วิดีโอในโทรศัพท์ของพายุฉายภาพเหตุการณ์ในอดีต สมคิดในชุดที่ดูแตกต่างจากปัจจุบัน ยืนพูดคุยอยู่กับชายอีกคนหนึ่งที่อิฐไม่คุ้นหน้า เสียงสนทนาเบาหวิว แต่ก็พอจับใจความได้ว่ากำลังพูดถึงแผนการบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจและผลประโยชน์ "...เราต้องทำให้พ่อของเขาเชื่อว่าเราบริสุทธิ์..." เสียงสมคิดในวิดีโอเอ่ยขึ้น "...เขาจะได้ไม่สงสัยอะไรเลย" "แล้วเรื่องของพ่อแก...จะจัดการยังไง" เสียงชายอีกคนถาม "จัดการให้เงียบที่สุด" สมคิดตอบ "ไม่มีใครต้องรู้เรื่องนี้" อิฐยืนนิ่งราวกับถูกสาป ใบหน้าซีดเผือด เขาไม่สามารถขยับหรือพูดอะไรได้อีกต่อไป ภาพที่เห็นตรงหน้ามันรุนแรงเกินกว่าจะรับไหว สมคิดที่เขาไว้ใจมาตลอด คนที่อยู่เคียงข้างเขาแทบจะทุกช่วงเวลา กลับเป็นคนทรยศ เป็นคนวางแผนทำลายครอบครัวของพ่อเขา "เป็นไงล่ะ อิฐ" พายุพูดขึ้น น้ำเสียงเย้ยหยัน "ความจริงมันเจ็บปวดเสมอสินะ" อิฐหันไปมองพายุ ดวงตาแดงก่ำ เขาตะลึงงันจนพูดไม่ออก "ทำไม...ทำไมสมคิดต้องทำแบบนี้" "ก็เพราะความโลภไงล่ะ" พายุตอบ "และพ่อของนายก็ถูกหลอกใช้มาตลอด" แพรวายืนกำมือแน่น เธอรู้สึกสงสารอิฐจับใจ เธอเห็นน้ำตาคลอหน่วยที่ดวงตาของเขา ภาพที่เห็นมันตอกย้ำว่าเรื่องราวทั้งหมดมันซับซ้อนกว่าที่คิดไว้มาก "สมคิด..." อิฐเอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างแผ่วเบา "ทำไม...ทำไมแกถึงทำกับฉันแบบนี้" สมคิดที่ยืนอยู่ข้างๆ แพรวา ก้มหน้าลงต่ำ เขาไม่กล้าสบตาอิฐอีกต่อไป ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ "ผม...ผมขอโทษครับคุณอิฐ" สมคิดพูดเสียงสั่นเครือ "ผม...ผมไม่มีทางเลือกจริงๆ" "ไม่มีทางเลือกอะไร!" อิฐตะคอกเสียงดัง "แกกำลังพูดถึงอะไร" "ผม...ผมถูกบังคับ" สมคิดพยายามอธิบาย "ถ้าผมไม่ทำตาม พวกมันก็จะฆ่าครอบครัวของผม" "ครอบครัวแก?" พายุหัวเราะ "ครอบครัวแกปลอดภัยดีอยู่หรอกน่า" "คุณ...คุณพายุ" สมคิดพูดด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว "คุณพูดเรื่องอะไร" "ฉันกำลังพูดถึงพ่อของแกไง" พายุพูด "พ่อของแกคือคนที่บงการทุกอย่าง และสมคิดก็เป็นแค่เครื่องมือ" อิฐอ้าปากค้าง เขาหันไปมองพ่อของตัวเองที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ข้างๆ พายุ เขาไม่สามารถเชื่อในสิ่งที่ได้ยินได้เลย "พ่อ...พ่อทำแบบนี้เหรอ" "ก็ใช่น่ะสิ" พายุตอบ "พ่อของนายคือคนที่วางแผนทั้งหมด พ่อของนายเป็นคนทรยศพ่อของฉัน" "ไม่จริง!" อิฐตะโกน "พ่อของฉันไม่มีทางทำแบบนั้น! พ่อเป็นคนดี! พ่อไม่เคยทำเรื่องไม่ดี!" "พ่อของนายอาจจะไม่ได้ลงมือเอง" พายุพูด "แต่พ่อของนายเป็นคนสั่งการ สมคิดแค่ทำตามคำสั่ง" "คุณพายุ! คุณกำลังใส่ร้ายผม!" พ่อของอิฐพูดขึ้น ใบหน้าซีดเผือด "ผมไม่เคยทำอะไรแบบนั้น!" "จริงเหรอ" พายุเลิกคิ้ว "แล้ววิดีโอที่ฉันมีล่ะ" "ผม...