น้ำชาอ้าปากค้าง คำพูดของนนท์ดังก้องอยู่ในหู พี่สาวฝาแฝด? เธอไม่มีพี่สาวฝาแฝด! ภาพความทรงจำที่เลือนรางกลับมาอีกครั้ง เหมือนมีอะไรบางอย่างที่ขาดหายไปจริงๆ ไม่ใช่แค่ความทรงจำที่เลือนลาง แต่เหมือนมีบางส่วนของชีวิตที่ถูกพรากไป หรือถูกลบออกไปโดยสิ้นเชิง "พี่สาวฝาแฝด..." น้ำชาพึมพำ เสียงของเธอสั่นเครือ "คุณแน่ใจได้อย่างไรคะ" นนท์ยิ้มมุมปาก แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "ผมจะโกหกคุณทำไมครับ คุณน้ำชา ในเมื่อผมคือคนที่รู้จักคุณดีที่สุด" พลอยใสยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างๆ ธาม เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะหมดสติ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก คำพูดของนนท์นั้นช่างเหลือเชื่อเกินกว่าจะรับไหว ไม่จริง! น้ำชาเป็นน้องสาวคนเดียวของเธอมาตลอด เธอจำได้ดีว่าครอบครัวของเธอมีกันแค่สองคนพ่อแม่ลูก "คุณกำลังพูดเรื่องอะไรกันแน่คะ" พลอยใสถาม เสียงของเธอแหบแห้ง "น้ำชาเป็นน้องสาวคนเดียวของฉัน" "แน่ใจเหรอครับคุณพลอยใส" นนท์หันไปเผชิญหน้ากับพลอยใส แววตาของเขาคมกริบราวกับจะเจาะทะลุ "หรือว่าความทรงจำของคุณก็ถูกใครบางคนบิดเบือนไปเหมือนกัน" "คุณหมายความว่ายังไง" ธามเอ่ยถามขึ้นมาบ้าง เสียงของเขาเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยความตึงเครียด "ผมหมายความว่า... ผู้หญิงในรูปภาพคนนั้น" นนท์ผายมือไปทางรูปที่วางอยู่บนโต๊ะ "คือพี่สาวฝาแฝดของน้ำชา" น้ำชาแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น เธอพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง "เป็นไปไม่ได้" น้ำชาพูดเสียงสั่น "ถ้าหนูมีพี่สาวฝาแฝด ทำไมหนูถึงจำไม่ได้เลย ทำไมทุกคนถึงไม่เคยพูดถึงเธอ" "เพราะเธอหายไปตั้งแต่เด็กไงครับ" นนท์ตอบอย่างใจเย็น "และเรื่องนี้... ก็เป็นเรื่องที่ทุกคนพยายามจะลืม" "หายไปตอนไหนคะ" น้ำชาคะยั้นคะยอ "ตอนที่พวกคุณยังเด็กมากๆ" นนท์อธิบาย "มีอุบัติเหตุเกิดขึ้น... ครอบครัวของคุณประสบอุบัติเหตุครั้งใหญ่" พลอยใสหน้าซีดเผือด เธอจำได้ถึงอุบัติเหตุครั้งนั้นได้ดี มันเป็นเหตุการณ์ที่เปลี่ยนชีวิตของเธอและน้องสาวไปตลอดกาล "อุบัติเหตุครั้งนั้น..." พลอยใสเริ่มพูด "ฉันจำได้ว่า... ฉันเกือบจะเสียน้ำชาไป" "ใช่ครับ" นนท์พยักหน้า "คุณน้ำชาบาดเจ็บสาหัส แต่พี่สาวฝาแฝดของเธอ... เธอเสียชีวิตในอุบัติเหตุครั้งนั้น" น้ำชาเบิกตากว้าง "เสียชีวิต... งั้นผู้หญิงในรูป..." "เธอคือพี่สาวฝาแฝดของคุณ" นนท์ยืนยัน "และผม... ผมเคยคบหากับเธอ" คำสารภาพของนนท์เหมือนมีค้อนทุบลงกลางใจของน้ำชา ความสัมพันธ์ของเขาไม่ใช่กับเธอ แต่เป็นกับพี่สาวฝาแฝดที่เธอไม่เคยรู้จัก "คุณ... คุณหลอกหนูมาตลอด!" น้ำชาตะโกนเสียงดัง น้ำตาไหลอาบแก้ม "ผมไม่ได้หลอกคุณ" นนท์ตอบ "ผมแค่... ใช้ประโยชน์จากสถานการณ์" "ใช้ประโยชน์?" พลอยใสถามอย่างไม่เข้าใจ "ผมรู้ว่าคุณน้ำชามีความผิดบางอย่างที่อยากจะปกปิด" นนท์หันไปมองน้ำชา "และผมก็รู้ว่าคุณพลอยใส... ก็มีความลับบางอย่างที่อยากจะเก็บไว้" "ความลับอะไร" พลอยใสถามอย่างระแวง "ก็เรื่องอุบัติเหตุครั้งนั้นไงครับ" นนท์กล่าว "เรื่องที่แท้จริง... อาจจะไม่เป็นอย่างที่คุณจำ" น้ำชาตัวสั่น เธอเริ่มสับสนไปหมด ภาพความทรงจำในอดีตที่เคยคิดว่าชัดเจน กลับกลายเป็นเหมือนหมอกหนาที่ปกคลุมจนมองไม่เห็นอะไรเลย "คุณกำลังพูดถึงอะไร" น้ำชาถามอย่างหวาดกลัว "ผมกำลังพูดถึงความจริง" นนท์ตอบ "ความจริงที่ว่า... ในอุบัติเหตุครั้งนั้น อาจจะมีใครบางคน... เป็นคนทำให้พี่สาวฝาแฝดของคุณต้องตาย" พลอยใสแทบจะยืนไม่ไหว เธอประคองตัวเองไว้กับเสาข้างๆ "ไม่จริง! ไม่มีใครทำร้ายน้องฉัน!" พลอยใสตะคอก "จริงเหรอครับ" นนท์ยิ้มเยาะ "หรือว่าคุณกลัว... กลัวว่าความจริงจะถูกเปิดเผย" น้ำชาหันไปมองพลอยใส พี่สาวของเธอมีท่าทีหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด "พี่พลอย... เกิดอะไรขึ้นคะ" น้ำชาถาม พลอยใสส่ายหน้า น้ำตาไหลอาบแก้ม "ฉัน... ฉันจำอะไรไม่ได้แล้ว" "เห็นไหมครับ" นนท์พูดอย่างผู้ชนะ "ความทรงจำที่ถูกลบเลือน... ความลับที่ซ่อนไว้... มันมีอะไรมากมายที่คุณไม่รู้" ธามเดินเข้ามาใกล้พลอยใส และประคองเธอไว้ "คุณนนท์ครับ" ธามพูดเสียงเย็น "คุณกำลังเล่นกับไฟ" "ผมชอบเล่นกับไฟครับ" นนท์ตอบ "โดยเฉพาะเมื่อมันทำให้ผมได้ในสิ่งที่ผมต้องการ" "แล้วคุณต้องการอะไรกันแน่" น้ำชาถาม "ผมต้องการให้คุณแต่งงานกับผม" นนท์ตอบ "และผมต้องการให้คุณ... เปิดเผยความจริงทั้งหมด" "ความจริงอะไร" น้ำชาถาม "ความจริงเกี่ยวกับอุบัติเหตุครั้งนั้น" นนท์กล่าว "ความจริงเกี่ยวกับใครคือฆาตกรที่ฆ่าพี่สาวฝาแฝดของคุณ" น้ำชามองหน้าธาม ธามพยักหน้าเบาๆ เป็นการส่งสัญญาณให้น้ำชา "ถ้าหนูยอมแต่งงานกับคุณ" น้ำชาพูด "คุณจะช่วยหนูหาความจริงใช่ไหมคะ" "แน่นอน" นนท์ยิ้ม "และผมจะใช้ความสามารถทั้งหมดของผม... เพื่อช่วยคุณ" น้ำชาสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล การแต่งงานกับนนท์ไม่ใช่แค่การตกอยู่ในเงื้อมมือของเขา แต่เป็นการก้าวเข้าสู่โลกแห่งความลับและความจริงอันดำมืดที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน "หนูตกลงค่ะ" น้ำชาตอบเสียงหนักแน่น "หนูจะแต่งงานกับคุณ" นนท์ยิ้มกว้าง เขาพอใจกับการตัดสินใจของน้ำชาอย่างยิ่ง "ดีมากครับ" นนท์กล่าว "จากนี้ไป... คุณคือว่าที่เจ้าสาวของผม" พลอยใสมองน้องสาวด้วยความเจ็บปวด เธออยากจะวิ่งเข้าไปกอดน้ำชา และบอกให้น้องสาวหยุดทุกอย่าง แต่เธอก็รู้ว่ามันสายเกินไปแล้ว การต่อสู้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และมันคงจะดุเดือดยิ่งกว่าที่เธอเคยคาดคิดไว้