เสียงปืนที่ดังขึ้นอีกครั้งคราวนี้ใกล้เข้ามาจนน่าใจหาย อิฐคว้ามือแพรวาแน่น เขาได้ยินเสียงอลิสากรีดร้อง ก่อนที่ร่างของเธอจะถูกกระแทกจนล้มลงไป "อลิสา!" อิฐตะโกน พลางจะพุ่งเข้าไปหา แต่สมคิดคว้าแขนเขาไว้ "คุณอิฐ! อย่าไปเลยครับ! พวกมันอาจจะมีคนมากกว่านี้!" อิฐหันไปมองอลิสาที่นอนอยู่บนพื้น เธอพยายามขยับตัว แต่ดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บสาหัส "เราต้องรีบไป!" สมคิดคะยั้นคะยอ "ถ้าเราอยู่ที่นี่ เราก็จะตายกันหมด!" อิฐกลืนน้ำลายลงคอ เขาไม่ต้องการทิ้งอลิสาไป แต่เขาก็ไม่อาจปล่อยให้แพรวาตกอยู่ในอันตรายได้ "ไป!" อิฐตัดสินใจเด็ดขาด เขาพาแพรวาและสมคิดวิ่งต่อไปยังลานจอดรถ พวกเขาเห็นรถของตนเองจอดอยู่ไม่ไกลนัก สมคิดรีบเปิดประตูรถให้แพรวาและอลิสาเข้าไปนั่ง "ผมจะสตาร์ทเครื่อง!" สมคิดบอก ในขณะที่อิฐกำลังจะขึ้นรถ เขาก็เห็นชายชุดดำคนเดิมกำลังเดินตรงมาหาพวกเขา "แก!" อิฐตะโกน ก่อนจะคว้าเหล็กจากพื้นขึ้นมาเตรียมพร้อม ชายชุดดำยกปืนขึ้นเล็งมาที่อิฐ แต่ก่อนที่เขาจะได้เหนี่ยวไก ร่างของมาวินก็พุ่งเข้ามาจากด้านข้าง เขากระชากปืนออกจากมือชายชุดดำได้สำเร็จ "คุณมาวิน!" อิฐอุทานด้วยความประหลาดใจ "ผมบอกแล้วไงว่าผมจะกลับมาช่วย" มาวินตอบ พลางใช้ปืนที่แย่งมาได้ยิงใส่ชายชุดดำจนเขาล้มลงไป "คุณอิฐ รีบขึ้นรถไปเลย!" มาวินเร่ง อิฐไม่รอช้า เขาขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ และสตาร์ทเครื่องยนต์อย่างรวดเร็ว "แล้วอลิสา..." แพรวจิตใจของเธอเต็มไปด้วยความกังวล "เธอจะปลอดภัย" มาวินบอก "ผมจะจัดการเอง" "แต่..." "ไปเถอะครับ! อย่าให้เวลาเรามากกว่านี้!" มาวินกล่าว อิฐมองมาวินด้วยความรู้สึกขอบคุณ เขาไม่เคยคิดเลยว่ามาวินจะกล้าหาญถึงเพียงนี้ "ขอบคุณนะ มาวิน" อิฐกล่าว "แล้วเจอกัน" "ผมจะตามไป" มาวินตอบ "ผมมีเรื่องต้องสะสางกับพายุ" อิฐพยักหน้า ก่อนจะออกรถขับพาแพรวาและสมคิดออกไปจากบริเวณโรงแรมอย่างรวดเร็ว ขณะที่รถกำลังวิ่งไปตามถนน อิฐก็หันไปมองกระจกหลัง เขาเห็นมาวินยืนมองตามรถของเขาไป ด้วยสีหน้าที่แน่วแน่ "คุณมาวิน...เขาเป็นใครกันแน่" แพรวาถาม "เขาเป็นพันธมิตรที่เราไม่คาดคิด" อิฐตอบ "และดูเหมือนว่าเขาจะรู้เรื่องราวของพายุมากกว่าที่เราคิด" "แล้วเรื่องของอลิสา..." "ผมหวังว่าเธอจะปลอดภัย" อิฐกล่าว "ผมยังไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดให้เธอรู้" "ความจริงอะไรคะ" แพรวาถาม "ความจริงที่ว่า ครอบครัวของฉันกับครอบครัวของพายุ...มันมีเรื่องราวที่เกี่ยวพันกันมากกว่าที่ทุกคนคิด" อิฐถอนหายใจ "เรื่องราวที่เริ่มต้นขึ้นเมื่อหลายสิบปีก่อน" เขาเล่าเรื่องราวในอดีตให้แพรวาฟังอย่างละเอียด เรื่องของพ่อของเขาที่เคยร่วมงานกับพ่อของมาวิน และเรื่องของการทรยศหักหลังที่ทำให้ทั้งสองครอบครัวต้องล่มสลาย "พายุ...