แดนไทเดินทางมาถึงคฤหาสน์หลังงามของเธอผู้เป็นอดีตคนรักของบิดา เขาลงจากรถด้วยหัวใจที่เต้นระรัว แม้จะเตรียมใจมาแล้ว แต่เขาก็ยังคงรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เขาเดินตรงไปยังประตูทางเข้า และกดออดเรียก เมื่อประตูเปิดออก พริมาก็ปรากฏตัวขึ้นในชุดเดรสสีดำเรียบหรู ใบหน้าของเธอยังคงสวยสง่า แต่แววตาฉายแววของความเย่อหยิ่งและเย็นชา "แดนไท" เธอทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "มามีธุระอะไร" "คุณมนตราครับ" แดนไทตอบ "ผมอยากจะขอคุยด้วยสักครู่" "มาที่นี่เพื่อเรื่องนั้นหรือ" เธอเลิกคิ้วสูง "ฉันคิดว่าเรื่องของเรามันจบไปนานแล้วนะ" "ผมรู้ครับ" แดนไทกล่าว "แต่ผมจำเป็นต้องมาคุยเรื่องนี้กับคุณ" เธอถอนหายใจเบาๆ "เข้ามาข้างในก่อนสิ" แดนไทเดินเข้าไปในคฤหาสน์ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่กลับให้ความรู้สึกเย็นชาและว่างเปล่า เขามองไปรอบๆ อย่างสังเกต "นั่งก่อนสิ" เธอบอกเขา และเดินไปรินน้ำชาให้ "คุณมนตราครับ" แดนไทเริ่มบทสนทนา "ผมรู้ว่าคุณกำลังจะทำอะไร" เธอหันมามองเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "คุณหมายถึงอะไร" "คุณกำลังจะเปิดเผยความจริงบางอย่างเกี่ยวกับผมกับพริมา" แดนไทกล่าวตรงๆ "และคุณก็กำลังจะใช้เรื่องในอดีตของพ่อกับคุณ มาผูกโยงกับเรื่องของเรา" เธอหัวเราะเบาๆ "คุณฉลาดกว่าที่ฉันคิดนะ" "ทำไมคุณถึงทำแบบนี้" แดนไทถาม "คุณต้องการอะไรกันแน่" "ฉันต้องการให้ทุกคนรู้ความจริง" เธอตอบ "ความจริงที่ว่า... การแต่งงานของพวกคุณมันไม่ใช่ความรัก" "มันคือความรัก" แดนไทยืนยัน "และคุณก็ไม่มีสิทธิ์มาทำลายมัน" "ความรักที่เกิดจากความผิดพลาดคืนเดียวเนี่ยนะ" เธอเย้ยหยัน "มันจะมั่นคงได้อย่างไร" "คุณไม่เข้าใจ" แดนไทกล่าว "คุณไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของผม และคุณก็ไม่เข้าใจความรู้สึกของพริมา" "ฉันเข้าใจดี" เธอตอบ "ฉันเข้าใจดีว่าคุณถูกบังคับให้แต่งงาน และฉันก็เข้าใจดีว่าพริมาเองก็ไม่ได้รักคุณอย่างแท้จริง" "นั่นไม่จริง" แดนไทสวนกลับทันที "ผมกับพริมาเรารักกัน และเราจะพิสูจน์ให้คุณเห็น" "พิสูจน์อย่างไร" เธอท้าทาย "ด้วยการโกหกต่อไปเรื่อยๆ หรือ" "ผมจะบอกความจริงให้คุณฟัง" แดนไทกล่าว "ความจริงเกี่ยวกับคืนนั้น... และความจริงเกี่ยวกับความรู้สึกของเรา" เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เธอฟัง ตั้งแต่เหตุการณ์ในคืนนั้น ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ผลักดันให้เขาต้องรับผิดชอบ ไปจนถึงความรู้สึกที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นระหว่างเขากับพริมา "คุณคิดว่าผมรักพริมาเพราะความผิดพลาดงั้นเหรอ" แดนไทถามเมื่อเล่าจบ "คุณคิดว่าผมจะทนอยู่กับผู้หญิงที่ไม่ใช่คนที่ผมรักไปตลอดชีวิตได้งั้นเหรอ" เธอเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาของเธอดูอ่อนลงเล็กน้อย "ฉัน... ฉันไม่รู้" "คุณไม่เคยให้โอกาสผมได้อธิบาย" แดนไทกล่าว "คุณเอาแต่ตัดสินจากสิ่งที่เห็นภายนอก" "พ่อของคุณ... เขาเคยรักฉันมากนะ" เธอเอ่ยเสียงเบา "แต่สุดท้าย เขาก็เลือกครอบครัวของเขา" "นั่นเป็นเรื่องของอดีต" แดนไทกล่าว "และผมก็ไม่ต้องการให้เรื่องในอดีตของคุณกับพ่อผม มาส่งผลกระทบต่อชีวิตของผมและพริมา" "แล้วคุณจะให้ฉันทำอย่างไร" เธอถาม "ฉันจะหยุดเรื่องทั้งหมดนี้ได้อย่างไร" "คุณถอนเรื่องที่ยื่นฟ้องต่อศาล" แดนไทบอก "และคุณก็อย่ามายุ่งกับชีวิตของพวกเราอีก" เธอเงียบไปนาน ราวกับกำลังชั่งใจ "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจว่าจะทำได้" เธอตอบ "ท่านประธาน ชัยวิทย์ เขา... เขาก็มีส่วนรู้เห็นในเรื่องนี้ด้วย" "ผมจะคุยกับท่านประธาน ชัยวิทย์ เอง" แดนไทกล่าว "ผมจะทำให้เขาเข้าใจ" "คุณคิดว่าเขาจะยอมฟังคุณหรือ" เธอถามด้วยความสงสัย "ผมจะพยายาม" แดนไทตอบ "ผมจะปกป้องพริมาให้ถึงที่สุด" เธอถอนหายใจยาว "ฉัน... ฉันจะลองคุยกับท่านประธาน ชัยวิทย์ ดู" "ขอบคุณครับ" แดนไทกล่าว "ผมหวังว่าคุณจะทำในสิ่งที่ถูกต้อง" เขาได้แต่หวังว่าคำพูดของเขาจะมีน้ำหนักมากพอที่จะเปลี่ยนแปลงความคิดของคุณมนตราได้ เมื่อแดนไทกลับออกมาจากคฤหาสน์ของเธอผู้เป็นอดีตคนรักของบิดา เขาก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมีความกังวลใจอยู่ เขาขับรถกลับไปยังคฤหาสน์ของเขา ที่ซึ่งพริมารอคอยเขาอยู่ เขาต้องรีบไปบอกข่าวดีให้เธอได้รับรู้ เมื่อมาถึง พริมาและคุณหญิงรุ่งนภา ก็รีบออกมาต้อนรับ "เป็นอย่างไรบ้างคะแดนไท" คุณหญิงรุ่งนภาถามด้วยความเป็นห่วง "ผมคุยกับคุณมนตราแล้วครับ" แดนไทบอก "เธอ... เธอรับปากว่าจะลองคุยกับท่านประธาน ชัยวิทย์ ดู" พริมาถอนหายใจด้วยความโล่งอก "จริงเหรอคะ" "ครับ" แดนไทพยักหน้า "แต่เราก็ยังต้องระมัดระวังอยู่" "ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม" คุณหญิงรุ่งนภาโอบกอดแดนไท "เราก็จะสู้ไปด้วยกัน" พริมามองแดนไทด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความซาบซึ้ง เธอรู้ดีว่าเขาได้ทำเต็มที่แล้วเพื่อปกป้องเธอ และเธอก็พร้อมที่จะยืนเคียงข้างเขาในทุกสถานการณ์