ฉันใช้เวลาทั้งคืนกับการคิดทบทวนเรื่องที่อรุณีเสนอ ฉันโทรศัพท์หาคุณทนายทวีอีกครั้งในตอนเช้า เพื่อแจ้งให้เขาทราบว่าฉันตัดสินใจแล้ว "คุณทนายคะ" ฉันกล่าว "หนูตัดสินใจแล้วค่ะ" "ครับคุณมายด์ ว่ามาเลยครับ" เสียงของคุณทวีฟังดูจริงจัง "หนู... หนูจะไม่ทำตามแผนของอรุณีค่ะ" ฉันบอก "หนูจะให้กฎหมายเป็นคนจัดการ" "ดีมากครับคุณมายด์" คุณทวีตอบด้วยน้ำเสียงที่โล่งใจ "ผมดีใจที่คุณตัดสินใจแบบนี้" "แต่... หนูเป็นห่วงอรุณีค่ะ" ฉันพูดต่อ "เธออาจจะทำอะไรบ้าๆ ไปได้" "ไม่ต้องห่วงครับ" คุณทวีปลอบใจ "ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง ผมจะพยายามติดต่อเธออีกครั้ง และจะอธิบายให้เธอเข้าใจถึงความเสี่ยง" "ขอบคุณค่ะคุณทนาย" ฉันกล่าว "หนูรู้สึกสบายใจขึ้นมากเลยค่ะ" หลังจากวางสายจากคุณทวี ฉันก็รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก ฉันรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ถูกต้องที่สุด แม้ว่ามันอาจจะยังไม่สามารถทำให้ฉันลืมความเจ็บปวดจากภัทรได้ทั้งหมด แต่ฉันก็เลือกที่จะเดินไปในเส้นทางที่ถูกต้อง วันเวลาผ่านไปอีกหลายวัน ชีวิตของฉันค่อยๆ กลับเข้าสู่ภาวะปกติ ฉันยังคงทำงานและใช้ชีวิตประจำวัน แต่ก็ยังคงมีความกังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับอรุณี เช้าวันหนึ่ง ขณะที่ฉันกำลังเตรียมตัวไปทำงาน เสียงโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้น เป็นหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย ฉันกดรับสายด้วยความรู้สึกประหลาดใจ "ฮัลโหลค่ะ" "คุณมายด์คะ" เสียงที่ดังมาจากปลายสายเป็นเสียงของผู้หญิง แต่ฟังดูแปลกไปจากเดิม "จำดิฉันได้ไหมคะ" ฉันพยายามนึก "คุณ... คุณอรุณีเหรอคะ" "ใช่ค่ะ" เสียงของเธอฟังดูเหนื่อยล้า "ดิฉัน... ดิฉันมีเรื่องอยากจะบอกคุณค่ะ" "มีอะไรเหรอคะ" ฉันถามด้วยความเป็นห่วง "ดิฉัน... ดิฉันไม่ได้ทำตามแผนที่คุยกันไว้ค่ะ" อรุณีกล่าว "ดิฉัน... ดิฉันไปหาภัทรมา" ฉันตกใจจนแทบทำโทรศัพท์หลุดมือ "คุณไปหาเขา... แล้วเกิดอะไรขึ้นคะ" "ดิฉันพยายามจะคุยกับเขาค่ะ" อรุณีเล่าต่อ "พยายามจะบอกให้เขารู้ว่าเขาทำอะไรผิดไปบ้าง" "แล้ว... เขาว่ายังไงคะ" ฉันถาม "เขาก็... ปฏิเสธทุกอย่างค่ะ" อรุณีถอนหายใจ "เขาบอกว่าเขาไม่ได้ทำอะไรผิด" "แล้ว... คุณทำอะไรต่อคะ" ฉันถามอย่างใจจดใจจ่อ "ดิฉัน... ดิฉันเสียใจมากค่ะ" อรุณีพูดเสียงสั่นเครือ "ดิฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะบ้า" "คุณอรุณีคะ..." ฉันพยายามปลอบใจ "ดิฉัน... ดิฉันกำลังจะไป... หาคุณทนายทวีค่ะ" อรุณีกล่าว "ดิฉันอยากจะ... ยอมรับทุกอย่าง" "คุณหมายถึง... คุณจะยอมรับว่าคุณวางแผนจะทำร้ายภัทรเหรอคะ" ฉันถามอย่างไม่แน่ใจ "ใช่ค่ะ" อรุณีตอบ "ดิฉันไม่อยากจะโกหกอีกต่อไปแล้ว" "แต่... นั่นมันจะทำให้คุณเดือดร้อนนะคะ" ฉันบอก "ดิฉันรู้ค่ะ" อรุณีกล่าว "แต่ดิฉันก็ทำอะไรไม่ได้จริงๆ" ฉันรู้สึกสงสารอรุณีจับใจ ฉันรู้ว่าเธอคงเจ็บปวดมากแค่ไหน "หนูจะไปด้วยนะคะ" ฉันตัดสินใจอย่างรวดเร็ว "หนูจะไปเป็นเพื่อนคุณ" "ขอบคุณค่ะคุณมายด์" อรุณีตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง ฉันรีบแต่งตัวและออกจากบ้านทันที ฉันขับรถไปที่สำนักงานของคุณทนายทวี โดยมีอรุณีรออยู่ที่นั่นแล้ว เมื่อเราเข้าไปในห้องทำงานของคุณทนายทวี ฉันก็รู้สึกได้ถึงความตึงเครียดในอากาศ "คุณทนายคะ" อรุณีเริ่มต้นพูด "ดิฉันมีเรื่องจะสารภาพค่ะ" คุณทนายทวีมองมาที่อรุณีด้วยความสงสัย จากนั้นก็หันมามองฉัน "ผม... ผมไม่เข้าใจครับ" คุณทวีกล่าว "ดิฉัน... ดิฉันวางแผนจะทำร้ายภัทรค่ะ" อรุณีสารภาพ "ดิฉันอยากจะให้เขาหายไปตลอดกาล" คุณทวีเงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "คุณอรุณีครับ" คุณทวีกล่าว "การกระทำแบบนั้นมันเป็นเรื่องร้ายแรงนะครับ" "ดิฉันรู้ค่ะ" อรุณีตอบ "แต่ดิฉัน... ดิฉันทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว" "ผมเข้าใจว่าคุณกำลังเจ็บปวด" คุณทวีกล่าว "แต่คุณไม่ควรทำอะไรที่มันจะส่งผลเสียต่อชีวิตของคุณเอง" "ดิฉัน... ดิฉันยอมรับผิดค่ะ" อรุณีกล่าว "ดิฉันพร้อมที่จะรับโทษ" ฉันมองดูอรุณีด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ฉันรู้สึกสงสารเธอที่ต้องเผชิญกับชะตากรรมแบบนี้ แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็รู้สึกโล่งใจที่เธอเลือกที่จะเผชิญหน้ากับความจริง บทสนทนาของคุณทนายทวีกับอรุณีดำเนินต่อไปอีกพักใหญ่ ฉันนั่งฟังอยู่เงียบๆ พยายามทำความเข้าใจทุกอย่างที่เกิดขึ้น ในที่สุด คุณทนายทวีก็กล่าวว่า "เอาล่ะครับคุณอรุณี ผมจะพยายามช่วยเหลือคุณอย่างเต็มที่ แต่คุณต้องให้ความร่วมมือกับผมนะครับ" อรุณียิ้มออกมาเล็กน้อย แม้ว่าน้ำตาจะยังคงคลอเบ้าอยู่ก็ตาม "ขอบคุณค่ะคุณทนาย" เธอตอบ ฉันมองไปที่อรุณี และรู้สึกว่าเราทั้งคู่ได้ก้าวข้ามผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดมาแล้ว ถึงแม้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะยังคงเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน แต่ฉันก็เชื่อว่า เราทั้งคู่จะสามารถผ่านมันไปได้