นนท์ก้าวเข้ามาในบ้านของพลอยใสด้วยท่าทีที่สง่าผ่าเผย แต่สายตาที่วาวโรจน์นั้นฉายแววบางอย่างที่พลอยใสไม่สามารถคาดเดาได้ ธามยืนอยู่ข้างๆ พลอยใสราวกับเป็นเกราะป้องกัน ขณะที่น้ำตายังคงนั่งนิ่งอยู่ที่โซฟา ใบหน้าซีดเซียวแต่ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยวขึ้นกว่าเดิม "สวัสดีครับคุณพลอยใส คุณน้ำชา" นนท์กล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ก็แฝงไปด้วยความสุภาพที่ดูเหมือนจะไม่จริงใจนัก "ผมมาตามที่นัดไว้" พลอยใสพยักหน้า "คุณนนท์คะ เรามีเรื่องต้องคุยกัน" "แน่นอนครับ" นนท์ตอบพลางกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องอย่างสำรวจ "ผมก็อยากจะเคลียร์เรื่องนี้ให้กระจ่างเหมือนกัน" "คุณนนท์คะ" พลอยใสเริ่มบทสนทนาอย่างเป็นทางการ "เมื่อวานนี้ คุณบอกกับฉันว่าคุณจะหมั้นกับน้องสาวของฉัน คุณน้ำชา" "ครับ" นนท์ตอบรับอย่างไม่ลังเล "ผมมีแผนที่จะหมั้นกับคุณน้ำชาจริงๆ" คำตอบนั้นทำเอาพลอยใสแทบจะกุมขมับ เธอหันไปมองน้ำชาที่นั่งนิ่งอยู่ข้างๆ น้ำชาเพียงแค่สบตาพี่สาวของเธอด้วยแววตาที่บ่งบอกถึงความไม่ยินยอม "แล้วทำไมคุณถึงทำแบบนี้คะ" พลอยใสถามเสียงเข้ม "คุณรู้ไหมว่าคุณกำลังทำร้ายน้องสาวของฉันมากแค่ไหน" "ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายใครครับ" นนท์ตอบ "ผมแค่ทำตามความเหมาะสม" "ความเหมาะสม?" พลอยใสเน้นคำนั้น "คุณคิดว่าการหลอกลวงแบบนี้คือความเหมาะสมอย่างนั้นเหรอคะ" "ผมไม่ได้หลอกลวงครับ" นนท์แย้ง "ผมแค่แสดงเจตนาของผมให้ชัดเจน" "แต่คุณน้ำชาไม่ได้ต้องการแบบนั้น!" พลอยใสขึ้นเสียง "เธอไม่ได้เห็นคุณเป็นแบบนั้นเลย" "คุณพูดแทนคุณน้ำชาได้แล้วเหรอครับ" นนท์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ผมคิดว่าเราควรจะถามความรู้สึกของคุณน้ำชาโดยตรงนะครับ" นนท์หันไปมองน้ำชาที่นั่งอยู่ น้ำชากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เธอรู้ดีว่านี่คือช่วงเวลาที่เธอต้องตัดสินใจ "คุณน้ำชา" นนท์เอ่ยถาม "คุณรู้สึกอย่างไรกับผม" น้ำชาเงยหน้าขึ้นมองนนท์ เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดในตัวแล้วตอบเสียงดังฟังชัด "หนูไม่รักคุณค่ะคุณนนท์" คำตอบนั้นทำให้นนท์นิ่งไปชั่วขณะ ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็พยายามเก็บอาการเอาไว้ "คุณแน่ใจนะ" นนท์ถามเสียงเบาลง "คุณแน่ใจจริงๆ หรือว่าคุณไม่ได้รู้สึกอะไรกับผมเลย" "หนูแน่ใจค่ะ" น้ำชาตอบหนักแน่น "หนูไม่เคยมีความรู้สึกรักคุณเลยสักนิด" "แล้วเรื่องทั้งหมดที่ผ่านมาล่ะ" นนท์ถามต่อ "เรื่องที่เราไปไหนมาไหนด้วยกัน เรื่องที่คุณดูเหมือนจะมีความสุข" "นั่นเป็นเพราะหนูเกรงใจคุณค่ะ" น้ำชาตอบ "แล้วก็... หนูไม่รู้จะปฏิเสธคุณยังไง" "เกรงใจ?" นนท์หัวเราะเบาๆ "คุณคิดว่าผมจะเชื่อเรื่องนั้นเหรอ" "หนูพูดความจริงค่ะ" น้ำชาตอบ "หนูไม่เคยมีความรู้สึกแบบนั้นให้คุณจริงๆ" พลอยใสที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ รู้สึกใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย อย่างน้อยน้องสาวของเธอก็กล้าหาญพอที่จะพูดความจริงออกมา "งั้นที่คุณบอกผมว่าคุณพร้อมที่จะหมั้นกับผม..." นนท์พูดด้วยน้ำเสียงที่เริ่มเปลี่ยนไป "นั่นเป็นเพราะหนูเข้าใจผิดค่ะ" น้ำชาแก้ต่าง "หนูคิดว่าถ้าหนูตกลง คุณก็จะเลิกตื๊อหนูสักที" "แล้วตอนนี้คุณคิดว่ายังไง" นนท์ถาม "คุณคิดว่าผมจะยอมปล่อยคุณไปง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ" "คุณนนท์คะ" พลอยใสแทรกขึ้น "คุณกำลังทำอะไรอยู่" "ผมกำลังพยายามทำความเข้าใจสถานการณ์ครับคุณพลอยใส" นนท์ตอบ "ผมไม่คิดว่าคุณน้ำชาจะปฏิเสธผมแบบนี้" "ก็เพราะเธอไม่รักคุณไงคะ" พลอยใสพูดตรงไปตรงมา "คุณควรจะยอมรับความจริงได้แล้ว" "ความจริงที่ว่าผมถูกหลอกลวงอย่างนั้นเหรอครับ" นนท์ถามด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "คุณน้ำชา คุณทำให้ผมดูเป็นคนโง่" "หนูขอโทษค่ะ" น้ำชาพูดเสียงอ่อย "แต่หนูก็ไม่ได้ตั้งใจ" "ไม่ได้ตั้งใจ?" นนท์หัวเราะเสียงดัง "คุณทำให้ผมเสียหน้ามากนะรู้ไหม" "คุณนนท์คะ" ธามที่ยืนอยู่เงียบๆ มาตลอด เริ่มพูดขึ้น "ผมคิดว่าคุณควรจะเลิกยุ่งกับคุณน้ำชาได้แล้ว" นนท์หันไปมองธามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ "แล้วคุณเป็นใคร มายุ่งเรื่องของผมทำไม" "ผมคือคนที่แคร์คุณน้ำชาครับ" ธามตอบเสียงหนักแน่น "และผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอ" "แคร์เหรอ" นนท์หัวเราะเยาะ "คุณน้ำชาไม่เคยเห็นคุณอยู่ในสายตาหรอก" "นั่นไม่ใช่เรื่องที่คุณจะตัดสินได้" ธามสวนกลับ "คุณน้ำชาเลือกที่จะอยู่กับใคร เป็นเรื่องของเธอ" "แต่ผมก็มีสิทธิ์ที่จะเสนอทางเลือกที่ดีที่สุดให้เธอ" นนท์กล่าว "ผมมีทุกอย่างที่ผู้หญิงทุกคนใฝ่ฝัน" "แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความรู้สึก" ธามยืนยัน "และคุณไม่มีสิ่งนั้น" "คุณกำลังจะบอกว่าผมไม่มีค่าอย่างนั้นเหรอ" นนท์ถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มโมโห "ผมกำลังจะบอกว่า คุณไม่สามารถบังคับให้ใครมารักคุณได้" ธามตอบ "ถ้าคุณน้ำชาไม่รักคุณ คุณก็ควรจะปล่อยเธอไป" "ปล่อยไปง่ายๆ แบบนั้นเหรอ" นนท์พูดเสียงเย้ยหยัน "ผมไม่ยอมหรอก" "คุณนนท์คะ" พลอยใสพูดเสียงเย็น "คุณจะทำอะไร" "ผมก็จะทำในสิ่งที่ผมควรจะทำ" นนท์ตอบ "ผมจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าผมคู่ควรกับคุณน้ำชามากกว่าใคร" "คุณจะทำอะไร" พลอยใสถามย้ำ "ผมจะทำให้คุณน้ำชารู้ว่า การปฏิเสธผม มันจะส่งผลเสียต่อเธอมากแค่ไหน" นนท์พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคุกคาม พลอยใสรู้สึกถึงความอันตรายที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวนนท์ เธอรู้ดีว่าเขาไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ "คุณกำลังข่มขู่เหรอคะ" พลอยใสถามเสียงเข้ม "ผมแค่กำลังเตือนสติครับ" นนท์ตอบ "เตือนสติคุณน้ำชา และคุณพลอยใสด้วย" "ฉันไม่กลัวคุณ" พลอยใสยืนยัน "และน้องสาวของฉันก็ไม่กลัว" "ดี" นนท์พยักหน้า "งั้นเรามาดูกันว่าใครจะทนได้นานกว่ากัน" พูดจบ นนท์ก็หันหลังเดินออกจากบ้านไป ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกอึดอัดและหวาดระแวง