"บางครั้ง... เราอาจจะหลงผิด คิดว่าสิ่งที่เห็นคือความรัก" น้ำชาพูดต่อ "แต่ความจริง... อาจจะซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากที่สวยงาม" น้ำตาคลอหน่วยเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา "แต่ถึงแม้ว่าเราจะเคยหลงผิด ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่มีวันพบเจอความรักที่แท้จริง" เธอหันไปมองธามที่ยืนยิ้มให้เธออยู่ข้างเวที "ความรักที่แท้จริง... คือคนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างเราในทุกช่วงเวลา ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์" เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วห้อง น้ำชาก้มลงกราบขอบคุณ ก่อนจะเดินกลับไปหาธาม "คุณทำได้ยอดเยี่ยมมากครับ" ธามกระซิบชมเชย พลางโอบไหล่น้ำชาไว้เบาๆ "ขอบคุณนะคะ" น้ำชาซบหน้ากับไหล่ของธาม "ถ้าไม่มีคุณ หนูคงไม่กล้ามายืนตรงนี้" "ผมบอกแล้วไงครับว่าคุณเก่ง" ธามยิ้ม "ต่อไปเราจะทำอะไรด้วยกันอีกนะ" "คงเป็นงานแต่งงานของเราค่ะ" น้ำชาพูด พลางเงยหน้าขึ้นมองธาม ดวงตาของเธอเป็นประกาย ธามหัวเราะเบาๆ "ผมรอวันนี้อยู่นะ" หลังจากจบงานเปิดตัวแบรนด์เสื้อผ้า น้ำชาและธามก็ใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น พวกเขาวางแผนชีวิตคู่ และเตรียมการสำหรับงานแต่งงานที่จะมีขึ้นในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า น้ำชาได้มีโอกาสกลับไปเยี่ยมครอบครัวของคุณธิดาอีกครั้ง เธอได้พูดคุยกับญาติๆ ที่ห่างหายไปนาน และได้เรียนรู้เกี่ยวกับชีวิตของพี่สาวเธอในมุมที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน ทำให้เธอเข้าใจพี่สาวของเธอมากขึ้น และรู้สึกเสียใจที่ไม่ได้มีโอกาสรู้จักพี่สาวของเธอให้มากกว่านี้ "คุณธิดาเป็นคนเข้มแข็งมากเลยนะคะ" น้ำชาเล่าให้ธามฟังขณะที่ทั้งคู่นั่งทานอาหารเย็นด้วยกัน "เธอผ่านอะไรมาเยอะ แต่ก็ไม่เคยยอมแพ้" "ผมดีใจนะครับที่ตอนนี้คุณได้เข้าใจพี่สาวของคุณมากขึ้น" ธามจับมือของน้ำชาไว้ "ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้อยู่กับเราแล้ว แต่ความทรงจำดีๆ ที่คุณมีให้กัน จะยังคงอยู่ตลอดไป" "หนูจะไม่มีวันลืมเธอค่ะ" น้ำชาตอบ "และหนูจะใช้ชีวิตต่อไปให้ดีที่สุด เพื่อเป็นเกียรติแก่เธอ" พลอยใสได้รับโทษตามกฎหมายในข้อหาบงการฆาตกรรม และถูกตัดสินจำคุกเป็นเวลาที่ยาวนาน เธอไม่ได้รับการลดหย่อนโทษใดๆ เลย เนื่องจากเป็นผู้ที่วางแผนและลงมืออย่างเลือดเย็น ขณะที่อยู่ในเรือนจำ พลอยใสได้เริ่มทบทวนการกระทำของตัวเอง เธอตระหนักถึงความผิดพลาด และความโหดร้ายที่เธอได้ก่อขึ้น เธอเริ่มเขียนจดหมายขอโทษน้ำชา แต่ก็ไม่รู้ว่าน้ำชาจะให้อภัยเธอหรือไม่ "หนูว่าหนูจะลองเขียนจดหมายไปหาพลอยใสนะคะ" น้ำชาพูดกับธามในวันหนึ่ง "อยากให้เธอรู้ว่าหนูให้อภัยเธอแล้ว" ธามมองน้ำชาด้วยความเข้าใจ "ผมสนับสนุนการตัดสินใจของคุณครับ" "แต่หนูไม่รู้ว่าเธอจะตอบกลับมาหรือเปล่า" น้ำชาถอนหายใจ "ถ้าเธอไม่ให้อภัยหนูจริงๆ" "ไม่เป็นไรครับ" ธามปลอบ "อย่างน้อยคุณก็ได้ทำในสิ่งที่คุณรู้สึกว่าถูกต้องแล้ว" น้ำชาเขียนจดหมายถึงพลอยใส เธอเขียนด้วยความรู้สึกที่จริงใจ และบอกให้พลอยใสรู้ว่าเธอให้อภัยเธอแล้ว เธอหวังว่าพลอยใสจะสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดีได้ในอนาคต หลายสัปดาห์ต่อมา มีจดหมายฉบับหนึ่งถูกส่งมาถึงน้ำชาที่บ้าน เป็นจดหมายจากพลอยใส "ฉันได้รับจดหมายของคุณแล้ว น้ำชา" น้ำชาอ่านจดหมายของพลอยใส "ฉันดีใจมากที่คุณให้อภัยฉัน ฉันรู้สึกผิดมาตลอดกับสิ่งที่ฉันทำลงไป ฉันได้เรียนรู้บทเรียนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต ฉันหวังว่าวันหนึ่งเราจะได้พบกันอีกครั้ง และฉันจะขอโทษคุณด้วยตัวเอง" น้ำชารู้สึกโล่งใจที่พลอยใสได้รับการลดหย่อนโทษ และสามารถกลับตัวกลับใจได้ เธอตัดสินใจที่จะไม่จมอยู่กับอดีตอีกต่อไป แต่จะก้าวต่อไปข้างหน้าอย่างเข้มแข็ง "คุณเคยคิดถึงเรื่องนี้ไหมคะ" น้ำชาถามธามขณะที่ทั้งคู่นั่งอยู่ริมทะเล มองพระอาทิตย์ตกดิน "เรื่องอะไรครับ" ธามถาม "เรื่องที่เราจะสร้างครอบครัวของเรา" น้ำชาตอบ "มีลูกสักสองคน ผู้ชายหนึ่ง ผู้หญิงหนึ่ง" ธามหัวเราะเบาๆ "ผมคิดถึงเรื่องนั้นทุกวันเลยครับ" เขาหันมามองน้ำชา "คุณอยากมีลูกเร็วๆ นี้ไหม" "หนู... หนูอยากค่ะ" น้ำชาตอบ "แต่ขอให้เราได้ใช้ชีวิตคู่กันไปก่อนสักพักนะคะ" "ได้เลยครับ" ธามยิ้ม "ผมจะรอ" ทั้งคู่มองหน้ากัน และยิ้มให้กัน เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข และความหวังในอนาคต