ผม..." พ่อของอิฐอึกอัก "หลักฐานมันชัดเจน" พายุย้ำ "พ่อของนายบงการให้สมคิดทำลายพ่อของฉัน พ่อของนายคือคนที่ทำให้ครอบครัวของฉันต้องพังทลาย" อิฐมองหน้าพ่อของตัวเอง สลับกับมองสมคิด และมองพายุ เขากำลังสับสนกับข้อมูลที่ได้รับ ทุกอย่างมันดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ "เรื่องทั้งหมดมันเป็นแผนของนายใช่ไหม พายุ" อิฐถาม "นายกำลังพยายามใส่ร้ายพ่อของฉัน" "ฉันกำลังพูดความจริง" พายุตอบ "ความจริงที่พ่อของนายพยายามปกปิดมาตลอด" "สมคิด! แกพูดความจริงมาเดี๋ยวนี้!" อิฐหันไปถามสมคิด สมคิดมองหน้าอิฐด้วยความเจ็บปวด "ผม...ผมเคยพยายามต่อต้านครับคุณอิฐ แต่...แต่พวกมันบังคับผม" "ใครบังคับแก" อิฐถาม "ผม...ผมจำไม่ได้ครับ" สมคิดตอบ "มีแต่คนใส่หน้ากาก...ผมกลัวมาก" "กลัว?" พายุหัวเราะ "นายไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้น" "ผม...ผมเห็นคุณพ่อคุณอิฐในวิดีโอครับ" สมคิดพูดเสียงสั่น "คุณพ่อคุณอิฐ...ทรงผมเหมือนในวิดีโอเลย" คำพูดของสมคิดเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของอิฐ เขาหันไปมองพ่อของตัวเองอีกครั้ง พ่อของเขายังคงยืนนิ่ง ใบหน้าบ่งบอกถึงความประหม่าและความกังวล "พ่อ..." อิฐถามเสียงสั่น "พ่อบอกฉันที...พ่อบอกความจริงฉันที" พ่อของอิฐเม้มปากแน่น เขาหลบสายตาของลูกชาย "อิฐ...พ่อ..." "พ่อรู้เรื่องนี้ใช่ไหม" อิฐถาม "พ่อรู้ว่าสมคิดกำลังจะทำอะไร" "พ่อ..." "พ่อเคยสั่งให้สมคิดทำแบบนี้ใช่ไหม!" อิฐตะคอก "พ่อ...พ่อแค่ต้องการปกป้องครอบครัวของเรา" พ่อของอิฐพูดด้วยน้ำเสียงอึดอัด "พ่อคิดว่าพ่อไม่มีทางเลือกอื่น" "ปกป้องครอบครัว?" อิฐหัวเราะอย่างเจ็บปวด "พ่อกำลังทำลายครอบครัวของเราต่างหาก! พ่อกำลังทำลายชีวิตคนอื่น!" "พ่อขอโทษ" พ่อของอิฐกล่าว "พ่อไม่สมควรขอโทษผม" อิฐพูด "แต่พ่อควรไปขอโทษครอบครัวของมาวิน และครอบครัวของพายุ" พายุมองอิฐด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขากำลังสังเกตปฏิกิริยาของอิฐ "นายยังไม่เข้าใจอีกเหรออิฐ" พายุพูด "พ่อของนายไม่ได้แค่สั่งการ แต่พ่อของนายก็เป็นคนหักหลังพ่อของฉันด้วย" "ไม่จริง!" พ่อของอิฐโต้แย้ง "ผมไม่เคยหักหลังใคร" "หึ" พายุแค่นเสียง "พ่อของนายร่วมมือกับพ่อของมาวิน เพื่อฮุบทุกอย่างไปจากพ่อของฉัน" "ผม...ผมไม่รู้เรื่อง" พ่อของอิฐปฏิเสธ "พ่อ! พ่ออย่าโกหกผมอีกเลย!" อิฐร้องขอ "อิฐ...ฟังพ่อ" พ่อของอิฐพยายามจะอธิบาย "เรื่องมันซับซ้อนกว่าที่พ่อจะเล่าให้ฟังได้ในตอนนี้" "ผมไม่ต้องการฟังอะไรอีกแล้ว" อิฐพูด "ผมรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว" เขาก้าวถอยหลังไป มองพ่อของตัวเองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและเสียใจ "ผมไม่คิดว่าพ่อจะเป็นคนแบบนี้" อิฐกล่าว "ผมผิดหวังในตัวพ่อมาก" แพรวาก้าวเข้าไปหาอิฐ "อิฐ..." "อย่าเพิ่งเข้ามา" อิฐพูด "ผมขอเวลาอยู่คนเดียวสักพัก" เขาวิ่งออกจากบริเวณนั้นไป ทิ้งให้ทุกคนยืนนิ่งงันอยู่กับความจริงอันโหดร้ายที่เพิ่งเปิดเผย