หลังจากออกจากสำนักงานของคุณทนายทวี ฉันก็ขับรถกลับบ้านด้วยหัวใจที่สับสนปนเป ภาพของภัทรในชุดเจ้าบ่าว ยืนเคียงข้างหญิงสาวที่ไม่ใช่ฉัน ยังคงติดตาตรึงใจ ฉันไม่เคยรู้เรื่องราวชีวิตส่วนตัวของเขามาก่อนเลย จนกระทั่งวันนี้ "เขาแต่งงานแล้ว... แล้วเขามาหลอกฉันทำไม" คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวของฉันตลอดทาง ฉันพยายามปัดเป่าความคิดเหล่านั้นออกไป แต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่ ภาพของภัทรในอดีตที่แสนหวาน ก็ยิ่งถูกบดบังด้วยภาพของเขาในปัจจุบันที่เต็มไปด้วยการหลอกลวงและหนี้สิน เมื่อมาถึงบ้าน ฉันก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างอ่อนแรง ความเหนื่อยล้าทั้งทางร่างกายและจิตใจถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง "ฉันควรจะทำยังไงต่อไปดี" ฉันพึมพำกับตัวเอง ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลื่อนดูรูปถ่ายของฉันกับภัทร ที่เคยเป็นความทรงจำอันแสนหวาน แต่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ทำไม... ทำไมฉันถึงต้องจำเรื่องราวเหล่านี้" ฉันถามตัวเอง ฉันตัดสินใจว่าจะลองติดต่อคุณทนายทวีอีกครั้ง เพื่อสอบถามความคืบหน้า "คุณทวีคะ" ฉันเริ่มบทสนทนา "พอจะมีความคืบหน้าเรื่องเอกสารที่เจอที่บ้านภัทรบ้างไหมคะ" "อ้อ คุณมายด์ครับ" คุณทวีตอบกลับมา "ผมกำลังเร่งตรวจสอบเอกสารพวกนั้นอยู่ครับ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วนของสัญญาเงินกู้ที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มบุคคลที่มีความเสี่ยงสูง" "แล้ว... มีความเป็นไปได้ไหมคะว่าพวกเขาจะตามหาภัทรเจอ" ฉันถามด้วยความกังวล "ความเป็นไปได้มีอยู่ครับ" คุณทวีตอบ "แต่เราก็ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ เพราะหากพวกเขารู้ว่าเรากำลังตามหาภัทรอยู่ อาจจะเกิดอันตรายได้" "แล้ว... ถ้าพวกเขารู้ว่าหนูเป็นคนเจอเอกสารพวกนี้ล่ะคะ" ฉันถามต่อ "ผมได้สั่งให้ลูกน้องช่วยดูแลความปลอดภัยของคุณอย่างใกล้ชิดแล้วครับ" คุณทวีกล่าว "แต่คุณเองก็ต้องระมัดระวังตัวให้มากที่สุด หลีกเลี่ยงการเดินทางไปไหนมาไหนคนเดียว โดยเฉพาะในเวลากลางคืน" "ค่ะ" ฉันตอบรับ พลางนึกถึงคำพูดของคุณทนายที่ว่า "เราอาจจะเป็นอันตราย" "นอกจากนี้" คุณทวีพูดต่อ "ผมได้ลองติดต่อสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับภัทรจากบุคคลใกล้ชิดบางคนของเขาแล้วครับ" "จริงเหรอคะ" ฉันถามด้วยความสนใจ "ครับ" คุณทวีตอบ "และผมได้รับข้อมูลที่น่าสนใจบางอย่างมา" "ข้อมูลอะไรคะ" ฉันถามด้วยความคาดหวัง "ดูเหมือนว่าภัทรจะเคยมีปัญหาเรื่องการพนันอย่างหนักครับ" คุณทวีกล่าว "และนั่นอาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องไปกู้ยืมเงินจำนวนมากจากแหล่งต่างๆ" "การพนัน..." ฉันทวนคำ "แต่เขาไม่เคยบอกหนูเรื่องนี้เลย" "เป็นไปได้ครับว่าเขาพยายามจะปกปิดเรื่องนี้ไว้" คุณทวีอธิบาย "เพราะกลัวคุณจะเป็นห่วง หรืออาจจะกลัวคุณจะรับไม่ได้" ฉันนั่งนิ่งไปสักพัก พยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้รับมาทั้งหมด ฉันรู้สึกเหมือนกำลังค่อยๆ ปะติดปะต่อเรื่องราวที่ซับซ้อนและอันตรายนี้ "แล้ว... ข้อมูลเรื่องการพนันนี้ จะช่วยอะไรเราได้บ้างคะ" ฉันถาม "มันอาจจะช่วยให้เราเข้าใจถึงแรงจูงใจของภัทรมากขึ้นครับ" คุณทวีตอบ "และอาจจะช่วยให้เราคาดเดาได้ว่าเขาจะไปที่ไหน หรือจะไปหลบซ่อนตัวที่ใด" "แล้ว... คุณทวีพอจะทราบไหมคะว่าภัทรเคยมีปัญหาการพนันกับใคร หรือเคยไปเล่นที่ไหนบ้าง" ฉันถามอย่างมีความหวัง "ผมกำลังพยายามสืบหาข้อมูลเพิ่มเติมครับ" คุณทวีกล่าว "แต่ดูเหมือนว่าภัทรจะระมัดระวังตัวมาก และพยายามปกปิดร่องรอยของตัวเองเป็นอย่างดี" "หนูเข้าใจค่ะ" ฉันตอบ ฉันวางสายโทรศัพท์ของคุณทวีลง ด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม ฉันรู้ว่าหนทางที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง ยังอีกยาวไกล และเต็มไปด้วยอันตราย ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงจันทร์ส่องสว่างลงมาบนพื้นดิน แต่ในใจของฉันกลับมีแต่ความมืดมิด "ฉันควรจะลืมเขาได้แล้วจริงๆ" ฉันคิด "แต่ทำไม... ทำไมความทรงจำเหล่านั้นถึงยังตามหลอกหลอนฉันอยู่แบบนี้" ฉันลุกขึ้นเดินไปหยิบรูปถ่ายใบหนึ่ง ที่ฉันกับภัทรเคยถ่ายด้วยกันในวันที่เรามีความสุขที่สุด ในรูปนั้น เรายิ้มให้กันอย่างสดใส ราวกับว่าโลกทั้งใบเป็นของเรา ฉันมองรูปนั้นด้วยความรู้สึกที่ปวดร้าว น้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง "ภัทร... เธอทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของฉันไปแล้ว" ฉันกระซิบเบาๆ ฉันตัดสินใจว่าจะต้องเข้มแข็งกว่านี้ ฉันจะไม่ยอมให้ภัทรทำลายชีวิตของฉันไปมากกว่านี้อีกแล้ว ฉันเก็บรูปถ่ายใบนั้นใส่ไว้ในลิ้นชัก แล้วเดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน ฉันเปิดแล็ปท็อปขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ฉันตั้งใจว่าจะลองค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับปัญหาการพนันของภัทร ฉันพิมพ์คำค้นหาลงไปในช่องค้นหา "ภัทร" และ "การพนัน" ผลการค้นหาปรากฏขึ้นมามากมาย บางส่วนเป็นข่าวเก่าๆ เกี่ยวกับบ่อนการพนันผิดกฎหมาย บางส่วนเป็นบทความเกี่ยวกับอันตรายของการพนัน ฉันไล่อ่านข้อมูลเหล่านั้นอย่างละเอียด พยายามหาเบาะแสที่อาจจะเชื่อมโยงกับภัทรได้ ฉันพบข้อมูลเกี่ยวกับบ่อนการพนันแห่งหนึ่ง ที่เคยถูกเจ้าหน้าที่เข้าจับกุมเมื่อหลายปีก่อน และมีรายชื่อของผู้ที่เกี่ยวข้องบางส่วนปรากฏอยู่ในข่าว "อาจจะเป็นไปได้" ฉันคิด "ว่าภัทรอาจจะเคยเข้าไปเกี่ยวข้องกับที่นี่" ฉันบันทึกข้อมูลเกี่ยวกับบ่อนแห่งนั้นไว้ แล้วตัดสินใจว่าจะลองถามคุณทนายทวีเกี่ยวกับเรื่องนี้ในครั้งต่อไป ฉันรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงมีความหวังริบหรี่ในใจ ฉันรู้ว่าฉันต้องทำทุกอย่างที่ทำได้ เพื่อที่จะหลุดพ้นจากสถานการณ์เลวร้ายนี้ ฉันมองไปที่นาฬิกา มันใกล้จะเช้าแล้ว ฉันอดนอนมาทั้งคืน แต่ก็ยังคงมีความตั้งใจที่จะสู้ต่อไป "ฉันจะจำเธอ... ฉันจะจำทุกอย่างที่เธอทำ" ฉันกล่าวกับตัวเอง "และฉันจะไม่มีวันลืม... ว่าเธอคือคนที่ฉันไม่ควรจำ"