น้ำเสียงของวิชัยเต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยว “แก… แกกล้าดียังไง!” เขาตะโกน อิฐยังคงยืนเผชิญหน้ากับวิชัยอย่างมั่นคง ดวงตาไม่สั่นคลอน “ผมมีสิทธิ์ครับ” เขากล่าว “ผมมีสิทธิ์ที่จะรู้ความจริงเกี่ยวกับครอบครัวของผม และผมมีสิทธิ์ที่จะได้รับสิ่งที่ถูกพรากไป” อลิสาเดินเข้ามาประชิดอิฐมากขึ้น มือของเธอจับมือของเขาไว้แน่น เป็นการให้กำลังใจที่มองไม่เห็น แต่สัมผัสได้ถึงพลัง “ความจริงที่ว่าเราเป็นพี่น้องกัน… มันคือสิ่งที่แกพยายามปกปิดมาตลอดใช่ไหม” อิฐถามต่อ วิชัยกัดฟันกรอด “มันเป็นความผิดพลาด! เป็นเรื่องที่ควรจะถูกลืมไป!” “ลืมไป?” อิฐหัวเราะอย่างเย้ยหยัน “สำหรับคุณอาจจะลืมได้ แต่สำหรับแม่ของเราทั้งสองคน มันคือบาดแผลที่ไม่มีวันหาย” “แล้วไง! ชีวิตของพวกแกมันไม่เกี่ยวอะไรกับชีวิตของฉัน!” วิชัยตวาด “มันเกี่ยวครับ” อิฐกล่าว “เพราะคุณคือคนที่ทำให้มันเกี่ยว” เขาชี้ไปที่กล่องไม้โบราณ “จดหมายพวกนี้… มันคือหลักฐานที่แกพรากครอบครัวของเราไป” วิชัยปัดกล่องไม้จนกระเด็นออกจากมือ “หุบปากซะ!” เขากล่าว “แกไม่รู้อะไรเลย!” “ผมรู้ว่าคุณรู้” อิฐตอบ “คุณรู้ว่าแม่ของเราสองคนรักกันมากแค่ไหน คุณรู้ว่าการพรากพวกเราไปจะทำให้เกิดความเจ็บปวดมากแค่ไหน” “มันเป็นผลประโยชน์ของฉัน!” วิชัยตะโกน “ถ้าพวกแกมารวมกัน อำนาจของฉันก็จะหายไป! ฉันจะเสียทุกอย่าง!” “คุณทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อเงินและอำนาจ?” อลิสาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง “ใช่!” วิชัยตอบอย่างไม่ลังเล “พวกแกมันก็แค่เครื่องมือ!” อิฐกำหมัดแน่น “คุณมันน่ารังเกียจ” เขาพึมพำ “แก… แกจะทำอะไรฉัน!” วิชัยถามเสียงสั่น “แกไม่มีอำนาจอะไรทั้งนั้น!” “ผมมีอำนาจที่จะเปิดเผยความจริง” อิฐกล่าว “ผมมีอำนาจที่จะบอกทุกคนว่าคุณทำอะไรลงไป” “แก… แกจะทำแบบนั้นจริงๆ เหรอ!” วิชัยหน้าซีดเผือด “แน่นอน” อิฐตอบ “ผมจะไม่ยอมให้คุณทำลายชีวิตของใครอีกต่อไป” เขาก้มลงเก็บกล่องไม้โบราณขึ้นมาอีกครั้ง “จดหมายเหล่านี้… จะเป็นเครื่องพิสูจน์ความผิดของคุณ” “แก… แกมัน!” วิชัยพยายามจะพุ่งเข้าหาอิฐ แต่ถูกการ์ดที่ยืนคุมเชิงอยู่ขวางไว้ “อย่าโง่ไปเลย วิชัย” อิฐกล่าว “นายไม่มีทางหนีพ้นแล้ว” “ฉันจะไม่มีวันยอมแพ้!” วิชัยตะโกน “คุณอาจจะคิดแบบนั้น” อิฐกล่าว “แต่ความจริงมันมีพลังของมันเอง” ทันใดนั้น เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นจากด้านนอกคฤหาสน์ “คุณแจ้งตำรวจ?” อลิสาถามด้วยความประหลาดใจ “ผมไม่ได้แจ้ง” อิฐตอบ “แต่ผมคิดว่ามีคนอื่นที่ต้องการความยุติธรรมเช่นกัน” ตำรวจบุกเข้ามาในคฤหาสน์ พร้อมกับคำสั่งจับกุมวิชัยที่ออกโดยเจ้าหน้าที่ “คุณวิชัย รบกวนคุณมากับพวกเราด้วยครับ” ตำรวจกล่าว วิชัยยืนนิ่งราวกับถูกสาป ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “ไม่… ไม่จริง…” “ความจริงมันเป็นแบบนี้เสมอแหละ วิชัย” อิฐกล่าว “สุดท้ายแล้ว ความจริงก็เปิดเผยออกมาเสมอ” ตำรวจได้ควบคุมตัววิชัยไป ท่ามกลางสายตาของอิฐและอลิสาที่มองดูด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย “นี่… จบลงแล้วเหรอคะ” อลิสาถาม “ใช่” อิฐตอบ “มันจบลงแล้ว” “ฉันยังรู้สึกเหมือนฝันไปเลยค่ะ” อลิสาเอ่ย “ไม่คิดว่าทุกอย่างจะคลี่คลายเร็วขนาดนี้” “ความจริงมีพลังของมัน” อิฐกล่าว “และเราก็ได้ค้นพบความจริงแล้ว” ทั้งสองเดินออกจากคฤหาสน์ ปล่อยให้ความมืดมิดและเรื่องราวในอดีตจมหายไปกับกาลเวลา “หลังจากนี้… เราจะทำอะไรกันคะ” อลิสาถาม “เราจะใช้ชีวิตของเรา” อิฐตอบ “ชีวิตที่เราควรจะได้มีมานานแล้ว” “ชีวิตที่มีความสุข… มีอิสระ… และมีกันและกัน” อลิสาเสริม “ใช่” อิฐพยักหน้า “เราจะสร้างอนาคตของเราเอง” พวกเขาขึ้นรถยนต์ และขับออกไปจากคฤหาสน์หลังใหญ่ ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงซากปรักหักพังของความทะเยอทะยานที่ผิดทาง “ฉันดีใจที่เราได้มาถึงจุดนี้” อลิสาเอ่ย “ผมก็ดีใจ” อิฐตอบ “ผมดีใจที่ได้พบคุณ” “และฉันก็ดีใจที่ได้พบคุณ” อลิสาบอก “เราเป็นเหมือนส่วนหนึ่งของกันและกัน” อิฐกล่าว “ใช่ค่ะ” อลิสาเห็นด้วย “เป็นส่วนที่สมบูรณ์ที่สุด” เมื่อรถยนต์แล่นผ่านทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ ภายใต้แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่าย ทั้งสองรู้สึกถึงความสงบและความสุขที่แท้จริง “ฉันรักคุณนะ อลิสา” อิฐกระซิบเสียงทุ้ม อบอุ่น “รักมากกว่าสิ่งใดในโลกนี้” “ฉันก็รักคุณค่ะ อิฐ” อลิสาตอบ น้ำตาแห่งความสุขไหลริน “รักคุณสุดหัวใจ” ทั้งสองโอบกอดกันแน่น สัมผัสแห่งความรักและความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นจากความเจ็บปวดในอดีต บัดนี้ได้กลายเป็นเสาหลักแห่งอนาคตที่มั่นคง “เราจะไม่มีวันปล่อยมือจากกันอีก” อิฐกล่าว “ไม่มีวัน” อลิสาตอบ