เขาเป็นลูกชายของหุ้นส่วนที่พ่อของฉันเคยร่วมงานด้วย" อิฐอธิบาย "พ่อของเขาถูกใส่ร้ายและสูญเสียทุกอย่าง ทำให้เขาต้องจบชีวิตลงอย่างน่าเศร้า" "แล้วอลิสา...เธอเป็นลูกสาวของใครคะ" แพรวาถาม "อลิสา...เป็นลูกสาวของคนที่พ่อของฉันเคยทำความผิดด้วย" อิฐกล่าวเสียงเบา "เขาเป็นคนเดียวที่พายุต้องการจะแก้แค้น" "คุณหมายความว่า...อลิสาไม่ใช่คนรักเก่าของพายุ แต่เป็นลูกสาวของคนที่พ่อคุณเคยทำร้าย?" แพรวาถามอย่างตกตะลึง "ใช่" อิฐตอบ "พายุหลอกใช้อลิสามาตลอด เขาปั้นเรื่องราวขึ้นมาเพื่อให้เธอเชื่อว่าครอบครัวของฉันคือคนที่ทำลายชีวิตเธอ" "แย่จังเลยค่ะ" แพรวาพูดอย่างเห็นใจ "เธอคงจะเจ็บปวดมาก" "ผมก็หวังว่าเธอจะเข้าใจ" อิฐกล่าว "เมื่อทุกอย่างคลี่คลาย" พวกเขาขับรถมาถึงบ้านพักที่ปลอดภัย สมคิดจัดการล็อคประตูหน้าต่างทุกบานอย่างแน่นหนา "เราอยู่ที่นี่คงจะปลอดภัยสักพัก" สมคิดบอก "แต่เราก็ต้องเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น" "ผมรู้" อิฐตอบ "ตอนนี้เราต้องหาทางติดต่อมาวินให้ได้" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่เมื่อเห็นชื่อผู้โทรเข้า เขาก็ต้องแปลกใจ "มาวินโทรมา!" อิฐอุทาน เขาแตะหน้าจอรับสายทันที "ว่าไง มาวิน" "คุณอิฐ" เสียงของมาวินฟังดูเหนื่อยล้า "ผมมีข่าวร้าย" "เกิดอะไรขึ้น" อิฐถามด้วยความกังวล "พายุ...เขารู้ว่าผมช่วยพวกคุณ" มาวินกล่าว "เขาไม่ได้ตามหาคุณที่งานเลี้ยง แต่เขาตามหาผม" "แล้วอลิสา...เธอเป็นยังไงบ้าง" อิฐถาม "เธอปลอดภัย" มาวินตอบ "ผมพาเธอไปส่งที่ที่ปลอดภัยแล้ว แต่ผม...ผมอาจจะไปไม่ทัน" "เกิดอะไรขึ้น มาวิน!" อิฐเริ่มรู้สึกไม่ดี "ผมถูก...ถูกล้อมไว้" มาวินพูดติดขัด "ผมสู้เต็มที่แล้ว แต่..." เสียงของมาวินขาดหายไป อิฐรีบถามซ้ำ "มาวิน! มาวิน! เกิดอะไรขึ้น!" แต่ปลายสายก็มีเพียงเสียงสัญญาณตัดสายไป อิฐทุบพวงมาลัยรถด้วยความหัวเสีย "ให้ตายสิ! ทำไมมันถึงได้ยุ่งยากขนาดนี้!" แพรวาเอื้อมมือมาแตะแขนเขา "ใจเย็นๆ นะคะอิฐ เราต้องคิดหาทางออก" "ผมจะไปช่วยมาวิน" อิฐตัดสินใจอย่างแน่วแน่ "แต่คุณจะไปคนเดียวได้อย่างไรคะ" แพรวาถาม "ผมไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง" อิฐกล่าว "สมคิด คุณพาทั้งสองคนอยู่ที่นี่ คอยระวังภัย" "คุณอิฐ..." สมคิดดูเป็นกังวล "ผมจะรีบกลับมา" อิฐให้คำมั่น ก่อนจะลุกออกจากรถและเดินออกไปทางประตูหลังบ้าน เขาวิ่งไปตามถนนที่มืดมิด หัวใจเต้นแรงด้วยความโกรธและความเป็นห่วง เขาต้องหาตัวมาวินให้เจอ และเขาต้องเผชิญหน้ากับพายุให้ได้!