียดกัน" "ได้ค่ะ... ขอบคุณมากค่ะ" ฉันตอบกลับไปด้วยความโล่งใจ หลังจากคุยกับคุณทวีเสร็จ ฉันก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง แม้ว่าปัญหาจะยังคงอยู่ แต่ก็เหมือนกับมีแสงสว่างเล็กๆ ปรากฏขึ้นตรงปลายอุโมงค์ ระหว่างรอถึงวันนัดพบทนาย ฉันก็เริ่มรวบรวมเอกสารทั้งหมดที่ฉันมีเกี่ยวกับเรื่องนี้ ฉันไปที่บริษัททวงหนี้อีกครั้งเพื่อขอสำเนาเอกสารเพิ่มเติม และพยายามหาข้อมูลเกี่ยวกับภัทรให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฉันลองกลับไปที่อพาร์ตเมนต์ของภัทรอีกครั้ง หวังว่าอาจจะมีใครสักคนที่เคยเห็นเขา หรือพอจะให้เบาะแสอะไรได้บ้าง แต่ก็ไม่เป็นผล อพาร์ตเมนต์ของเขายังคงเงียบสงัด ไม่มีใครอยู่ที่นั่น วันแล้ววันเล่าผ่านไป ฉันได้พบกับคุณทวี เขาเป็นทนายความที่ใจดีและมีความรู้ความสามารถมาก เขาอธิบายขั้นตอนทางกฎหมายที่ฉันจะต้องเผชิญ และให้คำแนะนำเกี่ยวกับแนวทางในการแก้ไขปัญหา "ในกรณีนี้ คุณถูกภัทรหลอกให้เซ็นเอกสารค้ำประกัน โดยที่คุณไม่ได้รับทราบถึงข้อเท็จจริงทั้งหมด" คุณทวีอธิบาย "เราสามารถดำเนินคดีกับภัทรในข้อหาฉ้อโกงได้ครับ และเราจะยื่นเรื่องเพื่อขอให้ศาลพิจารณาเพิกถอนเอกสารการค้ำประกันของคุณ" "แต่... ถ้าภัทรไม่สามารถชดใช้ค่าเสียหายได้ล่ะคะ" ฉันถามด้วยความกังวล "นั่นเป็นอีกประเด็นหนึ่งครับ" คุณทวีกล่าว "หากภัทรไม่สามารถชดใช้ได้จริง เราก็อาจจะต้องต่อสู้คดีกับทางเจ้าหนี้ เพื่อพิสูจน์ว่าคุณไม่ได้มีเจตนาที่จะค้ำประกัน และคุณไม่ได้เป็นผู้รับผลประโยชน์จากสินเชื่อดังกล่าว" "มันจะต้องใช้เวลานานแค่ไหนคะ" ฉันถาม "คดีลักษณะนี้อาจใช้เวลาค่อนข้างนานครับ" คุณทวีตอบ "แต่ผมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อปกป้องสิทธิ์ของคุณ" ฉันรู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย การมีทนายความที่น่าเชื่อถืออยู่เคียงข้าง ทำให้ฉันรู้สึกว่ายังมีหวัง ในระหว่างการต่อสู้คดี ฉันก็ยังคงพยายามค้นหาข่าวคราวของภัทรอยู่เสมอ ฉันโพสต์ตามหาเขาในกลุ่มต่างๆ บนโซเชียลมีเดีย และสอบถามจากเพื่อนสนิทของเขาเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ยังคงไร้ข่าวคราว วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ฉันก็ยังคงก้าวเดินต่อไป ฉันรู้ว่าเส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล แต่ฉันจะไม่ยอมแพ้ ฉันจะต่อสู้เพื่อความยุติธรรม และจะทวงคืนความเชื่อใจที่ถูกทำลายไป ฉันเลิกคาดหวังที่จะได้พบภัทรอีกแล้ว แต่ฉันก็ยังหวังว่าสักวันหนึ่ง เขาจะได้รับรู้ถึงผลของการกระทำที่ผ่านมา และยอมรับผิดชอบในสิ่งที่เขาได้ทำลงไป เรื่องราวของฉันยังไม่จบลง แต่ฉันเชื่อว่าสักวันหนึ่ง ฉันจะสามารถก้าวผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้ และกลับมาใช้ชีวิตได้อย่างปกติสุขอีกครั้ง แม้ว่ารอยแผลเป็นจากความทรงจำอันเจ็บปวดนั้น จะยังคงอยู่ก็ตาม