น้ำชารู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านผิวหนังเมื่อธามบรรจงติดเครื่องดักฟังขนาดเล็กไว้ที่ชายกระโปรงชุดแต่งงานของเธอ การเคลื่อนไหวของเขาแม่นยำราวกับศัลยแพทย์ที่กำลังผ่าตัด เครื่องมือชิ้นเล็กนี้ดูไร้เดียงสา แต่กลับซ่อนเร้นภารกิจอันยิ่งใหญ่เอาไว้ภายใต้ความละเอียดอ่อนของมัน "คุณแน่ใจนะคะว่าไม่มีใครเห็น" น้ำชาถามเสียงแผ่ว พลางกวาดตามองไปรอบๆ ห้องที่เต็มไปด้วยทีมงานของนนท์ที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการเตรียมงานแต่งงาน "ผมรับรองได้ครับ" ธามตอบ ดวงตาของเขาสบกับดวงตาของน้ำชาอย่างมั่นคง "มันถูกออกแบบมาให้กลมกลืนไปกับเนื้อผ้าอย่างสมบูรณ์แบบ และผมก็เลือกตำแหน่งที่ไม่มีใครสังเกตเห็นได้ง่ายๆ" เขากล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลง "คุณเพียงแค่ต้องทำตัวตามปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ น้ำชา" "แล้วสร้อยคอนี่ล่ะคะ" น้ำชาชี้ไปยังสร้อยคอเส้นเล็กที่ธามสวมให้เธอ จี้รูปหัวใจขนาดมินิถูกร้อยอยู่บนโซ่ทองคำขาวเส้นบาง มันดูเป็นเครื่องประดับที่เรียบหรู แต่กลับมีความลับซ่อนอยู่ภายใน "มันดูเหมือนสร้อยคอธรรมดา" "มันเป็นมากกว่านั้นครับ" ธามยิ้มบางๆ "ปุ่มกดซ่อนอยู่ที่ด้านหลังของจี้ ถ้าคุณรู้สึกว่าตกอยู่ในอันตราย หรือไม่ปลอดภัยเมื่อไหร่ แค่กดมันค้างไว้สองสามวินาที ผมจะได้รับสัญญาณทันที และผมจะรีบไปหาคุณ" "ขอบคุณนะคะธาม" น้ำชากล่าวด้วยความซาบซึ้ง พลางยกมือขึ้นสัมผัสจี้อย่างแผ่วเบา "ถ้าไม่มีคุณ หนูคงไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง" "ผมจะอยู่ข้างคุณเสมอ" ธามกล่าว "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น" เสียงทักทายที่ดังขึ้นทำให้ทั้งสองคนหันไปมอง นนท์ปรากฏตัวขึ้นที่โถงทางเดิน สวมสูทสีดำสนิทเนื้อดีที่ขับเน้นรูปร่างสูงโปร่งของเขา ท่าทางสง่างามและเต็มไปด้วยความมั่นใจที่ยากจะปฏิเสธ เขาเดินเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะอบอุ่น แต่แววตาของเขากลับมีความเย็นเยียบซ่อนอยู่ "ผมมาตรวจความเรียบร้อยครับ" นนท์กล่าวกับพลอยใสที่เดินเข้ามาต้อนรับ "ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้ใช่ไหมครับ" "ค่ะคุณนนท์" พลอยใสตอบ พยายามอย่างยิ่งที่จะซ่อนความกังวลที่ฉายชัดบนใบหน้า "ทีมงานกำลังทำงานกันอย่างเต็มที่ค่ะ" นนท์พยักหน้า ดวงตาของเขากวาดไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดอยู่ที่น้ำชาที่กำลังยืนอยู่ข้างๆ ธาม "คุณสวยมากครับ ว่าที่เจ้าสาวของผม" เขากล่าว น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่น้ำชาตีความได้ยาก "ผมตื่นเต้นจริงๆ ที่จะได้ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ร่วมกับคุณ" น้ำชาพยายามฝืนยิ้มตอบ "ขอบคุณค่ะคุณนนท์" เธอหลีกเลี่ยงการสบตาโดยตรง พลางคิดถึงแผนการที่ธามวางไว้ เธอต้องทำตัวให้เป็นปกติที่สุด อย่าให้เขาสงสัย "ผมเชื่อว่างานแต่งงานของเราจะเป็นวันที่สวยงามที่สุดในชีวิตของคุณ" นนท์กล่าวต่อ เขาก้าวเข้ามาใกล้น้ำชามากขึ้น จนเธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมราคาแพง "และหลังจากนั้น เราก็จะมีความสุขกันตลอดไป" "พี่น้ำชาคะ" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง เป็นเสียงของช่างแต่งหน้าสาวที่เดินเข้ามาพร้อมกับกล่องเครื่องสำอาง "ถึงเวลาแต่งหน้าแล้วค่ะ" "อ้อ ค่ะ" น้ำชาถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอรีบผละออกจากนนท์เล็กน้อย "เดี๋ยวหนูขอตัวไปแต่งหน้าก่อนนะคะ" นนท์มองตามหลังน้ำชาไปจนลับสายตา ก่อนจะหันไปพูดกับธาม "ผมดีใจที่คุณมาช่วยงานแต่งงานของผมนะครับคุณธาม" น้ำเสียงของเขาฟังดูเป็นมิตร แต่แววตากลับมีความท้าทายบางอย่างแฝงอยู่ "ผมก็ดีใจครับที่ได้มีส่วนร่วม" ธามตอบ พลางยิ้มบางๆ "ผมหวังว่าทุกอย่างจะราบรื่นนะครับ" "แน่นอนครับ" นนท์หัวเราะเบาๆ "เพราะผมจะทำให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่ผมต้องการ" หลังจากนั้น ไม่นานนัก น้ำชาก็ถูกพาตัวไปที่ห้องแต่งหน้า เธอนั่งลงบนเก้าอี้บุหนังสบาย สัมผัสได้ถึงความเย็นของแปรงแต่งหน้าที่กำลังปัดผ่านผิวหน้า ช่างแต่งหน้าบรรจงสร้างสรรค์ใบหน้าให้งดงามราวกับตุ๊กตา โดยไม่รู้เลยว่าภายใต้ความสวยงามนั้น ซ่อนเร้นไปด้วยความหวาดกลัวและความมุ่งมั่นที่จะเปิดโปงความจริง "คุณมีผิวที่สวยมากเลยค่ะ" ช่างแต่งหน้าเอ่ยชม "แทบจะไม่ต้องแต่งอะไรมากเลย" "ขอบคุณค่ะ" น้ำชาตอบ พยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด "คุณฝีมือดีมากเลยค่ะ" ขณะที่ช่างแต่งหน้ากำลังบรรจงแต่งเปลือกตาของเธอ น้ำชาก็สัมผัสได้ถึงการสั่นสะเทือนเล็กน้อยที่ชายกระโปรงชุดแต่งงาน เธอรู้ทันทีว่ามันคือโทรศัพท์มือถือของธามที่ถูกตั้งค่าให้สั่นเตือนเมื่อมีเสียงสนทนาที่สำคัญเกิดขึ้น "คุณคะ" ช่างแต่งหน้าหันมา "ดิฉันขออนุญาตวางเครื่องประดับของคุณไว้ที่นี่สักครู่นะคะ" เธอวางกล่องเครื่องประดับสีเงินลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง น้ำชาเหลือบมองกล่องเครื่องประดับอย่างรวดเร็ว เธอสังเกตเห็นต่างหูเพชรคู่หนึ่ง และสร้อยคอทองคำขาวเส้นเล็กๆ ที่เข้าชุดกัน "สวยจังค่ะ" เธอเอ่ย "ใช่ค่ะ เป็นดีไซน์ที่เรียบหรู แต่ดูแพงมาก" ช่างแต่งหน้ายิ้ม "คุณนนท์เลือกมาอย่างดีเลยค่ะ" "จริงๆ เหรอคะ" น้ำชาถาม "คุณนนท์เป็นคนเลือกเองเลยเหรอคะ" "ค่ะ เขาบอกว่าอยากให้คุณดูดีที่สุดในวันสำคัญนี้" ช่างแต่งหน้าตอบ ในใจของน้ำชาเริ่มเกิดความสงสัย ทีมงานของนนท์เข้ามาดูแลทุกอย่างอย่างละเอียดถี่ถ้วนตั้งแต่เช้า แต่ทำไมเพิ่งจะนำเครื่องประดับมาให้ตอนนี้? หรือว่า... นี่คือส่วนหนึ่งของแผน? "เดี๋ยวคุณคะ" น้ำชาแสร้งทำเป็นปัดผมที่ตกลงมาบนใบหน้า "ฉันรู้สึกคันปากนิดหน่อย ขออนุญาตใช้ลิปบาล์มหน่อยนะคะ" เธอเอื้อมมือไปหยิบลิปบาล์มที่วางอยู่ใกล้ๆ และในจังหวะที่มือของเธอกำลังจะแตะโดนลิปบาล์ม เธอก็แกล้งทำมันหล่นลงพื้น "โอ๊ะ ขอโทษค่ะ" น้ำชาเอ่ย พลางก้มลงไปเก็บ ในขณะที่เธอก้มลงไปเก็บลิปบาล์มที่ตกอยู่ใต้โต๊ะเครื่องแป้ง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นสิ่งเล็กๆ สีเงินที่ซ่อนอยู่ใต้ขอบของชุดแต่งงานที่พับไว้อย่างประณีต มันเป็นเครื่องบันทึกเสียงขนาดเล็ก! หัวใจของน้ำชาเต้นระรัว เธอรีบหยิบลิปบาล์มขึ้นมา แล้วเงยหน้าขึ้นมองช่างแต่งหน้าด้วยรอยยิ้มแห้งๆ "ขอโทษอีกครั้งนะคะ" "ไม่เป็นไรค่ะ" ช่างแต่งหน้าตอบ "เอาล่ะ มาแต่งหน้าต่อกันเลยนะคะ" น้ำชาพยายามควบคุมสติของตัวเอง เธอรู้ดีว่านี่คือโอกาสสำคัญที่เธอจะรวบรวมหลักฐานได้ เธอต้องหาทางนำเครื่องบันทึกเสียงนั้นออกมาให้ได้ "คุณคะ" น้ำชาเอ่ยเสียงเบา "ฉันรู้สึกว่าชุดมันรัดไปนิดหน่อยตรงช่วงเอวค่ะ" เธอแสร้งทำเป็นขยับตัวเล็กน้อย "รบกวนคุณช่วยดูให้หน่อยได้ไหมคะ" ช่างแต่งหน้าพยักหน้า แล้วเดินอ้อมมาด้านหลังน้ำชา "ตรงไหนคะ" "ตรงนี้ค่ะ" น้ำชาชี้ไปที่ช่วงเอว ขณะเดียวกันก็ใช้ปลายนิ้วที่ซ่อนอยู่ใต้ชายกระโปรง แตะไปที่เครื่องบันทึกเสียงขนาดเล็กนั้นอย่างแผ่วเบา เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นของโลหะ และเสียงคลิกเล็กๆ ที่บ่งบอกว่ามันถูกปลดล็อคแล้ว "อืม ไม่ได้รัดเลยนะคะคุณน้ำชา" ช่างแต่งหน้าบอก "อาจจะเป็นเพราะคุณยังไม่ชินกับชุด" "ค่ะ อาจจะใช่" น้ำชาตอบ พลางยิ้ม "ขอบคุณมากนะคะ" เมื่อช่างแต่งหน้ากลับไปแต่งหน้าส่วนอื่น น้ำชาก็รีบเอื้อมมือลงไปใต้กระโปรงอีกครั้ง เธอค่อยๆ ดึงเครื่องบันทึกเสียงออกมาอย่างระมัดระวัง แล้วรีบซ่อนมันไว้ในกระเป๋าถือใบเล็กที่วางอยู่ข้างๆ อย่างรวดเร็ว เธอเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาบนผนัง เวลาเดินไปเร็วมาก เธอเหลือเวลาอีกไม่มากก่อนที่นนท์จะพาเธอไปถ่ายรูป Pre-wedding ซึ่งเป็นอีกหนึ่งโอกาสที่เธอจะเก็บข้อมูลได้ "คุณคะ" น้ำชาเอ่ย "ฉันขอไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะคะ" "ได้ค่ะ" ช่างแต่งหน้าตอบ "ถ้าต้องการอะไร เรียกได้นะคะ" น้ำชาเดินออกจากห้องแต่งหน้า หัวใจยังเต้นแรงอยู่ เธอรีบเดินไปยังห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกลนัก เมื่อเข้าไปข้างใน เธอรีบปิดประตูและล็อคกลอนทันที เธอหยิบเครื่องบันทึกเสียงออกมาจากกระเป๋าถือ มันเป็นอุปกรณ์ขนาดเล็กมาก มีเพียงปุ่มเล็กๆ เพียงปุ่มเดียว เธอพยายามกดปุ่มนั้น แต่ก็ไม่แน่ใจว่ามันทำงานอย่างไร ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น "คุณน้ำชาคะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ" "ค่ะ! ค่ะ! เป็นอะไรนิดหน่อยค่ะ" น้ำชาตะโกนตอบ เธอรีบเอื้อมมือไปสัมผัสจี้สร้อยคอที่ธามให้มา เธอจำได้ว่าปุ่มกดอยู่ที่ด้านหลัง เธอพลิกจี้ไปมา แล้วกดปุ่มเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ด้านหลังค้างไว้ สัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากจี้ "คุณน้ำชาคะ เปิดประตูหน่อยค่ะ" เสียงของพลอยใสที่ดังขึ้น ทำให้เธอใจเย็นลง "เดี๋ยวค่ะพี่พลอย" น้ำชาตอบ "หนูจะรีบออกไป" เธอรู้ว่าเธอมีเวลาไม่มากนัก เธอต้องรีบนำเครื่องบันทึกเสียงนี้ไปให้ธาม และต้องหาทางรับมือกับแผนการของนนท์ต่อไป