ข่าวการไล่ออกพนักงานฝ่ายการเงินที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นหนอนบ่อนไส้ แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็วในบริษัท สร้างความตกตะลึงให้กับพนักงานหลายคน แต่ก็เป็นสัญญาณเตือนที่ชัดเจนถึงความเข้มงวดในการรักษาความลับของบริษัท จิตติพัฒน์จัดการกับเรื่องนี้อย่างเฉียบขาด ทำให้บรรยากาศในที่ทำงานตึงเครียดมากขึ้น แก้วใสรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจน เธอมักจะเห็นนิรชาและจิตติพัฒน์พูดคุยกันอย่างเงียบๆ ในห้องทำงานส่วนตัว และทั้งสองมักจะดูเคร่งเครียดอยู่เสมอ เธอยังคงพยายามรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับโปรเจกต์ลับที่เธอสงสัย แต่ก็ยังไม่สามารถเข้าถึงรายละเอียดที่สำคัญได้ วันหนึ่ง แก้วใสตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับนิรชาโดยตรง "คุณนิรชาคะ" แก้วใสเดินเข้าไปหาเธอที่โต๊ะทำงาน "ดิฉันอยากจะคุยกับคุณจริงๆ จังๆ ค่ะ" นิรชาเงยหน้าขึ้น มองแก้วใสด้วยสีหน้าประหลาดใจ "มีอะไรเหรอแก้วใส" "ดิฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังเกิดขึ้น" แก้วใสกล่าวเสียงเบา "และดิฉันรู้สึกว่าคุณนิรชาก็รู้เรื่องนั้นด้วย" นิรชาถอนหายใจเบาๆ เธอรู้ว่าถึงเวลาที่ต้องบอกความจริงบางส่วนกับแก้วใส "แก้วใส...เรื่องมันซับซ้อนกว่าที่เธอคิดนะ" "ดิฉันอยากจะรู้ค่ะ" แก้วใสยืนกราน "ดิฉันอยากจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น" นิรชาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูด "บริษัทของเรากำลังอยู่ในระหว่างการเจรจาเพื่อควบรวมกิจการกับบริษัทคู่แข่งรายใหญ่" แก้วใสเบิกตากว้าง "จริงเหรอคะ!" "ใช่" นิรชาพยักหน้า "และเรื่องนี้เป็นความลับสุดยอด" "แล้ว...คุณภาคกับคุณนิรชา...มีความสัมพันธ์กันจริงๆ ใช่ไหมคะ" แก้วใสถามต่อ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย นิรชาพยักหน้าอย่างช้าๆ "ใช่ แก้วใส" แก้วใสหน้าเสียไป แต่เธอก็พยายามเก็บอาการ "แล้ว...ทำไมคุณภาคถึงเลือกดิฉันเข้ามาทำงานในตำแหน่งนี้ล่ะคะ" "เขาเชื่อมั่นในตัวเธอ" นิรชาตอบ "เขาอยากให้เธอได้เรียนรู้และเติบโต" "แต่...ดิฉันรู้สึกเหมือนถูกหลอก" แก้วใสกล่าว "ดิฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมของคุณภาค" "ไม่นะแก้วใส" นิรชาพยายามปลอบ "คุณภาคไม่ได้คิดแบบนั้น เขาแค่อยากให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่นที่สุด" "ดิฉันไม่เข้าใจเลยค่ะ" แก้วใสพูดทั้งน้ำตา "ทำไมต้องมีเรื่องซับซ้อนแบบนี้ด้วย" ในขณะเดียวกัน จิตติพัฒน์ก็กำลังเผชิญกับวิกฤตครั้งใหญ่ คณะกรรมการบริหารบางส่วนเริ่มไม่พอใจกับการตัดสินใจของเขา และกำลังพิจารณาที่จะถอดถอนเขาออกจากตำแหน่ง CEO "คุณจิตติพัฒน์ครับ" หนึ่งในคณะกรรมการกล่าวอย่างเย็นชา "การตัดสินใจของคุณทำให้บริษัทของเราตกอยู่ในความเสี่ยง เราไม่สามารถยอมรับได้อีกต่อไป" "ผมขอเวลาชี้แจงครับ" จิตติพัฒน์กล่าว "ผมมีแผนที่จะแก้ไขสถานการณ์นี้" "เราให้โอกาสคุณมามากพอแล้ว" คณะกรรมการอีกคนตอบ "ถึงเวลาแล้วที่คุณจะต้องรับผิดชอบ" จิตติพัฒน์รู้ดีว่าเขาเหลือเวลาอีกไม่มาก เขาต้องตัดสินใจครั้งสำคัญ เย็นวันนั้น จิตติพัฒน์ไปหาแก้วใสที่ห้องทำงานของเธอ "แก้วใส" จิตติพัฒน์กล่าว "ผมอยากจะคุยกับเธอ" แก้วใสเงยหน้าขึ้นมองเขา ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและความเศร้า "ค่ะคุณภาค" "ผมรู้ว่าเธอคงรู้สึกไม่ดี" จิตติพัฒน์กล่าว "และผมก็ขอโทษที่ทำให้เธอต้องรู้สึกแบบนั้น" "แล้ว...คุณภาคจะทำอย่างไรต่อไปคะ" แก้วใสถาม "ผมกำลังจะตัดสินใจครั้งสำคัญ" จิตติพัฒน์ตอบ "การควบรวมกิจการครั้งนี้ มันมีความเสี่ยงสูงเกินไป ผมคิดว่าเราควรจะยกเลิกดีลนี้" แก้วใสเบิกตากว้าง "ยกเลิกเหรอคะ!" "ใช่" จิตติพัฒน์ยืนยัน "ผมจะไม่ยอมให้บริษัทต้องตกอยู่ในอันตราย เพราะการตัดสินใจของผม" "แล้ว...คุณภาคกับคุณนิรชาล่ะคะ" แก้วใสถามเสียงเบา จิตติพัฒน์มองออกไปนอกหน้าต่าง "ความสัมพันธ์ของเรา...มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อน ผมจะพยายามจัดการทุกอย่างให้ดีที่สุด" เขาหันกลับมามองแก้วใส "ผมขอให้เธอเก็บเรื่องนี้เป็นความลับนะแก้วใส" แก้วใสพยักหน้า เธอเข้าใจแล้วว่าสถานการณ์มันวิกฤตเพียงใด ในห้องทำงานของนิรชา เธอกำลังอ่านรายงานข่าวเกี่ยวกับความขัดแย้งภายในคณะกรรมการบริหารของบริษัท เธอรู้สึกใจหายเมื่อได้ยินข่าวว่าจิตติพัฒน์กำลังจะยกเลิกดีลควบรวมกิจการ "คุณภาคคะ" นิรชาโทรศัพท์หามจิตติพัฒน์ "ฉันเพิ่งได้ข่าว..." "ผมรู้" จิตติพัฒน์ตอบเสียงเหนื่อยล้า "ผมตัดสินใจแล้ว นิรชา" "แต่...ทำไมคะ" นิรชาถาม "มันเสี่ยงเกินไป" จิตติพัฒน์กล่าว "ผมไม่สามารถปล่อยให้บริษัทต้องเผชิญกับความเสียหายได้" "แล้วความสัมพันธ์ของเราล่ะคะ" นิรชาถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ จิตติพัฒน์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "ผมจะจัดการทุกอย่างเอง" นิรชารู้สึกถึงน้ำตาที่คลอเบ้า เธอรู้ว่าความสัมพันธ์ของเธอกับจิตติพัฒน์กำลังจะเผชิญกับการทดสอบครั้งใหญ่ และเธอไม่แน่ใจว่าทั้งสองจะผ่านมันไปได้หรือไม่