วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ละวันเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความไม่แน่นอน ฉันพยายามทำตามคำแนะนำของคุณทนายทวีอย่างเคร่งครัด หลีกเลี่ยงการออกไปไหนมาไหนคนเดียว และคอยระแวดระวังตัวอยู่เสมอ "คุณทนายคะ มีความคืบหน้าอะไรบ้างไหมคะ" ฉันโทรศัพท์หาคุณทวีทุกวัน เพื่อสอบถามความเป็นไปได้ของสถานการณ์ "กำลังเร่งดำเนินการอยู่ครับคุณมายด์" เสียงของคุณทวีฟังดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย "ผมได้ส่งทีมงานออกไปสืบหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับบุคคลกลุ่มนั้น และพยายามหาความเชื่อมโยงระหว่างพวกเขากับภัทร" "แล้ว... พอจะเจอเบาะแสอะไรบ้างไหมคะ" ฉันถามอย่างมีความหวัง "มีเบาะแสบางอย่างครับ" คุณทวีตอบ "ดูเหมือนว่าภัทรจะเคยเข้าไปพัวพันกับกลุ่มที่เรียกว่า 'นักล่าหนี้' ซึ่งเป็นกลุ่มที่มีวิธีการทวงหนี้ที่รุนแรงและผิดกฎหมาย" "นักล่าหนี้..." ฉันทวนคำพูดนั้น ความรู้สึกหนาวเยือกแล่นไปทั่วสันหลัง "แล้ว... พวกเขาจะตามหาภัทรเจอไหมคะ" "ความเป็นไปได้มีสูงครับ" คุณทวีตอบ "และหากพวกเขาพบว่าภัทรหายตัวไป และมีเอกสารสำคัญบางอย่างตกอยู่ในมือของคุณ อาจจะทำให้เกิดอันตรายกับคุณได้" "หนู... หนูจะทำยังไงดีคะ" ฉันเริ่มรู้สึกหวาดกลัวอีกครั้ง "ผมได้จัดเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยให้คุณเพิ่มอีกสองคนแล้วครับ" คุณทวีปลอบใจ "พวกเขาจะคอยดูแลคุณอย่างใกล้ชิด คุณไม่ต้องกังวลนะครับ" "ขอบคุณค่ะคุณทนาย" ฉันตอบรับ แต่ในใจก็ยังคงเต็มไปด้วยความกังวล การมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคอยดูแล ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยขึ้นบ้าง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอึดอัด ความเป็นส่วนตัวของฉันหายไป กลายเป็นสิ่งที่ต้องแลกมากับความปลอดภัย ทุกครั้งที่เห็นคนแปลกหน้าเดินผ่านไปมา ฉันจะรู้สึกสงสัยว่าพวกเขาเป็นใคร มาจากไหน และมีจุดประสงค์อะไร "คุณทนายคะ" ฉันเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง "หนูอยากจะลองกลับไปที่บ้านร้างนั่นอีกครั้งค่ะ" "คุณแน่ใจเหรอครับคุณมายด์" คุณทวีถามด้วยความกังวล "สถานที่นั้นอาจจะไม่ปลอดภัย" "หนูคิดว่ามีบางอย่างที่หนูอาจจะมองข้ามไปค่ะ" ฉันอธิบาย "และถ้าหากภัทรเคยใช้ที่นั่นเป็นที่หลบซ่อนตัว อาจจะมีอะไรบางอย่างที่เขาทิ้งไว้ที่นั่น" "ถ้าคุณยืนยัน ผมก็จะไม่ขัด" คุณทวีกล่าว "แต่ผมจะส่งเจ้าหน้าที่ไปด้วยสองคน เพื่อความปลอดภัยของคุณ" ฉันตกลงตามนั้น วันรุ่งขึ้น ฉันและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกสองคน ก็เดินทางไปยังบ้านร้างอีกครั้ง บรรยากาศของบ้านยังคงเงียบเหงาและน่ากลัวเหมือนเดิม ฉันกวาดสายตาสำรวจไปรอบๆ บริเวณบ้านอีกครั้ง พยายามนึกย้อนไปถึงวันที่มาครั้งแรก "ตอนนั้น... หนูเจอแค่กล่องนิรภัย" ฉันพึมพำกับตัวเอง "มีอะไรอีกที่หนูมองข้ามไปนะ" ฉันเดินเข้าไปใกล้ตัวบ้านอีกครั้ง ลองสังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่อาจจะมีความสำคัญ "คุณมายด์ครับ" เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งเอ่ยขึ้น "ผมเห็นรอยเหมือนมีคนพยายามงัดแงะบริเวณหน้าต่างด้านหลังครับ" ฉันรีบเดินตามเขาไปดู เมื่อพิจารณาดูแล้ว ก็เห็นร่องรอยการถูกงัดแงะจริง แต่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเสียหายมากนัก "บางที... ภัทรอาจจะเคยกลับมาที่นี่" ฉันสันนิษฐาน เราเดินสำรวจไปรอบๆ บ้านอีกครั้งอย่างละเอียด ในที่สุด ฉันก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ดูผิดปกติ บริเวณพื้นไม้เก่าๆ ใกล้กับเตาผิง มีแผ่นไม้บางแผ่นที่ดูเหมือนจะถูกยกขึ้นและวางกลับลงไปใหม่ "ตรงนี้ค่ะ!" ฉันร้องออกมา "ดูเหมือนจะมีอะไรซ่อนอยู่ใต้พื้นไม้ตรงนี้" เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองคนช่วยกันยกแผ่นไม้ที่ผิดปกตินั้นขึ้น เมื่อมองลงไปข้างล่าง ก็เห็นช่องว่างขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ "มีอะไรอยู่ข้างในครับ" ฉันถามด้วยความตื่นเต้น เจ้าหน้าที่คนหนึ่งค่อยๆ เอื้อมมือลงไปหยิบสิ่งของที่อยู่ในช่องนั้นออกมา มันเป็นสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ปกหนังสีดำ ดูเก่าและมีรอยขีดข่วน "นี่มัน... สมุดบันทึกของภัทร" ฉันอุทานออกมาด้วยความตกใจ ฉันรับสมุดบันทึกนั้นมาถือไว้ในมือ หัวใจเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความหวัง ความกลัว และความโกรธ "หนูเจอของสำคัญแล้วค่ะคุณทนาย" ฉันรีบโทรศัพท์หาคุณทวีทันที "คุณมายด์ครับ เป็นยังไงบ้าง" เสียงของคุณทวีฟังดูตื่นตัว "หนูเจอสมุดบันทึกค่ะ! สมุดบันทึกของคุณภัทร!" ฉันบอกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "เยี่ยมเลยครับคุณมายด์" คุณทวีตอบรับ "รีบนำมาให้ผมที่สำนักงานโดยเร็วนะครับ" ฉันขับรถกลับไปที่สำนักงานของคุณทนายทวีทันที เมื่อไปถึง ฉันส่งสมุดบันทึกเล่มนั้นให้เขา คุณทวีเปิดสมุดบันทึกนั้นออก และเริ่มอ่านอย่างตั้งใจ ฉันยืนมองเขาด้วยความหวังระคนความกังวล เวลาผ่านไปหลายนาที คุณทวีก็นิ่งเงียบไป ผมสีดอกเลาของเขาดูเหมือนจะมากขึ้นหลังจากอ่านบันทึกเหล่านั้น "เป็นยังไงบ้างคะ" ฉันถามด้วยน้ำเสียงประหม่า คุณทวีเงยหน้าขึ้นมองฉัน ดวงตาของเขาฉายแววที่บ่งบอกว่าเขาได้พบกับความจริงอันโหดร้าย "คุณมายด์ครับ" คุณทวีกล่าวเสียงเครือ "ในบันทึกนี้... ภัทรได้สารภาพทุกอย่างไว้หมดแล้ว" ฉันยืนนิ่งอึ้งไป พูดอะไรไม่ออก "เขายอมรับว่า... เขาแกล้งทำเป็นรักคุณ เพื่อหวังผลประโยชน์จากคุณ" คุณทวีพูดต่อ "เขาต้องการเงินของคุณเพื่อนำไปใช้หนี้สินจากการพนัน และเพื่อชำระหนี้ให้กับกลุ่มนักล่าหนี้" "แล้ว... แล้วเรื่องที่เขาแต่งงานแล้วล่ะคะ" ฉันถามเสียงสั่น "เขาก็ยอมรับในบันทึกนี้เช่นกันครับ" คุณทวีถอนหายใจ "ภรรยาของเขา... เป็นคนที่เขาแต่งงานด้วยเมื่อหลายปีก่อน และเขาพยายามปกปิดเรื่องนี้จากคุณมาตลอด" น้ำตาไหลอาบแก้มฉันอีกครั้ง ความเจ็บปวดที่เคยคิดว่าบรรเทาลงไปแล้ว กลับปะทุขึ้นมาอีกครั้ง รุนแรงกว่าเดิม "ทำไม... ทำไมเขาถึงทำกับฉันแบบนี้" ฉันถามคำถามที่ไม่มีคำตอบ "ผมขอโทษด้วยนะครับคุณมายด์" คุณทวีพูดอย่างเห็นใจ "ผมรู้ว่านี่เป็นเรื่องที่ยากจะรับได้" "แล้ว... แล้วเอกสารในกล่องนิรภัยล่ะคะ" ฉันถามต่อ "มันเกี่ยวข้องกับเรื่องพวกนี้ด้วยไหม" "ส่วนใหญ่เป็นเอกสารที่แสดงถึงการโอนเงินจำนวนมากจากคุณให้กับภัทรครับ" คุณทวีตอบ "และยังมีเอกสารบางส่วนที่แสดงถึงการพยายามของภัทรในการปกปิดหนี้สิน และการติดต่อกับกลุ่มนักล่าหนี้" "เหมือนทุกอย่างมันปะติดปะต่อกันแล้ว... แต่ทำไมมันถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้" ฉันพึมพำ "คุณมายด์ครับ" คุณทวีมองมาที่ฉันอย่างจริงจัง "ผมเชื่อว่าเรื่องราวทั้งหมดได้ถูกเปิดเผยแล้ว และเราจะใช้ข้อมูลจากบันทึกนี้ รวมถึงเอกสารอื่นๆ เพื่อดำเนินคดีกับภัทร และบุคคลที่เกี่ยวข้อง" "แต่... เขาหายตัวไปแล้วนะคะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง "เราจะตามหาเขาให้เจอครับ" คุณทวีตอบอย่างหนักแน่น "และถึงแม้เขาจะหายตัวไป การมีหลักฐานเหล่านี้ ก็เพียงพอที่จะดำเนินคดีกับเขาได้" ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้ความรู้สึกเสียใจ เจ็บปวด และโกรธ ผสมปนเปกันอยู่ในใจ ความเชื่อใจที่ฉันเคยมีให้กับภัทร มันถูกกัดกร่อนจนไม่เหลือชิ้นดี