ภายในห้องพักของโรงแรม บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด อลิสายังคงนั่งนิ่งอยู่บนเตียง สายตาของเธอเลื่อนลอย มองไปรอบๆ ห้องราวกับกำลังมองหาอะไรบางอย่างที่เธอไม่เคยพบเห็นมาก่อน "อลิสาคะ" แพรวาเอ่ยเรียกชื่อเธออีกครั้ง พยายามใช้เสียงที่อ่อนโยนที่สุด "จำฉันได้ไหมคะ ฉันแพรวา" อลิสาส่ายหน้าช้าๆ "ไม่...ฉันไม่รู้จักคุณ" อิฐถอนหายใจอย่างหนัก เขาไม่คิดว่าอาการของอลิสาจะสาหัสขนาดนี้ การสูญเสียความทรงจำทั้งหมดมันเป็นเรื่องที่น่าเศร้าเกินกว่าจะรับไหว "เธออาจจะต้องการเวลา" มาวินพูดกับอิฐเบาๆ "บางที การเผชิญหน้ากับความจริง อาจจะทำให้เธอจำได้" "ความจริงอะไร" อิฐถาม "ความจริงที่ว่าพ่อของฉันเป็นคนทำลายครอบครัวของนาย" "ความจริงทุกอย่าง" มาวินตอบ "รวมถึงตัวตนที่แท้จริงของเธอด้วย" คำพูดของมาวินทำให้อิฐหันไปมองเขาด้วยความสงสัย "ตัวตนที่แท้จริงของอลิสา?" "ใช่" มาวินพยักหน้า "เธออาจจะจำไม่ได้ แต่เธอคือส่วนสำคัญของเรื่องราวทั้งหมดนี้" อิฐหันไปมองอลิสาอีกครั้ง ใบหน้าของเธอตอนนี้ดูซีดเซียวและอ่อนแรงลงไปอีก เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมมาวินถึงพูดแบบนั้น "คุณมาวิน หมายความว่ายังไงคะ" แพรวาถาม "อลิสาไม่ใช่แค่เหยื่อ" มาวินกล่าว "เธอเคยเป็นส่วนหนึ่งของแผนการนี้มาก่อน" อิฐและแพรวาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "อะไรนะคะ!" "เป็นไปไม่ได้!" แพรวาอุทาน "อลิสาไม่เคยเป็นคนแบบนั้น" "คุณอาจจะรู้จักเธอแค่ด้านเดียว" มาวินพูด "แต่ผมรู้ดีว่าเธอมีความลับอะไรซ่อนอยู่" มาวินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง เขาเปิดรูปภาพบางรูปให้ดู เป็นรูปของอลิสาในอดีตที่เธอแต่งตัวด้วยชุดที่ดูเป็นทางการ และกำลังนั่งอยู่ร่วมกับกลุ่มคนที่ดูเหมือนจะเป็นนักธุรกิจ "นี่คือช่วงเวลาที่พ่อของผมถูกหักหลัง" มาวินอธิบาย "และอลิสา...เธอก็อยู่ที่นั่นด้วย" อิฐมองรูปภาพอย่างพิจารณา เขาไม่เคยเห็นอลิสาในมุมแบบนี้มาก่อน เธอมีท่าทีที่ดูเคร่งขรึมและมีอำนาจ "เธอเป็นใครในตอนนั้น" อิฐถาม "เธอเป็นคนสนิทของพ่อของมาวิน" มาวินตอบ "และเป็นคนที่รู้เรื่องแผนการของพ่อของอิฐกับพ่อของมาวินเป็นอย่างดี" "แต่...แต่ทำไมเธอถึงมาอยู่กับเรา" แพรวาถามด้วยความงุนงง "นั่นคือส่วนที่ซับซ้อนที่สุด" มาวินถอนหายใจ "หลังจากเหตุการณ์นั้น อลิสาหายตัวไป ไม่มีใครรู้ว่าเธอไปอยู่ที่ไหน หรือทำอะไร" "แล้วคุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง" อิฐถาม "ผมมีสายข่าว" มาวินตอบ "และสายข่าวของผมก็ยืนยันว่าอลิสาคือคนที่ถูกส่งมาเพื่อสังเกตการณ์และรายงานความเคลื่อนไหวของพวกเรา" "ส่งมาโดยใคร" อิฐถาม "นั่นคือคำถามที่ผมกำลังพยายามหาคำตอบ" มาวินกล่าว "แต่ผมเชื่อว่าคนที่อยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมดนี้ คือคนเดียวกับที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ในครั้งนี้" อิฐมองอลิสาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เขารู้สึกได้ถึงความไม่ไว้วางใจที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ "แล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ที่งานเลี้ยงของเรา" อิฐถาม "ทำไมเธอถึงถูกยิง" "ผมคิดว่าเธอพยายามจะบอกความจริงบางอย่างกับคุณ" มาวินคาดเดา "แต่เธออาจจะถูกจับได้เสียก่อน" "แต่ถ้าเธอเป็นคนของฝ่ายนั้นจริงๆ" อิฐพูด "ทำไมเธอถึงพยายามจะช่วยพวกเรา" "นั่นคือสิ่งที่ผมไม่เข้าใจ" มาวินยอมรับ "อาจจะมีอะไรบางอย่างที่เปลี่ยนใจเธอ" อิฐเดินเข้าไปหาอลิสาอีกครั้ง เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอที่ยังคงว่างเปล่า "อลิสา...ถ้าเธอได้ยินฉัน...ขอให้รู้ไว้ว่าฉันไม่โทษเธอ" อลิสาหันมามองอิฐอย่างช้าๆ ใบหน้าของเธอแสดงออกถึงความสับสน "ฉัน...ฉันเป็นใครคะ" เธอถาม อิฐหลับตาลง เขาไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนี้อย่างไรดี "เธอคือคนที่สำคัญกับเรื่องราวทั้งหมดนี้" อิฐพูด "และเราจะหาทางช่วยเธอ" แพรวาก้าวเข้ามาจับมือของอลิสา "เราจะอยู่ข้างๆ เธอ อลิสา" อลิสาหันไปมองแพรวา สายตาของเธอเริ่มมีประกายบางอย่างขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ยังคงเต็มไปด้วยความสับสน "ฉัน...รู้สึก...เหมือนมีบางอย่าง" อลิสาพูดเบาๆ "เหมือนมีเรื่องราวที่ฉันลืมไป" "เราจะช่วยให้เธอจำได้" อิฐยืนยัน "แต่ก่อนอื่น เราต้องจัดการกับคนที่ทำเรื่องทั้งหมดนี้ให้ได้ก่อน" เขาหันไปมองมาวิน "นายคิดว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลัง" "ผมคิดว่าคือคนที่พยายามกำจัดเราทุกคน" มาวินตอบ "คนที่ต้องการลบประวัติศาสตร์ และเริ่มต้นทุกอย่างใหม่" "แล้วเราจะหาตัวเขาเจอได้ยังไง" อิฐถาม "เราต้องทำงานร่วมกัน" มาวินกล่าว "และผมเชื่อว่าอลิสา...เธอคือเบาะแสสำคัญ" อิฐมองอลิสาอีกครั้ง เขาตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าเขาจะต้องช่วยเหลือเธอ และต้องเปิดเผยความจริงทั้งหมดให้ปรากฏ แม้ว่ามันจะหมายถึงการเผชิญหน้ากับอดีตอันขมขื่นของครอบครัวเขาก็ตาม "เราจะทำ" อิฐกล่าว "เราจะหาความจริงทั้งหมด" บทสรุปของการเปิดเผยความจริงกำลังจะเริ่มขึ้น และมันอาจจะนำพาพวกเขาไปสู่จุดที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม