เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าแขกคนสำคัญกำลังจะเดินทางมาถึง ร่างของพริมาเกร็งขึ้นเล็กน้อยขณะที่เธอกำลังจะเผชิญหน้ากับบุคคลที่จะตัดสินอนาคตของเธอ แดนไทเดินเข้ามาในห้องทำงานด้วยท่าทางที่สง่างาม เขามาพร้อมกับช่อดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความหวังและการเริ่มต้นใหม่ "สวัสดีครับคุณหญิง" แดนไทกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยความเคารพ คุณหญิงดารณี หรือมารดาของพริมา นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวยาว ใบหน้าของท่านยังคงสวยสง่าแม้จะอายุมากขึ้น แต่แววตาของท่านฉายประกายแห่งความกังวลและไม่พอใจ "นั่งก่อนสิคะ คุณแดนไท" คุณหญิงดารณีเอ่ยเชิญด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แดนไททรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม วางช่อดอกไม้ลงบนโต๊ะอย่างเบามือ "ผมต้องขอโทษคุณหญิงด้วยที่ทำให้เรื่องนี้เกิดขึ้น" แดนไทกล่าวเริ่มต้นอย่างตรงไปตรงมา "ผมยอมรับผิดทั้งหมดในสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้" คุณหญิงดารณีถอนหายใจยาว "ฉันเสียใจนะ คุณแดนไท แต่ฉันก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องแบบนี้ถึงได้เกิดขึ้นกับลูกสาวของฉัน" น้ำเสียงของท่านเต็มไปด้วยความผิดหวัง "พริมาเป็นเด็กดี เธอไม่เคยทำอะไรให้ฉันผิดหวังมาก่อน" "ผมทราบดีครับว่าคุณหญิงรักและหวงแหนพริมามากแค่ไหน" แดนไทกล่าว "ผมขอสัญญาว่าผมจะดูแลพริมาให้ดีที่สุด จะไม่ทำให้ท่านต้องผิดหวังอีก" "ดูแลอย่างดีที่สุด?" คุณหญิงดารณีเลิกคิ้วสูง "คุณรู้จักลูกสาวของฉันดีแค่ไหนกันคะ? คุณเพิ่งจะเจอกันเมื่อคืนนี้เองนะ" "ผมทราบครับว่ามันเร็วเกินไป" แดนไทตอบ "แต่ผมมั่นใจในความรู้สึกของผม" เขากล้าสบตาคุณหญิงดารณี "ผมต้องการแต่งงานกับพริมาครับ" คำประกาศของแดนไททำเอาคุณหญิงดารณีถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนไม่เชื่อ "แต่งงาน?" คุณหญิงดารณีทวนคำ "คุณจะแต่งงานกับพริมา? โดยที่เพิ่งจะรู้จักกันแค่คืนเดียว?" "ผมรู้ว่ามันฟังดูไม่สมเหตุสมผล" แดนไทกล่าว "แต่ผมรู้สึกได้ว่าพริมาเป็นคนที่ใช่สำหรับผม" "แล้วพริมาล่ะ?" คุณหญิงดารณีถามเสียงเข้ม "เธอเต็มใจหรือเปล่า? เธอรักคุณหรือเปล่า?" "พริมาเองก็กำลังสับสนอยู่ครับ" แดนไทตอบตามตรง "แต่ผมได้คุยกับเธอแล้ว เธอเองก็ยอมรับว่ามีอุบัติเหตุเกิดขึ้น และเราทั้งคู่ก็พร้อมที่จะรับผิดชอบ" "รับผิดชอบ?" คุณหญิงดารณียิ้มเยาะ "การแต่งงานคือการรับผิดชอบอย่างนั้นเหรอ? คุณคิดว่าการแต่งงานจะแก้ปัญหาทุกอย่างได้ง่ายๆ งั้นหรือ?" "ผมไม่ได้มองว่ามันเป็นการแก้ปัญหาอย่างง่ายๆ ครับ" แดนไทตอบ "แต่มันคือการแสดงความจริงใจและความรับผิดชอบของเราทั้งคู่" คุณหญิงดารณีมองแดนไทอย่างพิจารณา เธอมองเห็นความมุ่งมั่นและความจริงใจในดวงตาของเขา แม้ว่าสถานการณ์นี้จะน่าตกใจและรับไม่ได้เพียงใด แต่เธอก็อดที่จะยอมรับไม่ได้ว่าแดนไทเป็นคนที่มีบุคลิกภาพที่น่าเชื่อถือ "ฉันจะบอกอะไรให้นะ คุณแดนไท" คุณหญิงดารณีกล่าว "ฉันรักลูกสาวของฉันมาก ฉันไม่อยากเห็นเธอต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบาก" "ผมเข้าใจครับ" แดนไทพยักหน้า "แต่ฉันก็เห็นแก่ความรับผิดชอบของคนเป็นลูกผู้ชาย" คุณหญิงดารณีกล่าวต่อ "ถ้าคุณคิดว่าคุณสามารถดูแลพริมาได้จริงๆ และทำให้เธอมีความสุขได้จริงๆ ฉันก็จะไม่ขัดขวาง" รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแดนไท "ขอบคุณครับคุณหญิง" "แต่มีเงื่อนไข" คุณหญิงดารณีกล่าว "คุณต้องพิสูจน์ตัวเองให้ฉันเห็น คุณต้องแสดงให้ฉันเห็นว่าคุณรักและเห็นคุณค่าของพริมาจริงๆ" "ผมจะทำครับ" แดนไทกล่าวอย่างหนักแน่น "และเรื่องเรียนของพริมา" คุณหญิงดารณีย้ำ "ฉันไม่ยอมให้เธอต้องทิ้งการเรียนกลางคันเด็ดขาด" "ผมจะสนับสนุนให้เธอเรียนจนจบอย่างแน่นอนครับ" แดนไทตอบ "ผมจะดูแลทุกอย่างให้เธอเอง" คุณหญิงดารณีพยักหน้าอย่างพอใจ "ดี" หลังจากนั้น คุณหญิงดารณีก็เรียกพริมาเข้ามาในห้องทำงาน พริมาเดินเข้ามาด้วยหัวใจที่เต้นแรง เธอไม่รู้ว่าแดนไทได้คุยกับมารดาของเธอแล้วหรือยัง และท่านจะคิดอย่างไร "พริมา" คุณหญิงดารณีเรียกชื่อเธอ "แม่ได้คุยกับคุณแดนไทแล้ว" พริมามองมารดาของเธอด้วยความประหม่า "คุณแดนไทเขาขอแต่งงานกับเธอ" คุณหญิงดารณีกล่าว "แม่ให้โอกาสเขาแล้ว" พริมามองแดนไทด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันไปมา มีทั้งความโล่งใจ ความหวัง และความกังวล "แม่รู้ว่ามันอาจจะเร็วไป" คุณหญิงดารณีกล่าวต่อ "แต่ถ้าทั้งสองคนพร้อมที่จะลองสร้างครอบครัวด้วยกัน แม่ก็สนับสนุน" "ขอบคุณค่ะคุณแม่" พริมาเอ่ยเสียงแผ่ว "แต่แม่มีเงื่อนไขนะ" คุณหญิงดารณีหันมามองพริมา "เธอต้องตั้งใจเรียนต่อให้จบ ห้ามทิ้งการเรียนเด็ดขาด" "ค่ะแม่ หนูจะตั้งใจเรียนค่ะ" พริมาตอบ "และหลังจากแต่งงานไปแล้ว" คุณหญิงดารณีกำชับ "เธอต้องดูแลบ้านช่องให้ดี ช่วยเหลือสามีให้เต็มที่" "ค่ะแม่" พริมาตอบรับ คุณหญิงดารณีมองทั้งสองคนด้วยสายตาที่อ่อนโยนลง "แม่ขอให้พวกเธอทั้งสองคนโชคดีนะ" แดนไทและพริมามองหน้ากัน พวกเขารู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าคงไม่ง่าย แต่การได้รับคำอวยพรจากคุณหญิงดารณี ก็เป็นเหมือนกำลังใจสำคัญที่จะช่วยให้พวกเขาก้าวต่อไป