หลังจากกลับจากพบคุณทนายทวี ฉันก็เริ่มลงมือรวบรวมข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวกับภัทรเท่าที่พอจะนึกออก ฉันรื้อค้นลิ้นชักเก่าๆ ในห้องนอน หาอัลบั้มรูปเก่าๆ ที่เคยถ่ายคู่กับเขา เมื่อเจอรูปถ่ายเหล่านั้น ความทรงจำที่เคยพยายามจะผลักไสกลับถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง ภาพรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ คำพูดหวานๆ ที่เคยเอ่ยให้กัน วันเวลาเหล่านั้นราวกับเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดแอปพลิเคชันแชท เลื่อนดูประวัติการสนทนาเก่าๆ กับภัทร ที่เคยบันทึกความทรงจำหวานชื่น แต่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยคำพูดที่หลอกลวงและคำโกหกแสนเศร้า ฉันส่งรูปถ่ายและข้อมูลที่อยู่เก่าของภัทรที่คุณทวีร้องขอไปให้ทางไลน์ทันที "คุณทวีคะ หนูส่งรูปกับข้อมูลที่อยู่ไปให้แล้วนะคะ" ฉันพิมพ์ข้อความส่งไป "ได้รับแล้วครับคุณมายด์ ขอบคุณมากครับ" คุณทวีตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว "ผมจะให้ทีมงานช่วยตรวจสอบที่อยู่เก่าของคุณภัทรดู หากไม่สำเร็จ เราอาจจะต้องลองใช้รูปถ่ายในการตามหาตัวเขาผ่านโซเชียลมีเดีย หรือแหล่งข้อมูลอื่นๆ" "ค่ะ" ฉันตอบสั้นๆ รู้สึกว่าการตามหาภัทรเป็นเหมือนการตามหาเข็มในมหาสมุทร แต่ก็ต้องลองดู ในช่วงบ่ายวันเดียวกัน ฉันตัดสินใจไปที่บ้านพักเก่าของภัทร ซึ่งตั้งอยู่ในย่านที่ค่อนข้างเงียบสงบ ฉันไม่เคยไปที่นั่นหลังจากที่เขาหายตัวไป ฉันขับรถไปตามที่อยู่ที่คุณทวีให้มา หัวใจของฉันเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งความหวัง ความกลัว และความโกรธ เมื่อไปถึง ฉันเห็นว่าบ้านหลังนั้นยังคงตั้งอยู่เหมือนเดิม แต่ดูทรุดโทรมกว่าที่เคย สีผนังซีดจาง ประตูรั้วขึ้นสนิม มีหญ้าขึ้นรกบริเวณสนามหน้าบ้าน ฉันจอดรถข้างทาง แล้วค่อยๆ เดินลงจากรถ "บ้านหลังนี้... หรือว่าเขาจะอยู่ที่นี่จริงๆ" ฉันพึมพำกับตัวเอง ฉันเดินเข้าไปใกล้รั้วบ้าน มองเข้าไปข้างในอย่างระมัดระวัง ในบ้านไม่มีใครอยู่ สภาพโดยรวมดูเหมือนถูกทิ้งร้างมานาน "อาจจะไม่มีใครอยู่ที่นี่แล้วก็ได้" ฉันคิดในใจ ทันใดนั้นเอง ประตูบ้านก็เปิดออกอย่างช้าๆ ชายสูงอายุคนหนึ่งในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้น เดินออกมาอย่างงุนงง เมื่อเห็นฉันยืนอยู่หน้าบ้าน "มีอะไรเหรอครับคุณผู้หญิง" ชายคนนั้นถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหนื่อยอ่อน ฉันรีบเดินเข้าไปหา "สวัสดีค่ะคุณลุง พอจะรู้จักคุณภัทรที่เคยอยู่ที่นี่ไหมคะ" ชายคนนั้นขมวดคิ้ว "ภัทร... อ้อ จำได้ๆ เขาเคยเช่าบ้านหลังนี้อยู่เมื่อหลายปีก่อนนะ แล้วก็หายตัวไปเฉยๆ เลย ติดต่อไม่ได้อีกเลย" "หายตัวไปเหรอคะ" ฉันถามด้วยความประหลาดใจ "แล้ว... เขาเคยบอกว่าจะไปไหนไหมคะ" "ไม่เคยเห็นเขาพูดอะไรนะ" ชายคนนั้นส่ายหน้า "อยู่ดีๆ เขาก็ขนของออกไปหมดเลย แล้วก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย" "เขาเช่าบ้านหลังนี้อยู่เหรอคะ" ฉันถามต่อ "แล้วใครคือเจ้าของบ้านคะ" "อ๋อ บ้านหลังนี้เป็นของฉันเองแหละ" ชายคนนั้นตอบ "ตอนแรกเขาก็เป็นผู้เช่าที่ดีนะ จ่ายค่าเช่าตรงเวลาตลอด แต่หลังๆ มานี่ เริ่มมีปัญหาเรื่องเงินน่ะ ดูเหมือนจะไปยุ่งเกี่ยวกับอะไรไม่ดีมา" "คุณลุงพอจะทราบไหมคะว่าเขาไปยุ่งเกี่ยวกับอะไร" ฉันถามอย่างมีความหวัง "ไม่รู้สิ" ชายคนนั้นถอนหายใจ "แต่เห็นเขาเดินหน้าตาเครียดๆ บ่อยๆ แล้วก็มีคนแปลกหน้ามาหาที่บ้านบ่อยๆ ด้วยนะ" "คนแปลกหน้า... เป็นคนแบบไหนคะ" ฉันถามด้วยความสนใจ "ก็... ดูเป็นนักธุรกิจหน่อยๆ น่ะ ใส่สูทผูกไทด์" ชายคนนั้นอธิบาย "มาหาภัทร แล้วก็คุยกันเสียงดังตลอดเวลา บางทีก็เห็นทะเลาะกันด้วย" "แล้ว... นานแค่ไหนแล้วคะที่เขาหายไป" ฉันถาม "ก็น่าจะสัก... สองปีได้แล้วมั้ง" ชายคนนั้นนึกย้อนกลับไป "ตั้งแต่เขาหายไป ฉันก็หาผู้เช่าคนใหม่ไม่ได้สักที บ้านเลยปล่อยว่างไว้อย่างนี้" ฉันยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ภาพเหตุการณ์ต่างๆ เริ่มปะติดปะต่อกันในหัว ภัทรติดหนี้ มีคนมาทวงหนี้ และเขาก็หายตัวไป พร้อมกับทิ้งภาระทั้งหมดไว้ให้ฉัน "ขอบคุณมากนะคะคุณลุง" ฉันกล่าว "ขอบคุณสำหรับข้อมูล" "ไม่เป็นไรจ้ะ" ชายคนนั้นตอบ "เธอเป็นอะไรกับภัทรเหรอ" "หนู... เคยรู้จักเขาค่ะ" ฉันตอบอย่างเลี่ยงๆ "หนูขอตัวนะคะ" ฉันเดินกลับไปที่รถ รู้สึกใจคอโหวงเหวง การได้รู้ว่าภัทรเคยเช่าบ้านหลังนี้อยู่ และหายตัวไปพร้อมกับปัญหาหนี้สิน ทำให้ฉันยิ่งรู้สึกว่าเขาจงใจหลอกลวงฉันมาตั้งแต่ต้น ฉันขับรถออกจากย่านนั้น กลับมายังคอนโดของตัวเอง เมื่อกลับมาถึง ฉันรีบโทรหาคุณทวีทันที "คุณทวีคะ หนูเพิ่งกลับจากบ้านเก่าของภัทรมาค่ะ" ฉันบอก "เจ้าของบ้านบอกว่าภัทรเคยเช่าบ้านอยู่ที่นั่น แล้วก็หายตัวไปเมื่อประมาณสองปีก่อน ก่อนหน้านั้นก็มีคนแปลกหน้ามาหาบ่อยๆ แล้วก็ดูเหมือนจะมีปัญหาเรื่องเงินด้วยค่ะ" "สองปีก่อนเหรอครับ" คุณทวีทวนคำ "น่าสนใจครับ ข้อมูลนี้อาจจะช่วยให้เราคาดเดาได้ว่าภัทรอาจจะกำลังหนีหนี้อยู่" "แล้วหนูจะทำยังไงต่อไปดีคะ" ฉันถาม "สำหรับตอนนี้ คุณมายด์ไม่ต้องกังวลมากเกินไปนะครับ" คุณทวีปลอบ "ผมจะให้ทีมงานช่วยสืบประวัติภัทรเพิ่มเติม ว่าเคยมีประวัติการกู้ยืม หรือปัญหาทางการเงินในลักษณะนี้มาก่อนหรือไม่ และจะลองตรวจสอบดูว่ามีบริษัททวงหนี้รายอื่นที่ติดต่อคุณไปอีกหรือไม่" "ค่ะ" "ส่วนเรื่องการเจรจาต่อรองกับบริษัททวงหนี้ ผมจะเริ่มดำเนินการให้เร็วที่สุดครับ" คุณทวีกล่าว "ผมจะพยายามขอให้พวกเขาระงับการดำเนินการใดๆ ไว้ก่อน จนกว่าเราจะได้ข้อสรุป หรือได้ตัวภัทรกลับมา" "ขอบคุณค่ะคุณทวี" ฉันกล่าวด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง "หนูไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงจริงๆ" "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันครับคุณมายด์" คุณทวีพูดอย่างให้กำลังใจ "พักผ่อนเยอะๆ นะครับ" ฉันวางสายโทรศัพท์ลง มองออกไปนอกหน้าต่าง มองดูผู้คนบนท้องถนนที่เดินไปมาอย่างไม่รู้เรื่องราวชีวิตของฉันเลย ความรู้สึกโดดเดี่ยวเมื่อครู่ค่อยๆ จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความหวังริบหรี่ แต่ก็ยังคงเป็นความหวังที่ทำให้ฉันมีแรงที่จะก้าวต่อไป