"คุณแน่ใจหรือ" มาวินยิ้มมุมปาก "คุณจำได้ไหมว่าก่อนที่เขาจะ... ก่อนที่เขาจะหายตัวไป เขาเคยพูดอะไรกับคุณบ้าง" อลิสาตัวสั่นสะท้าน ความทรงจำบางอย่างที่เธอพยายามกลบฝังก็พลันผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน เธอจำได้ถึงคำพูดของพายุในคืนสุดท้ายที่ได้พบกัน คำพูดที่เต็มไปด้วยความขมขื่นและความแค้น เขาบอกเธอว่าเขาจะทำให้ครอบครัวของอิฐต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำกับเขาและครอบครัวของเธอเอง "เขา...เขาบอกว่าเขาจะทำให้พวกมันเจ็บปวด" อลิสาพึมพำ เสียงของเธอสั่นเครือ "เขาบอกว่าเขาจะไม่ยอมให้พวกมันมีความสุขอีกต่อไป" "และคุณเชื่อเขา" มาวินกล่าวต่อ "คุณเชื่อว่าครอบครัวของอิฐคือคนที่ทำลายชีวิตของคุณ คุณเลยยอมเป็นเครื่องมือของเขา" อิฐมองอลิสาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ความโกรธ ความสงสาร และความเข้าใจที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น เขาไม่เคยรู้เลยว่าเรื่องราวเบื้องหลังทั้งหมดมันซับซ้อนขนาดนี้ "แล้วคุณล่ะ มาวิน" อิฐหันไปถามมาวิน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยคำถาม "คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง ทำไมคุณถึงมาเปิดเผยเรื่องทั้งหมดตอนนี้" มาวินหัวเราะเบาๆ "ผมก็เหมือนคุณอิฐนั่นแหละครับ ผมก็เป็นเหยื่อของพายุเหมือนกัน" "คุณเป็นเหยื่อ?" อลิสาถามด้วยความไม่เชื่อ "คุณกำลังพูดเรื่องอะไร" "พ่อของผมเป็นหุ้นส่วนธุรกิจกับพ่อของคุณอิฐ" มาวินอธิบาย "แต่พายุเห็นว่ามันเป็นโอกาสที่จะสร้างความขัดแย้ง เขาสร้างหลักฐานปลอมเพื่อใส่ร้ายพ่อของผม ทำให้พ่อของผมเสียชื่อเสียงและล้มละลายในที่สุด" น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของอลิสา เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย "พ่อของคุณ...ก็ถูกเขาทำลายเหมือนกันเหรอ" "ใช่ครับ" มาวินพยักหน้า "ผมตามหาความจริงมาตลอด ผมรู้ว่าพายุไม่ใช่คนดีอย่างที่ใครๆ คิด แต่ผมไม่มีหลักฐาน ผมรอคอยโอกาสที่จะเปิดโปงเขา และวันนี้ ผมก็ได้เจอคุณ" อิฐมองมาวินด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป เขากำลังจะกล่าวอะไรบางอย่าง แต่แล้วเสียงปืนก็ดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว! ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เสียงกรีดร้องของผู้คนดังระงมไปทั่วบริเวณ แสงไฟในงานเลี้ยงดับวูบลงทันที เหลือเพียงความมืดมิดและความโกลาหล "เกิดอะไรขึ้น!" อิฐตะโกนถาม พลางคว้าแขนแพรวาเข้ามาประชิดตัว "ผมไม่รู้ครับ!" สมคิดตอบเสียงดัง ลนลาน "น่าจะเป็นพวกที่ถูกส่งมา" "เราต้องหาทางออกไปจากที่นี่!" อิฐตัดสินใจอย่างรวดเร็ว "แพรวา คุณอยู่กับผม" ขณะที่พวกเขากำลังพยายามหาทางออกจากความมืด มาวินก็ตะโกนขึ้นมา "พวกมันมาตามหาคุณอิฐ! ผมจะพาคุณไปอีกทางหนึ่ง!" "ไม่ต้อง! เราจะไปด้วยกัน!" อลิสาตะโกนกลับ เธอเดินเข้ามาหาอิฐและแพรวา "ฉันจะช่วยคุณ" อลิสาพูดอย่างจริงจัง "ฉันไม่อยากให้ใครต้องมาทนทุกข์แบบฉันอีกต่อไป" ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังไม่หยุดหย่อน และผู้คนที่วิ่งหนีตายกันอย่างอลหม่าน อิฐ, แพรวา, สมคิด และอลิสา ต่างพยายามหลบหนีไปตามทางที่มืดมิด "ทางนี้ครับ!" มาวินตะโกน "ผมรู้จักทางลับ!" พวกเขาตามมาวินไปอย่างไม่ลังเล ผ่านห้องครัวที่ว่างเปล่า และมุ่งหน้าไปยังทางออกฉุกเฉินด้านหลังของโรงแรม "เราต้องแยกกันตรงนี้" มาวินกล่าวขณะที่พวกเขามาถึงประตูเหล็กบานหนึ่ง "ผมต้องไปจัดการอะไรบางอย่าง" "คุณจะไปไหน" อิฐถาม "คุณจะกลับไปสู้หรือไง" "ผมมีหน้าที่ต้องทำ" มาวินตอบ "แต่ผมจะพยายามกลับมาช่วยพวกคุณ" "ระวังตัวด้วยนะ มาวิน" อลิสาพูด พลางมองมาวินด้วยความรู้สึกขอบคุณ "คุณก็เหมือนกัน" มาวินกล่าว เขากล่าวกับอิฐต่อ "คุณอิฐ ผมฝากคุณแพรวาด้วยนะครับ" "ผมจะไม่ปล่อยให้ใครก็ตามมาทำร้ายเธอ" อิฐให้คำมั่น มาวินพยักหน้า ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้อิฐ, แพรวา, สมคิด และอลิสา เผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่อันตรายอยู่ลำพัง "ตอนนี้เราจะทำยังไงกันต่อคะ" แพรวากระซิบถาม อิฐกุมมือเธอไว้แน่น "เราต้องออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด" อิฐตอบ "แล้วค่อยมาคิดกันว่าใครเป็นคนอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้" อลิสาเสริม "ฉันรู้ว่าใครคือคนสั่งการ" "ใคร?" อิฐถามด้วยความเร่งรีบ "พายุ" อลิสาตอบเสียงหนักแน่น "เขาต้องการจะแก้แค้นอิฐ และเขาก็ใช้ฉันเป็นเครื่องมือ" "แต่ทำไมเขาถึงต้องทำแบบนี้" แพรวาถามอย่างงุนงง "เขากับอิฐไม่เคยรู้จักกันมาก่อนไม่ใช่เหรอ" "มันมีเรื่องราวในอดีตที่ซับซ้อนกว่านั้น" อิฐอธิบาย "แต่ตอนนี้เราต้องเอาตัวรอดก่อน" พวกเขาเปิดประตูเหล็กออกไป พบกับทางเดินแคบๆ ที่ทอดไปสู่ลานจอดรถ "ทางนี้ครับ" สมคิดบอก "ผมเห็นรถของพวกเราจอดอยู่แถวนั้น" ขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวออกไป ร่างสูงใหญ่ของชายคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา ชายคนนั้นสวมชุดสีดำทั้งตัว ใบหน้าถูกบดบังด้วยหน้ากากกันแก๊ส "ไม่มีใครได้ไปไหนทั้งนั้น" เสียงแหบพร่าดังออกมาจากหน้ากาก สมคิดรีบผลักแพรวาและอลิสาหลบไปข้างหลังอิฐ "แกเป็นใคร!" อิฐตะคอกถาม พลางก้าวไปยืนขวางหน้าพวกผู้หญิง "ฉันมาเพื่อรับคำสั่ง" ชายคนนั้นตอบ "และคำสั่งก็คือ ทำให้ทุกคนที่นี่เงียบ" วินาทีนั้นเอง ร่างของอลิสาก็พุ่งเข้าใส่ชายสวมหน้ากากอย่างรวดเร็ว เธอเบี่ยงตัวหลบปืนที่เขาชักออกมาได้อย่างฉิวเฉียด "หนีไป!" อลิสตวาด "ฉันจะถ่วงเวลาให้!" "ไม่! เราจะไม่ทิ้งเธอ!" อิฐตะโกนกลับ แต่ก่อนที่อิฐจะได้เข้าไปช่วย อลิสาก็สามารถคว้าปืนในมือของชายคนนั้นไปได้ และด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง เธอก็หันปากกระบอกปืนไปทางเขา "ครั้งนี้...ฉันจะไม่ยอมเป็นเบี้ยอีกต่อไป!"