เสียงตะโกนด่าทอ เสียงปืนที่ดังสนั่น และเสียงกระจกแตกละเอียด ดังผสมปนเปกันไปทั่วบริเวณ ทำให้บรรยากาศที่เคยตึงเครียดอยู่แล้ว ยิ่งทวีความเลวร้ายลงไปอีก อิฐ มาวิน และแพรวา ถูกล้อมกรอบโดยกลุ่มชายฉกรรจ์ที่มาพร้อมกับพายุ พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด "พวกแกคิดว่าทำอะไรอยู่" อิฐตะโกนใส่พายุ พลางปัดปืนที่ชี้มาที่เขาออกไปอย่างว่องไว "นี่มันบ้าชัดๆ" "นี่คือการแสดงความจริง" พายุตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "ความจริงที่ว่าอำนาจที่แท้จริงอยู่ในมือของผม" มาวินใช้จังหวะที่กลุ่มคนร้ายกำลังชะงักเล็กน้อยจากการตะโกนของอิฐ พุ่งตัวเข้าชนชายที่อยู่ใกล้ที่สุด จนเสียหลัก ก่อนจะใช้มือคว้าเอาปืนที่หลุดจากมือของชายคนนั้นมาได้ "แกคงคิดว่าแผนของแกมันสมบูรณ์แบบสินะ" "มันสมบูรณ์แบบกว่าที่คุณคิด" พายุยืนมองดูสถานการณ์ด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังชมการแสดง "ผมเตรียมการมานานหลายปี เพื่อวันนี้" แพรวาหลบกระสุนที่พุ่งเข้ามาอย่างหวุดหวิด เธอไม่ใช่นักสู้ แต่สัญชาตญาณในการเอาตัวรอดของเธอทำงานเต็มที่ "แล้วอลิสา เธออยู่ที่ไหน" เธอถามเสียงดัง พยายามตะโกนแข่งกับเสียงปืน "อลิสา?" พายุหัวเราะ "เธอคือไพ่เด็ดของผมไง" "เธอไม่ได้เป็นไพ่ของแก" อิฐสวนกลับอย่างเดือดดาล "เธอไม่ใช่ของเล่นของใคร" "เป็นไปได้" พายุยอมรับ "แต่สุดท้าย เธอก็ต้องเลือกข้าง" เสียงปืนดังขึ้นถี่ขึ้น อิฐยิงตอบโต้ไปอย่างแม่นยำ เขากำลังพยายามหาทางเปิดทางหนี "มาวิน พาแพรวา ออกไปก่อน" "แล้วคุณล่ะ" มาวินถาม พลางยิงสกัดกลุ่มคนร้ายที่พยายามจะเข้ามาประชิดตัวอิฐ "ผมจะตามไป" อิฐตอบ "ไปหาอลิสา" "คุณแน่ใจนะ" มาวินเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "สถานการณ์มันอันตรายเกินไป" "ผมต้องไป" อิฐยืนยัน "ผมจะปล่อยให้เธออยู่คนเดียวไม่ได้" แพรวาคว้าแขนอิฐไว้ "อิฐ อย่าไปเลย" "ผมต้องไป" อิฐพูดเสียงอ่อนลงเล็กน้อย "ผมไม่รู้ว่าพายุมันจะทำอะไรกับเธอ" ทันใดนั้น ประตูอีกบานของห้องก็เปิดออก ชายร่างสูงในชุดดำอีกหลายคนปรากฏตัวขึ้น พวกเขาไม่ได้มีท่าทีดุดันเหมือนกลุ่มแรก แต่กลับเดินเข้ามาอย่างสงบนิ่ง "ใครอีก" มาวินตะโกนถาม "คนที่มาช่วยพวกคุณ" พายุตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง "ผมรู้ว่าคุณอาจจะต้องการความช่วยเหลือ" อิฐ มาวิน และแพรวา มองหน้ากันด้วยความสงสัย พวกเขาไม่เข้าใจว่าพายุกำลังเล่นเกมอะไรกันแน่ "คุณกำลังจะบอกว่า..." อิฐเริ่มพูด "ผมไม่ได้จะทำร้ายพวกคุณ" พายุขัดขึ้น "อย่างน้อยก็ตอนนี้" "แล้วทำไมคุณถึงเรียกคนพวกนี้มา" แพรวาถาม "ผมแค่อยากให้แน่ใจว่าทุกคนจะปลอดภัย" พายุตอบ "เมื่อความจริงกำลังจะถูกเปิดเผย" "ความจริงอะไร" อิฐถาม "ความจริงเกี่ยวกับทุกสิ่ง" พายุกล่าว "เกี่ยวกับอดีตของพ่อคุณ เกี่ยวกับอลิสา และเกี่ยวกับแผนการที่ซับซ้อนกว่าที่คุณคิด" ชายชุดดำกลุ่มใหม่เข้ามาใกล้ มาวินตั้งท่าเตรียมพร้อม แต่ก็สัมผัสได้ถึงความแตกต่างจากกลุ่มแรก พวกเขาไม่ได้มีท่าทีคุกคาม "ผมแค่อยากให้คุณรู้" พายุพูดต่อ "ว่าผมไม่ได้เป็นคนร้าย" "คุณกำลังพูดเรื่องอะไร" อิฐถามด้วยความไม่ไว้ใจ "คุณเพิ่งจะยิงปืนใส่พวกเรานะ" "นั่นมันก็แค่... การแสดง" พายุอธิบาย "เพื่อทดสอบปฏิกิริยาของพวกคุณ" "ทดสอบอะไร" แพรวาถาม "ทดสอบว่าคุณจะยังคงเชื่อมั่นในตัวอลิสาหรือไม่" พายุตอบ "และทดสอบว่าคุณจะยังคงสู้เพื่อความถูกต้องหรือไม่" มาวินลดปืนลงเล็กน้อย "คุณกำลังบอกว่าทั้งหมดนี้เป็นแค่การทดสอบ" "ไม่ใช่ทั้งหมด" พายุแก้ไข "บางส่วนก็เป็นเรื่องจริง แต่บางส่วนก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนที่ใหญ่กว่า" "แผนอะไร" อิฐถาม "แผนที่จะเปิดโปงความจริง" พายุตอบ "ความจริงที่พ่อของคุณพยายามปกปิดมาตลอด" "แล้วอลิสา" อิฐถามย้ำอีกครั้ง "เธอมีส่วนเกี่ยวข้องอะไร" "เธอคือผู้ถูกกระทำ" พายุกล่าว "และเป็นผู้รู้ความจริงทั้งหมด" "ทำไมเธอถึงไม่พูดอะไรเลย" แพรวาถาม "เพราะเธอถูกคุกคาม" พายุตอบ "และเพราะเธอต้องการรอเวลาที่เหมาะสม" "เวลาที่เหมาะสมที่คุณเป็นคนกำหนดใช่ไหม" อิฐถามด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "ใช่" พายุยอมรับ "และเวลานั้นก็ใกล้จะมาถึงแล้ว" ชายชุดดำกลุ่มแรกที่เคยเป็นศัตรู ตอนนี้กลับยืนนิ่ง ไม่ได้แสดงท่าทีคุกคามอีกต่อไป ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเป็นเพียงเบี้ยที่ถูกใช้ในเกมของพายุ "แล้วพวกเราจะทำยังไงต่อ" มาวินถาม "พวกคุณจะช่วยผม" พายุตอบ "ช่วยผมเปิดโปงความจริง" "เราจะช่วยคุณก็ต่อเมื่อเราได้คุยกับอลิสา" อิฐกล่าวอย่างหนักแน่น "เราต้องรู้จากปากเธอเอง" "คุณจะได้คุยกับเธอ" พายุรับปาก "แต่ต้องไม่ใช่ตอนนี้" "ทำไม" แพรวาถาม "เพราะผมอยากให้คุณเห็นบางอย่างก่อน" พายุตอบ "บางอย่างที่จะทำให้คุณเข้าใจทุกอย่าง" พายุเดินไปที่โต๊ะทำงานของเขา และหยิบแฟ้มเอกสารสีดำขึ้นมา เปิดออกเผยให้เห็นรูปถ่ายและเอกสารต่างๆ "นี่คือสิ่งที่พ่อของคุณทำ" พายุพูดพลางยื่นรูปถ่ายให้ดู "นี่คือหลักฐานว่าเขาขโมยทุกอย่างไปจากผม" อิฐมองรูปถ่ายด้วยความตกใจ มันเป็นรูปพ่อของเขาที่กำลังเซ็นเอกสารบางอย่าง พร้อมกับชายอีกคนที่เขารู้จักดีว่าเป็นหุ้นส่วนเก่าของพ่อ "นี่มัน... เป็นไปไม่ได้" อิฐพึมพำ "เป็นไปได้" พายุยืนยัน "และนี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของความจริง" "แล้วอลิสา" แพรวาถาม "เธอรู้เรื่องนี้ใช่ไหม" "เธอรู้ทุกอย่าง" พายุตอบ "และเธอคือคนที่ช่วยผมรวบรวมหลักฐานทั้งหมดนี้" ความรู้สึกผิดหวังและความสับสนถาโถมเข้ามาในใจของอิฐ เขาไม่เคยคิดเลยว่าพ่อของเขาจะทำเรื่องแบบนี้ได้ "ผมจะให้โอกาสคุณ" พายุพูดต่อ "คุณจะเลือกเชื่อพ่อของคุณ หรือจะเลือกเชื่อผม" อิฐมองหน้ามาวินและแพรวา พวกเขามองกลับมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "ผมจะเชื่ออลิสา" อิฐตอบอย่างหนักแน่น "ผมจะเชื่อเธอ และผมจะเชื่อความจริง" พายุพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม "ดี" "แล้วหลังจากนี้ล่ะ" มาวินถาม "หลังจากนี้ เราจะไปหาอลิสา" พายุตอบ "และเราจะเปิดโปงความจริงต่อหน้าทุกคน"