ฉันเดินเข้าไปในบริเวณบ้านพักเก่าของภัทรอย่างระมัดระวัง หัวใจเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความหวัง ความกลัว และความโกรธ ฉันกวาดสายตาสำรวจไปรอบๆ บริเวณบ้านที่ดูทรุดโทรมและถูกทิ้งร้างอย่างชัดเจน "ดูเหมือนจะไม่มีใครอยู่ที่นี่มานานแล้วจริงๆ" ฉันพึมพำกับตัวเอง ฉันเดินเข้าไปใกล้ตัวบ้านมากขึ้น มองผ่านหน้าต่างที่เต็มไปด้วยฝุ่นและใยแมงมุม ฉันเห็นเฟอร์นิเจอร์เก่าๆ ที่ถูกคลุมด้วยผ้าขาวบางๆ ดูเหมือนจะไม่มีใครแตะต้องมันมานานหลายปี "ถ้าภัทรเคยอยู่ที่นี่จริงๆ ทำไมมันถึงได้ดูเหมือนถูกทิ้งร้างขนาดนี้" ฉันสงสัย ทันใดนั้น ดวงตาของฉันก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้พุ่มไม้รกทึบข้างบ้าน มันเป็นกล่องโลหะสีดำขนาดไม่ใหญ่มากนัก ดูเก่าและมีรอยสนิมเกาะอยู่ประปราย "นี่มันอะไรกันนะ" ฉันเดินเข้าไปใกล้ขึ้น ฉันค่อยๆ ก้มลงไปหยิบกล่องนั้นขึ้นมา มันมีน้ำหนักพอสมควร และมีลักษณะเหมือนกล่องนิรภัยขนาดเล็ก "จะมีอะไรอยู่ข้างในรึเปล่านะ" ฉันพยายามเปิดมัน แต่ก็ไม่สำเร็จ มันดูเหมือนจะถูกล็อคไว้ "คุณลุงคนนั้นบอกว่าภัทรหายตัวไปเฉยๆ โดยไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลย... ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ทำไมกล่องนี้ถึงมาอยู่ที่นี่ได้" ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ ฉันตัดสินใจว่าจะต้องนำกล่องนี้ไปให้คุณทนายทวีดู เขาอาจจะรู้วิธีเปิดมัน หรืออาจจะเห็นอะไรบางอย่างที่ฉันมองข้ามไป ฉันเดินออกจากบริเวณบ้านพักอย่างรวดเร็ว รีบขึ้นรถและขับตรงไปยังสำนักงานของคุณทนายทวี "คุณทวีคะ หนูเจอของบางอย่างค่ะ" ฉันพูดทันทีที่เห็นเขา คุณทวีเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร มองมาที่ฉันด้วยความประหลาดใจ "เจออะไรเหรอครับคุณมายด์" ฉันวางกล่องโลหะสีดำลงบนโต๊ะทำงานของเขา "หนูเจอสิ่งนี้ที่บ้านพักเก่าของคุณภัทรค่ะ มันถูกซ่อนไว้ใต้พุ่มไม้" คุณทวีหยิบกล่องขึ้นมาสำรวจอย่างละเอียด เขาพยายามจะเปิดมัน แต่ก็ไม่สำเร็จเช่นเดียวกับฉัน "ดูเหมือนจะเป็นกล่องนิรภัยขนาดเล็กนะครับ" คุณทวีกล่าว "อาจจะมีของสำคัญอยู่ข้างใน" "หนูคิดว่าอย่างนั้นค่ะ" ฉันตอบ "แต่มันล็อคอยู่ หนูเลยไม่รู้จะทำยังไง" "ไม่ต้องห่วงครับ" คุณทวีกล่าว "ผมมีเครื่องมือพิเศษอยู่ เดี๋ยวผมจะลองดู" เขาลุกขึ้นเดินไปที่ตู้เก็บของ แล้วหยิบเครื่องมือบางอย่างออกมา ซึ่งดูเหมือนจะเป็นอุปกรณ์สำหรับสะเดาะกุญแจ ใช้เวลาอยู่สักพัก คุณทวีก็สามารถเปิดกล่องนั้นออกได้ เสียง "คลิก" เบาๆ ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงฝาเปิด ทั้งฉันและคุณทวีก้มลงมองเข้าไปในกล่อง สิ่งที่อยู่ข้างในทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ มีเอกสารหลายฉบับซ้อนทับกันอยู่ ข้างๆ กันนั้น เป็นสมุดบัญชีธนาคารเล่มหนึ่ง และซองเอกสารสีน้ำตาลอีกหลายซอง "นี่มัน..." ฉันพูดไม่ออก คุณทวีหยิบเอกสารขึ้นมาดูทีละฉบับ เขาอ่านข้อความในนั้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ "คุณมายด์ครับ" คุณทวีกล่าวเสียงหนักแน่น "เอกสารพวกนี้... มันคือหลักฐานสำคัญจริงๆ" เขาหยิบเอกสารบางฉบับขึ้นมาให้ฉันดู มันเป็นสัญญาเงินกู้จำนวนมหาศาล ที่เซ็นชื่อโดยภัทร และมีรายชื่อของบริษัทเงินกู้ที่ฉันไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน "สัญญาพวกนี้... มันคือหลักฐานว่าภัทรไปกู้เงินจากที่ไหนบ้าง" ฉันถาม "ไม่ใช่แค่นั้นครับ" คุณทวีตอบ "ดูเหมือนว่าภัทรจะไม่ได้กู้เงินมาแค่จากบริษัทเงินกู้ทั่วไป แต่เขายังไปกู้ยืมเงินจากกลุ่มบุคคลที่มีความเสี่ยงสูง และดูเหมือนว่าจำนวนเงินที่กู้ยืมมา จะมากกว่าที่เราคาดการณ์ไว้มาก" ฉันมองไปที่สมุดบัญชีธนาคารเล่มนั้น มันมีตัวเลขที่แสดงยอดเงินคงเหลือที่น่าตกใจ มันเป็นจำนวนเงินที่มากเกินกว่าที่ฉันจะจินตนาการได้ "แล้ว... ซองเอกสารพวกนี้ล่ะคะ" ฉันชี้ไปที่ซองเอกสารสีน้ำตาล คุณทวีหยิบซองหนึ่งขึ้นมาเปิดดู ข้างในมีรูปถ่ายจำนวนหนึ่ง เป็นรูปของภัทรในสถานการณ์ต่างๆ บางรูปเขาดูมีความสุข บางรูปเขาดูเคร่งเครียด และบางรูป... เขาดูเหมือนกำลังถูกคุกคาม "นี่มันรูปอะไรกันคะ" ฉันถามด้วยความสงสัย "ดูเหมือนว่าภัทรจะถูกถ่ายรูปไว้โดยไม่รู้ตัว" คุณทวีตอบ "และรูปพวกนี้... อาจจะเป็นหลักฐานว่าเขากำลังมีปัญหา หรือกำลังถูกบังคับบางอย่าง" "แต่... ถ้าเขาถูกบังคับ แล้วทำไมเขาถึงยังไปกู้เงินจากกลุ่มคนพวกนั้นอีกคะ" ฉันถามอย่างไม่เข้าใจ "บางที... เขาอาจจะหมดหนทางแล้วจริงๆ ครับ" คุณทวีอธิบาย "เมื่อเขาไม่สามารถหาเงินมาคืนได้ เขาก็อาจจะต้องยอมทำตามคำสั่งของเจ้าหนี้เหล่านั้น เพื่อแลกกับชีวิต หรือเพื่อที่จะเอาตัวรอด" ฉันนั่งนิ่งไปสักพัก จมดิ่งอยู่กับข้อมูลที่ได้รับมา ฉันรู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในฝันร้าย ที่ไม่มีวันตื่น "แล้ว... ข้อมูลพวกนี้จะช่วยหนูได้ใช่ไหมคะ" ฉันถามคุณทวีด้วยความหวัง "แน่นอนครับคุณมายด์" คุณทวีตอบ "หลักฐานพวกนี้จะช่วยให้เราหักล้างความผิดของคุณ และพิสูจน์ได้ว่าคุณไม่ได้รู้เห็นกับการกระทำของภัทร" "แต่... ถ้าเจ้าหนี้พวกนั้นรู้ว่าเรามีหลักฐานเหล่านี้ พวกเขาจะทำอะไรเราคะ" ฉันถามด้วยความกังวล "นั่นคือสิ่งที่เราต้องระมัดระวังครับ" คุณทวีกล่าว "เราจะต้องจัดการกับเรื่องนี้อย่างรอบคอบที่สุด" เขาหยิบเอกสารทั้งหมดใส่กลับเข้าไปในกล่องนิรภัย แล้วปิดฝาลง "ผมจะนำเอกสารพวกนี้ไปตรวจสอบเพิ่มเติม และจะดำเนินการทางกฎหมายต่อไป" "ขอบคุณมากค่ะคุณทวี" ฉันกล่าว "ถ้าไม่ได้คุณ หนูคงไม่รู้จะทำยังไง" "ไม่ต้องห่วงครับคุณมายด์" คุณทวีตอบ "ผมจะช่วยคุณเอง" ขณะที่กำลังจะออกจากสำนักงานของคุณทวี ฉันก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายรูปหนึ่งบนโต๊ะทำงานของเขา มันเป็นรูปถ่ายงานแต่งงาน ที่มีภัทรยืนอยู่เคียงข้างเจ้าสาว "นั่น... นั่นรูปใครคะ" ฉันถาม คุณทวีหันไปมองรูปนั้น "อ้อ นั่นเป็นรูปงานแต่งงานของภัทรครับ เมื่อหลายปีก่อน" หัวใจของฉันกระตุกวูบ "เขาแต่งงานแล้วเหรอคะ" "ครับ" คุณทวีตอบ "แต่ภรรยาของเขาเสียชีวิตไปตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อน" ฉันยืนนิ่งไปอีกครั้ง ภาพทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นระหว่างฉันกับภัทร ราวกับจะย้อนกลับมาอีกครั้ง ความรัก ความหวัง และความเจ็บปวด "เขานอกใจฉันมาตลอดจริงๆ เหรอ" ฉันถามตัวเอง ฉันเดินออกจากสำนักงานของคุณทวีด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งกว่าเดิม ภาพของภัทรที่ฉันเคยรู้จัก กำลังค่อยๆ แตกสลายลงต่อหน้าต่อตา