พลอยใสเดินลงจากรถของธาม สองขายังคงรู้สึกไม่มั่นคงนัก บ้านของเธอดูเงียบสงัดในยามค่ำคืน แสงไฟในบ้านบางส่วนยังคงเปิดอยู่ แต่ก็ให้ความรู้สึกวังเวงปนเศร้า "คุณธามคะ" พลอยใสเอ่ยเสียงเบา "ฉัน... ฉันกลัว" ธามเดินเข้ามาประคองไหล่เธอ "ไม่เป็นไรนะพลอย ผมอยู่ตรงนี้" เขามองเข้าไปในบ้าน "ถ้ามีอะไร ผมจะจัดการให้" พลอยใสพยักหน้า เธอตั้งสติแล้วเดินนำธามเข้าไปในบ้าน ประตูบ้านไม่ได้ล็อค เธอผลักเข้าไปเบาๆ แล้วก้าวเข้าไปในความมืดสลัวของโถงทางเดิน "น้ำชา!" พลอยใสเรียกเสียงดัง "น้ำชาอยู่ไหน" ไม่มีเสียงตอบกลับมา มีเพียงเสียงลมที่พัดเอื่อยๆ ผ่านหน้าต่างที่เปิดอยู่ "สงสัยจะไม่อยู่บ้าน" ธามบอก "ไม่น่าใช่ค่ะ" พลอยใสส่ายหน้า "ไฟยังเปิดอยู่เลย" เธอเดินสำรวจไปตามห้องต่างๆ ในบ้านอย่างระมัดระวัง จนกระทั่งเธอมาถึงห้องนั่งเล่น แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นเผยให้เห็นร่างของใครบางคนกำลังนั่งอยู่บนโซฟา "น้ำชา!" พลอยใสร้องอุทานเมื่อเห็นน้องสาวของเธอ "เป็นอะไรไป ทำไมถึงมานั่งอยู่ตรงนี้คนเดียว" น้ำชาเงยหน้าขึ้นมองพลอยใส ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ ใบหน้าซีดเซียว "พี่พลอย..." น้ำชาเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ทำไมไม่ตอบพี่" พลอยใสเดินเข้าไปหา "แล้วทำไมนั่งอยู่ตรงนี้คนเดียว" น้ำชาไม่ตอบ เธอยังคงจ้องมองพลอยใสด้วยสายตาที่ว่างเปล่า "เกิดอะไรขึ้น" ธามถาม พลอยใสหันไปมองธาม เธอไม่แน่ใจว่าควรจะพูดเรื่องนนท์ให้ธามฟังอย่างไร "คือ... ฉันมีเรื่องจะคุยกับน้ำชาค่ะ" พลอยใสพูดกับธาม "คุณธามคะ รบกวนรออยู่ข้างนอกก่อนได้ไหมคะ" ธามลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของพลอยใส เขาก็พยักหน้า "ได้สิ ผมจะรออยู่ตรงนี้" พลอยใสพยักหน้าให้ธาม แล้วหันกลับมาหาน้ำชา "น้ำชา... พี่มีเรื่องอยากจะถาม" น้ำชาเงยหน้ามองพี่สาว "ถามมาเลยค่ะ" "เมื่อกี้... พี่เจอคุณนนท์" พลอยใสพูดเสียงเรียบ "เขาบอกว่า... เขาจะหมั้นกับน้ำชา" น้ำชาตัวแข็งทื่อไปทันที เธอเบิกตากว้างมองพลอยใสอย่างไม่เชื่อสายตา "เขา... เขาโกหกค่ะพี่พลอย" น้ำชาปฏิเสธเสียงสั่น "โกหกเหรอ" พลอยใสถามอย่างไม่เข้าใจ "แล้วทำไมเขาถึงพูดแบบนั้น" "หนู... หนูไม่รู้" น้ำชาพูด "แต่หนูไม่ได้ตกลงอะไรกับคุณนนท์ทั้งนั้น" "แล้วทำไมเขาถึงคิดว่าน้ำชาจะหมั้นกับเขา" พลอยใสถามต่อ "แล้วทำไมน้ำชาถึงไม่บอกพี่เรื่องนี้เลย" น้ำชาหลบตาพี่สาว "หนู... หนูไม่รู้จะบอกพี่พลอยยังไง" "ไม่รู้จะบอกยังไง?" พลอยใสเริ่มเสียงดังขึ้น "นี่เราเป็นพี่น้องกันนะน้ำชา อะไรๆ ก็บอกพี่ได้สิ" "หนู... กลัวพี่พลอยเสียใจ" น้ำชาตอบ "เสียใจ?" พลอยใสหัวเราะอย่างขมขื่น "ตอนนี้พี่ก็เสียใจมากพอแล้วน้ำชา" น้ำชาเริ่มร้องไห้อีกครั้ง "พี่พลอยคะ..." "ทำไมถึงกลัวพี่เสียใจ" พลอยใสถาม "เพราะน้ำชากำลังจะหมั้นกับคนที่พี่ชอบอยู่เหรอ" น้ำชาอึ้งไป เธอไม่กล้าตอบ "ตอบพี่สิ น้ำชา" พลอยใสคาดคั้น "หนู... หนูขอโทษค่ะพี่พลอย" น้ำชาพูดทั้งน้ำตา "หนู... หนูบังคับใจตัวเองไม่ได้" "บังคับใจตัวเองไม่ได้?" พลอยใสถาม "หมายความว่ายังไง" "คุณนนท์... เขามีอิทธิพลกับหนูมาก" น้ำชาอธิบาย "แล้ว... แล้วครอบครัวเขาก็มีปัญหาเรื่องเงิน" "ครอบครัวเขามีปัญหาเรื่องเงิน" พลอยใสทวนคำ "แล้วน้ำชาจะทำอะไรได้" "เขาบอกว่า... ถ้าหนูไม่ยอมหมั้นกับเขา... เขาจะแฉเรื่องที่... ที่หนูทำไว้" น้ำชาพูดเสียงสั่น "เรื่องอะไร?" พลอยใสถามด้วยความสงสัย "เรื่อง... เรื่องที่หนูไปยุ่งกับเงินของบริษัท" น้ำชาสารภาพ "หนู... หนูเอาเงินไปลงทุนแล้วขาดทุนไปเยอะมาก" พลอยใสอ้าปากค้าง เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าน้ำชาจะทำเรื่องแบบนี้ "น้ำชา! ทำไมถึงทำแบบนั้น" "หนู... หนูคิดว่ามันจะเป็นเงินก้อนใหญ่" น้ำชาอธิบาย "หนูอยากจะเอาไปใช้หนี้ที่บ้าน... แล้วก็... แล้วก็อยากจะเซอร์ไพรส์พี่พลอย" "เซอร์ไพรส์พี่" พลอยใสพูดอย่างไม่เข้าใจ "แล้วตอนนี้... น้ำชาจะให้ฉันเสียใจแบบนี้เนี่ยนะ" "หนู... หนูขอโทษค่ะพี่พลอย" น้ำชาพูดทั้งน้ำตา "หนู... หนูไม่รู้จะทำยังไงแล้ว" "แล้วทำไมถึงไม่บอกพี่" พลอยใสถามอย่างเจ็บปวด "ทำไมถึงไปทำเรื่องแบบนี้" "หนูกลัวค่ะพี่พลอย" น้ำชาตอบ "หนูกลัวพี่พลอยจะผิดหวังในตัวหนู" "ผิดหวังเหรอ" พลอยใสหัวเราะอย่างเศร้าสร้อย "ตอนนี้พี่ผิดหวังมากกว่าเดิมอีกนะน้ำชา" เธอหันไปมองธามที่ยืนรออยู่หน้าประตู "คุณธามคะ" ธามเดินเข้ามาทันที "มีอะไรเหรอพลอย" "คุณนนท์... เขาขู่จะแฉเรื่องน้ำชา" พลอยใสบอก "เรื่องที่น้ำชาเอาเงินบริษัทไปลงทุนแล้วเสีย" ธามมองน้ำชาด้วยความสงสาร "ผมรู้แล้ว" "คุณรู้?" พลอยใสประหลาดใจ "ผมพอจะทราบมาบ้าง" ธามตอบ "แต่ไม่คิดว่ามันจะถึงขั้นนี้" "แล้ว... แล้วเราจะทำยังไงดีคะ" พลอยใสถามอย่างสิ้นหวัง "เราต้องคุยกับนนท์" ธามตัดสินใจ "เราต้องหาทางออกเรื่องนี้" "แต่คุณนนท์... เขาจะยอมฟังเราเหรอคะ" พลอยใสถาม "เราต้องลองดู" ธามบอก "ผมจะช่วยคุณเองพลอย" พลอยใสมองหน้าธาม เธอรู้สึกขอบคุณเขามากที่ยังคงอยู่เคียงข้างเธอ "น้ำชา" พลอยใสหันไปพูดกับน้องสาว "พี่เข้าใจแล้ว" น้ำชาเงยหน้ามองพี่สาวอย่างไม่เชื่อสายตา "พี่เข้าใจว่าน้ำชากลัว" พลอยใสกล่าว "แต่ครั้งหน้า... น้ำชาต้องบอกพี่นะ" "ค่ะพี่พลอย" น้ำชาตอบเสียงแผ่ว "ตอนนี้... เรามาหาทางออกเรื่องนี้กัน" พลอยใสบอก "เราจะให้คุณนนท์มาคุยกับเรา" น้ำชามองพี่สาวอย่างโล่งใจ เธอไม่คิดว่าพลอยใสจะให้อภัยเธอได้ง่ายๆ "คุณธามคะ" พลอยใสเอ่ย "คุณพอจะติดต่อคุณนนท์ให้มาเจอกันได้ไหมคะ" "ได้สิ" ธามตอบ "ผมจะลองดู" พลอยใสถอนหายใจยาว เธอรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็ยังมีความหวังว่าเรื่องราวจะคลี่คลายไปในทางที่ดี "ขอบคุณนะคะธาม" พลอยใสเอ่ย "ไม่เป็นไรนะพลอย" ธามยิ้ม "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน" พลอยใสมองน้ำชาที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่ เธอเดินเข้าไปกอดน้องสาว "ไม่เป็นไรนะน้ำชา" น้ำชากอดพี่สาวแน่น "ขอบคุณค่ะพี่พลอย" พลอยใสรู้ดีว่าเรื่องนี้ยังไม่จบง่ายๆ แต่การที่เธอได้พูดคุยกับน้ำชา และการที่ธามพร้อมจะช่วยเหลือ ทำให้เธอรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาก