ความว่างเปล่าในห้องของภัทร ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกสับสนและหวาดกลัวมากขึ้น ฉันเดินสำรวจข้าวของต่างๆ อย่างละเอียด พยายามหาเบาะแสบางอย่างที่จะบอกว่าเกิดอะไรขึ้น ทุกอย่างดูเหมือนปกติ ไม่มีร่องรอยของการต่อสู้ หรือความเสียหายใดๆ ราวกับว่าเขาแค่เดินออกจากห้องไป แต่ทำไมเขาถึงไม่รับโทรศัพท์? ทำไมเขาถึงทิ้งให้ฉันมาหาที่นี่? ฉันเดินไปที่โต๊ะทำงานของเขา ที่นั่นมีกองเอกสารและคอมพิวเตอร์ตั้งอยู่ ฉันลองเปิดคอมพิวเตอร์ดู แต่ก็ถูกล็อกด้วยรหัสผ่าน ฉันถอนหายใจอย่างอ่อนแรง ฉันเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดออกดู เสื้อผ้าบางส่วนยังคงแขวนอยู่ แต่ก็มีบางส่วนที่หายไป นี่มันหมายความว่ายังไง? เขาจะย้ายออกไปจริงๆ หรือ? ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ฉันลองโทรไปยังเบอร์ของญาติคนนั้นอีกครั้ง แต่สายก็ยังคงถูกตัดไป ฉันรู้สึกเหมือนกำลังติดอยู่ในเขาวงกต ที่ไม่มีทางออก ฉันเดินออกมาจากห้องของภัทรด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ฉันนั่งลงบนม้านั่งในโถงทางเดิน พยายามรวบรวมสติ สิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นพูด มันอาจจะเป็นเรื่องจริงก็ได้ ภัทรอาจจะไม่ได้ซื่อสัตย์กับฉันจริงๆ เขาอาจจะกำลังหลอกใช้ฉันอยู่ ความคิดนี้ทำให้ฉันเจ็บปวดจนแทบจะทนไม่ไหว ฉันนึกถึงคำพูดของภัทรเมื่อครั้งที่เราพบกันครั้งล่าสุด เขาดูจริงจัง มุ่งมั่น และเต็มไปด้วยความรัก เขาบอกว่าเขาจะพิสูจน์ตัวเอง เขาบอกว่าเขาจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังอีก แต่ตอนนี้... ทุกอย่างกลับตาลปัตรไปหมด ฉันรู้สึกเหมือนถูกทรยศ หักหลัง ความเชื่อใจที่ฉันค่อยๆ สร้างขึ้นมาใหม่ มันกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า ฉันนั่งอยู่ที่นั่นนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ จนกระทั่งมีเสียงเคาะประตูห้องของภัทรดังขึ้น ฉันเงยหน้าขึ้นมอง เป็นชายสองคนรูปร่างกำยำ สวมชุดสีดำ "ขอโทษนะครับ" ชายคนหนึ่งพูด "คุณเห็นภัทรไหมครับ" ฉันส่ายหน้าเบาๆ "เขาไม่อยู่ครับ" "เขาติดหนี้พวกเราอยู่" ชายอีกคนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "คุณพอจะรู้ไหมว่าเขาไปอยู่ที่ไหน" ฉันตัวแข็งทื่อไปหมด นี่มันเป็นเรื่องจริงอย่างที่ผู้หญิงคนนั้นบอกจริงๆ "ผม... ผมไม่รู้ครับ" ฉันตอบเสียงสั่น "คุณแน่ใจนะครับ" ชายคนแรกเลิกคิ้ว "เพราะถ้าเขาไม่มาคืนเงินภายในวันนี้... อาจจะมีปัญหาตามมาได้" คำพูดของพวกเขายิ่งทำให้ฉันรู้สึกแย่ลงไปอีก ฉันควรจะทำอย่างไรดี? ฉันควรจะบอกเรื่องนี้กับใคร? ฉันควรจะเชื่อใคร? ฉันตัดสินใจที่จะกลับไปที่บ้านของฉันทันที ฉันต้องการเวลาอยู่กับตัวเอง และต้องการคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมด เมื่อฉันกลับมาถึงบ้าน ฉันก็ตรงไปที่ห้องนอน ปิดประตูลง และทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่สามารถห้ามได้ ความผิดหวัง ความเจ็บปวด และความสับสนถาโถมเข้ามาอย่างหนักหน่วง ฉันพยายามรวบรวมคำพูดที่ภัทรเคยพูดกับฉัน "ผมรักคุณ" "ผมจะพิสูจน์ตัวเอง" "ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังอีก" คำพูดเหล่านั้น มันจริงใจแค่ไหนกันแน่? ฉันหลับตาลง พยายามนึกถึงใบหน้าของภัทร ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความรัก ตอนนี้มันกลับดูเหมือนมีเงาบางอย่างซ่อนอยู่ ฉันรู้สึกเหมือนถูกหลอก ถูกหลอกใช้ความรู้สึกของฉัน ฉันรู้สึกผิดหวังในตัวภัทรอย่างรุนแรง แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็รู้สึกผิดกับตัวเอง ที่เผลอไปเชื่อใจเขาอีกครั้ง ฉันควรจะทำอย่างไรกับความรู้สึกนี้? ฉันควรจะให้อภัยเขา หรือควรจะปล่อยเขาไป? ฉันไม่รู้จริงๆ ฉันนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้น้ำตาไหลริน แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาในห้อง แต่กลับไม่สามารถทำให้ความรู้สึกมืดหม่นในใจฉันจางหายไปได้เลย ฉันรู้สึกโดดเดี่ยวและอ่อนแอ ฉันไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร ฉันไม่รู้ว่าฉันจะสามารถก้าวผ่านเรื่องนี้ไปได้อย่างไร ฉันแค่รู้ว่า... ตอนนี้ หัวใจของฉันกำลังแตกสลาย ฉันนึกถึงคำพูดของแก้ว "ถ้าเขาโกหกจริงๆ แกก็ต้องตัดสินใจแล้วว่าจะเอายังไงต่อ" ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฉันต้องตัดสินใจ แต่การตัดสินใจครั้งนี้ มันยากเหลือเกิน ฉันควรจะเดินหน้าต่อ หรือควรจะถอยหลังกลับ? ฉันควรจะเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น หรือเชื่อในสิ่งที่หัวใจเคยรู้สึก? ฉันไม่รู้คำตอบ ฉันได้แต่หวังว่า... สักวันหนึ่ง ฉันจะสามารถเข้าใจทุกอย่างได้ และสักวันหนึ่ง... ฉันจะสามารถก้าวผ่านความเจ็บปวดนี้ไปได้ แต่ตอนนี้... ฉันทำได้เพียงแค่นั่งจมอยู่กับความเสียใจและความผิดหวัง ความทรงจำของฉันที่เคยคิดว่าจะลืมเลือนไปได้ มันกลับชัดเจนขึ้นทุกวัน และยิ่งชัดเจนขึ้นเท่าไหร่... ยิ่งทำให้ฉันเจ็บปวดมากเท่านั้น