บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความตึงเครียด น้ำชาพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมสติของตนเอง เธอรู้ว่านนท์กำลังจับตามองเธออยู่ทุกฝีก้าว เธอจึงทำได้เพียงนั่งเงียบๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง "คุณกำลังคิดอะไรอยู่ครับ" นนท์ถาม เสียงของเขาเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความคาดคั้น "กำลังคิดถึงวิธีที่จะหนีไปหรือเปล่า" "เปล่าค่ะ" น้ำชาตอบ "หนูกำลังคิดถึงอนาคต" "อนาคตของเรา" นนท์กล่าว "ผมหวังว่าคุณจะคิดถึงมันด้วยความสุขนะครับ" น้ำชาเพียงแต่พยักหน้า เธอไม่รู้จะพูดอะไรอีก เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกบีบคั้นเข้ามาทุกที เมื่อรถจอดถึงบ้านของพลอยใส น้ำชาก็รีบลงจากรถทันที เธอส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปยังธามที่ยืนรออยู่หน้าบ้าน "คุณน้ำชาครับ" ธามรีบเดินเข้ามาหา "ผมมีเรื่องจะบอกคุณ" "มีอะไรคะ" น้ำชาถาม "ผมได้เครื่องบันทึกเสียงของคุณแล้ว" ธามกล่าว "ผมฟังมันแล้ว" หัวใจของน้ำชาเต้นแรง "แล้ว... คุณได้ยินอะไรบ้างคะ" "ผมได้ยินทุกอย่างที่คุณคุยกับคุณนนท์" ธามตอบ "และผมก็มั่นใจว่าหลักฐานชิ้นนี้จะช่วยเราได้มาก" "ขอบคุณมากนะคะธาม" น้ำชากล่าวด้วยความโล่งอก "หนูไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดี" "เราจะจัดการเรื่องนี้ไปด้วยกัน" ธามกล่าว "แต่ตอนนี้คุณต้องระวังตัวให้มาก" "คุณนนท์ดูเหมือนจะรู้ตัวแล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติ" ธามกล่าวเสริม "เขาจะพยายามเข้ามาใกล้คุณมากขึ้น และอาจจะทำอะไรที่คาดไม่ถึง" "หนูเข้าใจค่ะ" น้ำชาตอบ "หนูจะระวังตัวให้ถึงที่สุด" ในขณะนั้นเอง นนท์ก็เดินลงจากรถ เขาเดินตรงมาหาน้ำชา "คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ น้ำชา" เขาถาม "ดูเหมือนคุณจะไม่ค่อยสบาย" "หนูไม่เป็นไรค่ะ" น้ำชาตอบ "แค่เหนื่อยหน่อย" "ผมมีเรื่องจะบอกคุณ" นนท์กล่าว "ผมอยากให้คุณมาที่คฤหาสน์ของผมคืนนี้" "คฤหาสน์ของคุณ" น้ำชาทวนคำ "ทำไมคะ" "ผมอยากจะมอบของขวัญให้คุณ" นนท์กล่าว "ของขวัญที่ผมเตรียมไว้ให้คุณโดยเฉพาะ" น้ำชารู้สึกถึงความผิดปกติทันที เธอจำได้ว่าธามเคยเตือนเธอว่านนท์จะพยายามทำอะไรที่คาดไม่ถึง "หนู... หนูไม่แน่ใจค่ะ" น้ำชาบอก "พรุ่งนี้หนูมีงานสำคัญ" "ไม่เป็นไรครับ" นนท์กล่าว "ผมจะให้คนไปรับคุณเอง" "คุณนนท์คะ" ธามแทรกขึ้นมา "คุณน้ำชาดูเหนื่อยมาก ผมว่าคุณให้เธอพักผ่อนดีกว่านะครับ" "คุณธาม" นนท์หันไปมองธามด้วยแววตาที่เย็นชา "ผมขอโทษนะครับ นี่เป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างผมกับว่าที่ภรรยาของผม" "แต่คุณน้ำชาดูไม่เต็มใจเลยนะครับ" ธามยืนกราน "ถ้าคุณเป็นห่วงเธอจริงๆ คุณควรจะให้เธอได้พักผ่อน" "คุณธาม" นนท์กล่าวเสียงเข้ม "คุณกำลังก้าวก่ายเรื่องของผมมากเกินไปแล้วนะครับ" "ผมแค่เป็นห่วงคุณน้ำชาครับ" ธามตอบ "และผมก็จะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอ" นนท์หัวเราะในลำคอ "คุณคิดว่าคุณปกป้องเธอได้จริงๆ หรือ" เขาถาม "คุณรู้ไหมว่าผมเป็นใคร" "ผมรู้ว่าคุณเป็นใคร" ธามตอบ "และผมก็รู้ว่าคุณกำลังวางแผนอะไรอยู่" "คุณจะไม่มีวันรู้ความจริง" นนท์กล่าว "เพราะผมจะไม่มีวันให้คุณรู้" "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น" ธามกล่าว "ว่าความจริงนั้น... ไม่สามารถปกปิดได้ตลอดไป" นนท์สบตากับธามอย่างท้าทาย เขารู้ว่าธามกำลังจะทำอะไรบางอย่าง แต่เขาก็ไม่กลัว "เอาล่ะ" นนท์กล่าว "ผมจะรอคุณที่คฤหาสน์ของผมนะครับ น้ำชา" นนท์เดินจากไป ทิ้งให้น้ำชาและธามยืนมองตามหลังเขาไปด้วยกัน "คุณต้องไปใช่ไหมครับ" ธามถามน้ำชา น้ำชาพยักหน้า "หนูต้องไปค่ะธาม" เธอตอบ "หนูต้องรู้ความจริง" "ผมจะไปด้วย" ธามกล่าว "ผมจะคอยอยู่ข้างๆ คุณ" "ขอบคุณนะคะ" น้ำชาตอบ คืนนั้น น้ำชาแต่งตัวด้วยชุดที่เรียบง่ายแต่สง่างาม เธอมองเครื่องบันทึกเสียงในกระเป๋า และสร้อยคอที่มีปุ่มกดซ่อนอยู่ เธอรู้ว่านี่คือการเผชิญหน้าที่อันตรายที่สุดในชีวิตของเธอ เมื่อรถของนนท์มารับ เธอก็ขึ้นรถไปพร้อมกับธามที่ปลอมตัวมาเป็นคนขับรถ "คุณแน่ใจนะครับว่าจะทำแบบนี้" ธามถามขณะขับรถ "หนูต้องทำค่ะ" น้ำชาตอบ "หนูอยากรู้ว่าใครฆ่าพี่สาวของหนู" "ผมจะอยู่ข้างคุณเสมอ" ธามกล่าว "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น" รถแล่นไปตามถนนที่มืดมิด มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ของนนท์ น้ำชาสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นที่คืบคลานเข้ามาในใจ เธอรู้ว่าคืนนี้... อาจจะเป็นคืนที่เธอได้พบกับความจริงที่โหดร้ายที่สุด หรืออาจจะเป็นคืนที่เธอต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด