ชีวิตในประเทศไทยของภัทรเริ่มต้นขึ้นอย่างสวยงาม เขาทำงานอย่างหนักและมีความสุขกับความท้าทายใหม่ๆ ที่ได้รับมอบหมาย โปรเจกต์ที่เขาดูแลมีความคืบหน้าอย่างรวดเร็ว และได้รับคำชมเชยจากผู้บริหารระดับสูงของบริษัท "ภัทร ผลงานของคุณยอดเยี่ยมมาก" คุณวิชัย ประธานบริษัทกล่าวในที่ประชุม "ผมไม่ผิดหวังเลยที่เลือกคุณมาเป็นหัวหน้าทีม" "ขอบคุณครับคุณวิชัย" ภัทรตอบอย่างนอบน้อม "ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุดครับ" นอกเหนือจากความสำเร็จในหน้าที่การงาน ภัทรยังได้ใช้เวลากับครอบครัวมากขึ้น เขาสนุกกับการเรียนศิลปะจากแม่ และได้เห็นพัฒนาการของตัวเองที่น่าประหลาดใจ พู่กันในมือของเขากลับมาเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วอีกครั้งหนึ่ง สีสันบนผืนผ้าใบสะท้อนความรู้สึกและความคิดสร้างสรรค์ที่ถูกปลุกขึ้นมาใหม่ "แม่คะ ดูนี่สิคะ" ภัทรยื่นภาพวาดทิวทัศน์ชายทะเลที่เขาวาดเสร็จหมาดๆ ให้แม่ชม "หนูว่าครั้งนี้หนูทำได้ดีกว่าเดิมเยอะเลย" พริมามองภาพวาดของลูกชายด้วยความภาคภูมิใจ "สวยมากเลยจ้ะภัทร สีสันสดใสมากเลย แม่ภูมิใจในตัวลูกจริงๆ" "ขอบคุณครับแม่" ภัทรยิ้ม "ถ้าไม่มีแม่ ผมคงไม่กลับมาวาดรูปอีก" "แม่ก็มีความสุขที่ได้เห็นลูกกลับมามีความสุขกับสิ่งที่รักนะ" พริมากล่าว "ศิลปะมันช่วยเยียวยาจิตใจได้จริงๆ" วันเวลาแห่งความสุขผ่านไปอย่างรวดเร็ว ภัทรเริ่มรู้สึกว่าชีวิตของเขามีความสมบูรณ์มากขึ้น แต่ถึงกระนั้น ในห้วงลึกของจิตใจ เขาก็ยังคงมีความรู้สึกโหยหาถึงใครบางคน ความรู้สึกนั้นไม่ใช่ความเหงา แต่เป็นความรู้สึกที่ต้องการใครสักคนมาแบ่งปันความสุขและความสำเร็จ ในขณะเดียวกัน พริมาก็สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของลูกชาย เธอเห็นว่าภัทรมีความสุขมากขึ้น แต่เธอก็สัมผัสได้ว่าเขายังคงมีบางอย่างที่ยังไม่สมบูรณ์ "ภัทร ลูกดูมีความสุขดีนะ" พริมาเอ่ยขึ้นในวันหนึ่งขณะที่ทั้งคู่นั่งจิบชาอยู่ริมระเบียง "แต่แม่ว่าลูกยังขาดอะไรบางอย่างไป" ภัทรมองหน้าแม่ด้วยความฉงน "แม่หมายถึงอะไรครับ" "แม่หมายถึง... ความรักน่ะลูก" พริมาตอบอย่างตรงไปตรงมา "ลูกเติบโตขึ้นมาก ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน ได้กลับมาอยู่กับครอบครัวที่รัก แต่แม่ว่าถ้าลูกมีคนที่รักและรักลูก ตอบแทนกันและกัน ชีวิตของลูกจะสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้นไปอีก" ภัทรเงียบไปครู่หนึ่ง เขารู้สึกได้ว่าแม่พูดถูก แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นค้นหาความรักได้อย่างไร "ผม... ผมไม่รู้ว่าจะหาใครได้จากที่ไหนครับแม่" ภัทรกล่าวอย่างจริงใจ "ผมไม่ค่อยได้พบปะผู้คนใหม่ๆ ในช่วงที่ผ่านมา" "อย่าเพิ่งคิดมากไปเลยลูก" พริมายิ้ม "ความรักมักจะมาในเวลาที่เราไม่คาดคิดเสมอ" วันหนึ่ง ภัทรได้รับเชิญให้ไปร่วมงานเปิดนิทรรศการศิลปะของโรงเรียนสอนศิลปะของแม่ "บ้านศิลปะสีรุ้ง" งานนี้จัดขึ้นเพื่อแสดงผลงานของเด็กๆ ที่เรียนกับเธอ และเพื่อหารายได้สมทบทุนการศึกษาให้กับเด็กๆ ที่ขาดแคลน "แม่คะ ผมจะช่วยอะไรได้บ้างไหมครับ" ภัทรถามแม่ก่อนวันงาน "ไม่ต้องห่วงนะลูก" พริมายิ้ม "แค่มาให้กำลังใจแม่กับเด็กๆ ก็พอแล้ว" ในวันงาน ภัทรเดินทางไปพร้อมกับพ่อแม่ บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยความคึกคักและสดใส เสียงหัวเราะของเด็กๆ ดังก้องไปทั่ว มีผลงานศิลปะมากมายถูกจัดแสดงอย่างสวยงาม ขณะที่ภัทรกำลังเดินชมผลงานอยู่นั้น สายตาของเขาก็พลันไปสะดุดเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังยืนอธิบายผลงานศิลปะให้กับกลุ่มผู้เข้าชม เธอดูสง่างาม มีรอยยิ้มที่อบอุ่น และดวงตาของเธอก็ฉายแววแห่งความหลงใหลในงานศิลปะ "คนนั้นใครเหรอครับแม่" ภัทรถามพริมาอย่างอดใจไม่ไหว "อ๋อ นั่นน่ะเหรอ" พริมาคลี่ยิ้ม "นั่นคือคุณเมขลา เป็นเพื่อนสนิทของฉันเอง เธอเป็นสถาปนิกที่เก่งมาก แต่ก็รักงานศิลปะเหมือนกัน" ภัทรมองเมขลาด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในใจ เขารู้สึกทึ่งในตัวตนของเธอ และอยากจะทำความรู้จักเธอให้มากขึ้น เมื่อจบการบรรยาย ภัทรตัดสินใจเดินเข้าไปหาเมขลา "สวัสดีครับคุณเมขลา" ภัทรเอ่ยทักทาย "ผมภัทรครับ ลูกชายของคุณพริมา" เมขลาหันมามองภัทรด้วยรอยยิ้ม "สวัสดีค่ะคุณภัทร ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ฉันเมขลาค่ะ" "คุณเมขลาอธิบายผลงานศิลปะได้น่าฟังมากเลยครับ" ภัทรกล่าวชม "ผมรู้สึกประทับใจในความรู้และความหลงใหลของคุณที่มีต่องานศิลปะ" "ขอบคุณค่ะ" เมขลายิ้ม "ฉันก็ประทับใจในตัวคุณภัทรเช่นกันค่ะ ได้ยินชื่อเสียงของคุณมานานแล้ว" บทสนทนาของทั้งสองคนดำเนินไปอย่างราบรื่น ราวกับคนรู้จักกันมานาน พวกเขาพูดคุยกันถึงเรื่องงานศิลปะ สถาปัตยกรรม และความฝันในอนาคต ภัทรรู้สึกว่าเขาได้พบเจอคนที่เข้าใจเขาอย่างแท้จริง และเมขลาเองก็รู้สึกเช่นเดียวกัน "คุณภัทรคะ" เมขลาเอ่ยขึ้น "ถ้าว่าง คุณอยากจะไปจิบกาแฟคุยกันอีกไหมคะ" ภัทรแทบจะตอบรับทันที "ได้เลยครับ ผมยินดีมาก" นับตั้งแต่วันนั้น ภัทรและเมขลาก็ได้พบปะพูดคุยกันบ่อยขึ้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ แต่ก็มั่นคง ความรักผลิบานขึ้นในหัวใจของทั้งสองคนอย่างงดงาม ในที่สุด ภัทรก็รู้สึกว่าชีวิตของเขาสมบูรณ์แบบอย่างที่แม่เคยกล่าวไว้ เขาได้ค้นพบความรักที่รอคอยมานาน และพร้อมที่จะเริ่มต้นบทใหม่ของชีวิตที่เต็มไปด้วยความสุขและความเข้าใจ